ਸਮਾਨੀਯ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਂ ਸਚਿਵਃ ਕਾਰ੍ਯਤਤ੍ਪਰਃ । ਰਾਜ੍ਞੇ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਪਸ਼ੁਯੋਗ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਮੰਤਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਲਈ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਾਤਿਮੁਦਿਤਸ੍ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰਾਨਾਨੀਯ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਮ੍ਭਾਰਾਨ੍ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਵੇਦਵਿਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੁਲਾਏ ਅਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਲਈ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ।
ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧੇ ਤੁ ਮਖੇ ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਬਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਂ ਨਿषਿषੇਧ ਨृਪਂ ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਯਗ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਨ੍ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕਾਰ੍षੀਰ੍ਮੁਞ੍ਚੈਨਂ ਦ੍ਵਿਜਬਾਲਕਮ੍ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮ੍ਯਹਮਾਯੁष੍ਮਨ੍ ਸੁਖਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਇਹ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਖੀ ਜੀ, ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਕ੍ਰਨ੍ਦਤ੍ਯਯਂ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਃ ਕਰੁਣਾ ਮਾਂ ਦੁਨੋਤ੍ਯਪਿ । ਦਯਾਵਾਨ੍ਭਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਨृਪ
ਇਹ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਦੁਖੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦਇਆਵਾਨ ਬਣ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈ।
ਪਰਦੇਹਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਯੈ ਸ੍ਵਦੇਹਂ ਯੇ ਦਯਾਪਰਾਃ । ਦਦਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਕਾਮਾਃ ਸ਼ੁਚਿਵ੍ਰਤਾਃ
ਜੋ ਦਇਆ ਵਾਲੇ ਖ਼ਤਰੀ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸੱਚੇ ਨੇਮਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੁਆਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਦੇਹਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਹਂਸਿ ਦ੍ਵਿਜਸੁਤਂ ਬਲਾਤ੍ । ਪਾਪਂ ਮਾ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਯਾਵਾਨ੍ ਭਵ ਬਾਲਕੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਪਾਪ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਦृਸ਼ੀ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਦੇਹੇ ਵੇਤ੍ਸਿ ਸ੍ਵਯਂ ਨृਪ । ਮੁਞ੍ਚੈਨਂ ਬਾਲਕਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਯਦਿ ਮੇ ਵਚਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਆਪ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਮੋਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੰਨਣਯੋਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਕ੍ਤ੍ਵਚ ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਚ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਜਾ ਦੁਃਖਾਤੁਰੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਨ ਮੁਮੋਚ ਮੁਨਿਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਚੂਕੋਪਾਤੀਵ ਤਾਪਸਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਪਦੇਸ਼ਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਾਯ ਕੌਸ਼ਿਕਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ਧਰਸ੍ਯਾਥ ਦਯਾਵਾਨ੍ਵੇਦਵਿਤ੍ਤਮਃ
ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਫਿਰ ਦਇਆਵਾਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਪਾਸ਼ਧਾਰੀ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿਖਾਇਆ।
ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪੋऽਪਿ ਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਸਕृਦ੍ਵਧਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਵਰੇਣ ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਵਰੁਣਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ, ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕਈ ਵਾਰੀ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੜੂਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਂ ਮੁਨਿਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵੈ ਯਾਦਸਾਂ ਪਤਿਃ । ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਸ਼ੁਨਃਸ਼ੇਪਂ ਮੁਮੋਚ ਕਰੁਣਾਰ੍ਣਵਃ
ਜਦੋਂ ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ੁਨਹਸ਼ੇਪ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਰੋਗਹੀਨਂ ਨृਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਰੁਣਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਯਯੌ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਮੋਚਿਤਂ ਮृਤੇਃ
ਵੜੂਣ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਨ ਕृਤਂ ਵਚਨਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਕੌਸ਼ਿਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਰੋषਂ ਦਧਾਰ ਮਨਸਾ ਰਾਜੋਪਰਿ ਸ ਗਾਧਿਜਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਮਹਾਤਮਾ ਕੌਸ਼ਿਕ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਰੱਖਿਆ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯੇ ਰਾਜਾ ਹਯਾਰੂਢੋ ਵਨਂ ਗਤਃ । ਸੂਕਰਂ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਤੁ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਕੌਸ਼ਿਕੀਤਟੇ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਰਾਜਾ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸੂਰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਵृਦ੍ਧਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵੇषੇਣ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ਵਞ੍ਚਿਤਃ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਗृਹੀਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਬੁੱਢੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ, ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੰਗ ਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅਜੀਬ ਰਾਜ ਪਕੜ ਲਿਆ।
ਪੀਡਿਤੋऽਸੌ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਜਮਾਨੋ ਯਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਵਸਿष੍ਠਃ ਕੌਸ਼ਿਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਜੋ ਯਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ, ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਜੰਗਲ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਧਮ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਵृਥਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵੇषਭृਤ੍ । ਬਕਧਰ੍ਮ ਵृਥਾ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਗਰ੍ਵਂ ਵਹਸਿ ਦਾਮ੍ਭਿਕ
ਹੇ ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਤੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ, ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਭੇਸ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਬਗਲੇ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਝੂਠੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ?
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯਜਮਾਨੋ ਮਮਾਪ੍ਯਸੌ । ਅਪਰਾਧਂ ਵਿਨਾ ਜਾਲ੍ਮ ਗਮਿਤੋ ਦੁਃਖਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਹ ਮੇਰਾ ਯਜਮਾਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਲਈ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਦੇ, ਐਸੇ ਅਜੀਬ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ?
ਬਕਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਬਕੋ ਭਵ । ਇਤਿ ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਕੌਸ਼ਿਕਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਂ ਪੁਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਬਗਲੇ ਵਾਂਗ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਬਗਲਾ ਬਣੇਂ। ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਐਸਾ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਾਡਿਰ੍ਭਵਾਯੁष੍ਮਨ੍ ਬਕੋऽਹਂ ਯਾਵਦੇਵ ਹਿ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਪਂ ਤੌ ਕ੍ਰੋਧਪੀਡਿਤੌ
ਤੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਿਆ, ਬਗਲਾ ਬਣੇਂਗਾ ਤੇ ਮੈਂ ਕ੍ਰੌਂਚ ਬਣਾਂਗਾ, ਜਿੰਨੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਰਹੇ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠੇ।
ਅਣ੍ਡਜੌ ਤਰਸਾ ਜਾਤੌ ਸਰਸ੍ਯਾਡੀਬਕੌ ਮੁਨੀ । ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਪਾਦਪੇ ਨੀਡਂ ਕृਤ੍ਵਾਸੌ ਬਕਰੂਪਭਾਕ੍
ਦੋਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅੰਡਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮੇ, ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਗਲਾ ਤੇ ਦੂਜਾ ਕ੍ਰੌਂਚ ਬਣ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਦਰਖ਼ਤ ਉੱਤੇ ਘੋਂਸਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਃ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯੇ ਸਰਸਿ ਮਾਨਸੇ । ਅਨ੍ਯਸ੍ਮਿਤ੍ਪਾਦਪੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਸਿष੍ਠੋ ਨੀਡਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਜੀ ਮਾਨਸਰੋਵਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਦੂਜੇ ਦਰਖ਼ਤ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਘੋਂਸਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਆਡੀਰੂਪਧਰਸ੍ਤਸ੍ਥਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਦ੍ਵੇषਤਤ੍ਪਰੌ । ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਤੌ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਯੁਤੌ
ਦੋਵੇਂ ਬਗਲੇ ਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਦੁਃਖਦਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਵੁਭੌ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਚਞ੍ਚੁਪਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਹਾਰੈਸ੍ਤੁ ਨਖਾਘਾਤੈਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਜਣੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਂਦੇ, ਚੰਚ ਤੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ, ਨੱਖਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਜਘ੍ਨਤੂ ਰੁਧਿਰਕ੍ਲਿਨੌ ਪੁष੍ਪਿਤਾਵਿਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕੌ । ਏਵਂ ਬਹੂਨਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਕ੍ਸ਼ਿਰੂਪਧਰੌ ਮੁਨੀ
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਫੁੱਲ ਲਾਏ ਹੋਏ ਕੰਚਨ ਫੂਲ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਈ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਸ੍ਥਿਤੌ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਾਪਪਾਸ਼ੇਨ ਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤੌ । ਰਾਜੋਵਾਚ ਕਥਂ ਮੁਕ੍ਤੌ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਵਸਿष੍ਠਕੌਸ਼ਿਕੌ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਹੀ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਜ਼ੰਜੀਰ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਰਹੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਕੌਸ਼ਿਕ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟੇ?
ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਪਰਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਹਿ ਮੇ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਬ੍ਵੁਭੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਵੇਖਿਆ,
ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮਾਨਿਮਿषੈਰ੍ਵृਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦਯਾਪਰੈਃ । ਤਾਵਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤਾ ਯੁਦ੍ਧਤੋ ਵਿਨਿਵਾਰ੍ਯ ਚ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਸਾਰੇ ਦਇਆਲੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ਾਪਂ ਸਂਮੋਚਯਾਮਾਸ ਤਯੋਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਤਤੋ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਾਨਿ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਨਿ ਪਦ੍ਮਭੂਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਚਲੇ ਗਏ।