ਨਿਰ੍ਜਲੇ ਵਿਪੁਲੇ ਦੇਸ਼ੇ ਹਨਸ੍ਵ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਵਧ੍ਯਾਵਾਵਾਂ ਤੁ ਭਵਤਃ ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ਭਵ ਮਾਧਵ
'ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸੁੱਕੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ, ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਈਏ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਆਪਣਾ ਸਚ ਰੱਖ।'
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਂ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਾਵੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਹਰਿਃ । ਹਨ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਵਾਂ ਮਹਾਭਾਗੌ ਨਿਰ੍ਜਲੇ ਵਿਪੁਲੇ ਸ੍ਥਲੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਅੱਜ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਨੋਂ ਵੱਡੀ ਸੁੱਕੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਮਾਰਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਊਰੂ ਕृਤ੍ਵਾਤਿਵਿਸ੍ਤਰੌ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤੌ ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਜਲਂ ਚ ਜਲੋਪਰਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਕੇ ਪਿੰਡੇ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੇ।
ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਦਾਨਵੌ ਵਾਰਿ ਸ਼ਿਰਸੀ ਮੁਞ੍ਚਤਾਮਿਹ । ਸਤ੍ਯਵਾਗਹਮਦ੍ਯੈਵ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਵਾਂ ਤਥਾ
ਇਥੇ ਕੋਈ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਦਾਨਵੋ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਮੇਰੇ ਪਿੰਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ। ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਸੱਚਾ ਰਹਾਂਗਾ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਥ੍ਯਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਚ ਤੌ । ਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਦੇਹਂ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਹਜ਼ਾਰ ਜੋਜਨ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਭਗਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਜਘਨਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤੌ ਤਦਾ । ਸ਼ੀਰ੍षੇ ਸਨ੍ਦਧਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਜਘਨੇ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤੇ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡੇ ਦੋ ਗੁਣਾ ਵੱਡੇ ਕਰ ਲਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਜਬ ਸਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਰਥਾਂਗੇਨ ਤਦਾ ਛਿਨ੍ਨੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਜਘਨੋਪਰਿ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਕृष੍ਟੇ ਸ਼ਿਰਸੀ ਤਯੋਃ
ਫਿਰ, ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਜੋ ਪਿੰਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਸਨ, ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਗਤਪ੍ਰਾਣੌ ਤਦਾ ਜਾਤੌ ਦਾਨਵੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ । ਸਾਗਰਃ ਸਕਲੋ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਵੈ ਮੇਦਸਾ ਤਯੋਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਾਨਵ ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨਿਕਲ ਗਈ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਭਰ ਗਿਆ।
ਮੇਦਿਨੀਤਿ ਤਤੋ ਜਾਤਂ ਨਾਮ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਮृਤ੍ਤਿਕਾ ਤੇਨ ਕਾਰਣੇਨ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਹ ਚਰਬੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਾਮ 'ਮੇਦਿਨੀ' ਪਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀਸ਼ਵਰਾਂ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ।
ਇਤਿ ਵਃ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾ ਮਹਾਮਾਯਾ ਸੇਵਨੀਯਾ ਸਦਾ ਬੁਧੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰਾ ਤੇ ਪੱਕਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਮਹਾਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਮਹਾਂ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਦਾ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਰਾਧ੍ਯਾ ਪਰਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵੈਰਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ । ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦਧਿਕਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੇ ਉੱਚੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ।
ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਸਤ੍ਯਂ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਨਿਰ੍ਣਯਃ । ਪੂਜਨੀਯਾ ਪਰਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਨਿਰ੍ਗੁਣਾ ਸਗੁਣਾਥਵਾ
ਸੱਚ, ਸੱਚ, ਫਿਰ ਸੱਚ — ਇਹ ਹੈ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਅਰਥ; ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਚਾਹੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਵਰਦਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ऋषਯ ਊਚੁਃ ਸੂਤ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਸੇਨਾਮਿਤਤੇਜਸਾ । ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਰਾਣਮਖਿਲਂ ਸ਼ੁਕਾਯਾਧ੍ਯਾਪਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਵਲੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਦੀ ਕਥਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅਤਿ ਤੇਜਸਵੀ ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰਚਿਆ ਤੇ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਪੜਾਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਤੁ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਕਥਮੁਤ੍ਪਾਦਿਤਃ ਸ਼ੁਕਃ । ਵਿਸ੍ਤਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਕਲਂ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਕृष੍ਣਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਪਰ ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ? ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੁਕੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਵ੍ਯਾਸਾਤ੍ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਾਤ੍ । ਯਥੋਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ੁਕਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯੋਗਿਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਮੁਨਿਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਅਾਸ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੋਂ ਸ਼ੁਕ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੁਕ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਬਣਿਆ।
ਮੇਰੁਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਮਹਾਰਮ੍ਯੇ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ । ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਸੋऽਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਜਪਨ੍ਨੇਕਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਗ੍ਬੀਜਂ ਨਾਰਦਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਪਰਾਂ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਤਪੋਨਿਧਿਃ
ਉਹ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਇਕ ਅੱਖਰ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਬੋਲ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ; ਉਹ ਮਹਾਂ ਮਾਇਆ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ।
ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਭੂਮੇਸ੍ਤਥਾ ਵਾਯੋਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚਾਪ੍ਯਯਮ੍ । ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸਮ੍ਮਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਮ ਭੂਯਾਦਿਤਿ ਸ੍ਮ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ: ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਅੱਗ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ।
ਅਤਿष੍ਠਤ੍ਸ ਗਤਾਹਾਰਃ ਸ਼ਤਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਆਰਾਧਯਨ੍ਮਹਾਦੇਵਂ ਤਥੈਵ ਚ ਸਦਾਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਮਹਾਂਦੇਵ ਤੇ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯੇਤਿ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪਰਿਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਹੈ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਦੀ ਸਭ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਵੈ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰਵਨਾਦ੍ਭੁਤੇ । ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋऽਧਿਕਾਃ
ਉਥੇ, ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੇ ਬਾਗ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤਪੱਸਵੀ ਮੁਨੀ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਤਥਾ । ਵਸਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯੋ ਯਤ੍ਰ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਥੇ ਆਦਿਤ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਉਹ ਮੁਨੀ ਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਹੇਮਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਸਂਗੀਤਧ੍ਵਨਿਨਾਦਿਤੇ । ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ
ਉਸ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆਸ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਾ ਜਟਾ ਜਾਤਾ ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ—ਭਰ ਗਿਆ। ਪਾਰਾਸਰ ਦੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜਟਾ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤੋऽਸ੍ਯ ਤੇਜ ਆਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਯਮਾਪ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ । ਤੁਰਾਸਾਹਂ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਮਾਤੁਰਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਤੁਰਾਸਾਹ ਨੂੰ ਡਰ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਵੇਖ ਕੇ—
ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਘਵਨ੍ਤਂ ਤਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ਼ਙ੍ਕਰ ਉਵਾਚ ਕਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯ ਭੀਤੋऽਸਿ ਕਿਂ ਦੁਃਖਂ ਤੇ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਮਘਵਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਇੰਦਰ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਡਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ?'
ਅਮਰ੍षੋ ਨੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤਾਪਸੇषੁ ਕਦਾਚਨ । ਤਪਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਮ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਤਪੱਸੀਆਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੁਨੀ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਨ ਤ੍ਵੇਤੇऽਹਿਤਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਾਪਸਾਃ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਹਿ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਚਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਵृषਧ੍ਵਜਮ੍
ਇਹ ਤਪੱਸਵੀ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦਾ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤਪਸ੍ਯਤਿ ਵ੍ਯਾਸਃ ਕੋऽਰ੍ਥਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਨੋਗਤਃ । ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਤਪਸ਼੍ਚਰਤਿ ਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍
'ਵਿਆਸ ਤਪ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਹੈ?' ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪਾਰਾਸਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਪੂਰ੍ਣਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਜਾਤਂ ਦਦਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸੁਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਾਸਵਂ ਰੁਦ੍ਰੋ ਦਯਯਾ ਮੁਦਿਤਾਨਨਃ
'ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।' ਸੁਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਚਿਹਰਾ ਕਰਕੇ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।