ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਕਰਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਤਪਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵ੍ਰਤੇषੁ ਚ । ਅਹਿਂਸਾ ਸਤ੍ਯਮਸ੍ਤੇਯਂ ਸ਼ੌਚਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਨਿਗ੍ਰਹਃ
ਇਹੀ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਤਪ, ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਅਹਿੰਸਾ, ਸਚਾਈ, ਚੋਰੀ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਸਫਾਈ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਪਾਲਨਂ ਰਾਜਨ੍ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਕਰ੍ਮਪਰਿਤ੍ਯਾਗਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗੇ ਸਂਸਰ੍ਗਦੋषਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨਾ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਰੋਜ਼ ਦਾ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੂਲ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤੀਰ੍ਥਾਧਿਗਮਨਂ ਪਾਪਮੇਵਾਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ । ਕ੍ਸ਼ਾਲਯਨ੍ਤਿ ਹਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦੇਹਜਂ ਮਲਮ੍
ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਹੀ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੀਰਥ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮੈਲ ਹੀ ਧੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਮਾਨਸਂ ਕ੍ਸ਼ਾਲਿਤੁਂ ਤਾਨਿ ਨ ਸਮਰ੍ਥਾਨਿ ਵੈ ਨृਪ । ਸ਼ਕ੍ਤਾਨਿ ਯਦਿ ਚੇਤ੍ਤਾਨਿ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਥਾਂ ਮਨ ਦੀ ਮੈਲ ਨਹੀਂ ਧੋ ਸਕਦੇ। ਜੇ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।
ਮੁਨਯੋ ਦ੍ਰੋਹਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕਥਂ ਸ੍ਯੁਰ੍ਭਾਵਿਤੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਵਸਿष੍ਠਸਦृਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਹ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਦਯਃ ਕਿਲ
ਜੇ ਗੰਗਾ ਕੰਢੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਰੱਖਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰਨ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਵਸੀਸ਼ਠ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵਰਗੇ ਨਿਮਰ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚੇ ਨਹੀਂ।
ਰਾਗਦ੍ਵੇषਰਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਾਕੁਲਾਃ ਸਦਾ । ਚਿਤ੍ਤਸ਼ੁਦ੍ਧਿਮਯਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਙ੍ਗਾਦਿਭ੍ਯੋऽਤਿਪਾਵਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰਾਗ ਤੇ ਵੈਰ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ, ਗੰਗਾ ਆਦਿਕ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦੈਵਯੋਗੇਨ ਕ੍ਸ਼ਾਲਯਤ੍ਯਾਨ੍ਤਰਂ ਮਲਮ੍ । ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੁ ਸਤ੍ਸਙ੍ਗੋ ਜ੍ਞਾਨਨਿष੍ਠਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅੰਦਰਲੀ ਮੈਲ ਧੁਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਲਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨ ਵੇਦਾ ਨ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਤਪਾਂਸਿ ਨ । ਨ ਮਖਾ ਨ ਚ ਦਾਨਾਨਿ ਚਿਤ੍ਤਸ਼ੁਦ੍ਧੇਸ੍ਤੁ ਕਾਰਣਮ੍
ਨਾ ਵੇਦ, ਨਾ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਨਾ ਵਰਤ, ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਯੱਗ, ਨਾ ਦਾਨ — ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਵਸਿष੍ਠੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵੇਦਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਰਾਗਦ੍ਵੇषਾਨ੍ਵਿਤਃ ਕਾਮਂ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਗੰਗਾ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਰਾਗ ਤੇ ਵੈਰ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹੇ।
ਆਡੀਬਕਂ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਸਿष੍ਠਯੋਃ । ਜਾਤਂ ਨਿਰਰ੍ਥਕਂ ਦ੍ਵੇषਾਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬੇਮਤਲਬ ਬਕਾਂ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਬਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਾਤਃ ਪਰਮਤਾਪਸਃ । ਸ਼ਪ੍ਤਃ ਸ ਤੁ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵੱਡੇ ਤਪਸੀ ਹੋ ਕੇ ਬਕ ਬਣ ਗਏ। ਉਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਲੋਂ ਹਰੀਸ਼ਚੰਦਰ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਪੇ ਗਏ।
ਕੌਸ਼ਿਕੇਨ ਵਸਿष੍ਠੋऽਪਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਾਡੀਦੇਹਭਾਕ੍ਕृਤਃ । ਸ਼ਾਪਾਦਾਡੀਬਕੌ ਜਾਤੌ ਤੌ ਮੁਨੀ ਵਿਸ਼ਦਪ੍ਰਭੌ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਵੀ ਕੌਸ਼ਿਕ (ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ) ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਬਕ ਬਣ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਬਕ ਬਣ ਗਏ।
ਨਿਵਾਸਂ ਪ੍ਰਾਪਤੁਸ੍ਤੀਰੇ ਸਰਸੋ ਮਾਨਸਸ੍ਯ ਚ । ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਦਾਰੁਣਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਖਚਞ੍ਚੁਪ੍ਰਤਾਡਨੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਨਸਰੋਵਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚੋਚਾਂ ਤੇ ਨੱਖਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵृषੀ ਰੋषਸਂਯੁਤੌ । ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੌ ਸਿਂਹਾਵਿਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਕਥਂ ਤੌ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੌ ਤਾਪਸੌ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰੌ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵੈਰਪਰੌ ਸਞ੍ਜਾਤੌ ਕੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤਪ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ?
ਸ਼ਾਪਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਕੇਨ ਕਾਰਣੇਨ ਮਹਾਮਤੀ । ਦਤ੍ਤਵਨ੍ਤੌ ਮਿਥਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਕਾਰਕੌ ਦੁਃਖਦੌ ਨृਣਾਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਕਿਉਂ ਦੇ ਬੈਠੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ?
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਂਕੁਤਨਯਃ ਪੁਰਾ । ਬਭੂਵ ਰਵਿਵਂਸ਼ੀਯੋ ਰਾਮਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਜਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਹਿਲਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਵਿਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਰਾਮਚੰਦਰ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਹਰੀਸ਼ਚੰਦਰ ਨਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਅਨਪਤ੍ਯਃ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਵਰੁਣਾਯ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਜਜ੍ਞੇ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮੋ ਨਰਮੇਧਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਬਲੀ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਵਰੁਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਨਿਯਮੇ ਕृਤੇ । ਦਧਾਰ ਗਰ੍ਭਂ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਰਮਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਵਰੁਣ ਦੇਵਤਾ ਯਜਨ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਗਰਭ ਧਾਰਣ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਾ ਬਭੂਵ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸਦੋਹਦਾਮ੍ । ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕਰ੍ਮ ਗਰ੍ਭਸਂਸ੍ਕਾਰਕਾਰਕਮ੍
ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਗਰਭ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਗਰਭ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਵਾਈ।
ਸੁषੁਵੇ ਤਨਯਂ ਨਾਰੀ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍ । ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਨृਪਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰੇ ਜਾਤੇ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ
ਉਹ ਔਰਤ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਕृਤਵਾਞ੍ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਸਂਸ੍ਕਾਰਵਿਧਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦਦੌ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਗਾ ਦੋਗ੍ਧੀਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਸੰਸਕਾਰ ਨਿਭਾਏ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸੋਨਾ ਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਜਨ੍ਮੋਤ੍ਸਵੇऽਤਿਸਂਵृਤ੍ਤੇ ਗੇਹੇ ਵੈ ਯਾਦਸਾਮ੍ਪਤਿਃ । ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਪ੍ਰਵੇषਧਰਸ੍ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਗਈ, ਤਾਂ ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਏ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ।
ਪੂਜਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨਾਥ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਦਾਸਨਮ੍ । ਕਾਰ੍ਯੇ ਪृष੍ਟੇऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਰੁਣੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਭੂਪਤਿਮ੍
ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਕਰਕੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਵਰੁਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਹਚਾਣ ਦੱਸ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕੁਰੁ ਯਜ੍ਞਂ ਸੁਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਸ਼ੁਂ ਪਰਮਪਾਵਨਮ੍ । ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ਭਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂਕਲ੍ਪਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬਲੀ ਬਣਾਕੇ ਯਜਨ ਕਰ। ਸੱਚੇ ਰਹਿਣਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਵਿਹ੍ਵਲੋऽਤਿਵ੍ਯਥਾਕੁਲਃ । ਸਂਸ੍ਤਭ੍ਯਾਧਿਂ ਨृਪਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਰੁਣਂ ਸਤ੍ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਉਹ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵਰੁਣ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਕਰੋਮਿ ਤਂ ਯਜ੍ਞਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਮਯਾ ਤੇ ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਭਵਾਮਿ ਸਤ੍ਯਵਾਗਹਮ੍
ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਉਹ ਯਜਨ ਪੂਰੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜਰੂਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਸੱਚਾ ਰਹਾਂਗਾ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਮਾਸੇ ਵਿਸ਼ੁਧ੍ਯੇਤ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ । ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯਾਂ ਤੁ ਭਾਰ੍ਯਾਯਾਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ ਪਸ਼ੋਰ੍ਮਖਃ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਜਦ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਮਹੀਨਾ ਲੰਘ ਜਾਵੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਲੀ ਬਣਾਕੇ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵਰੁਣਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤਃ । ਰਾਜਾ ਬਭੂਵ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਃ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਸ੍ਤਥਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਵਰੁਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਵੀ ਸੀ ਪਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੈ ਗਿਆ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਮਾਸਿ ਪੁਨਃ ਪਾਸ਼ੀ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਨृਪਾਲਯੇ । ਆਜਗਾਮ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁਵੇषਃ ਸੁष੍ਠੁਭਾषਕਃ
ਜਦ ਮਹੀਨਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਫੇਰ ਫਾਂਸੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਆਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤਰ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ।