ਦਦਾਮਿ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਯੁਵਯੋਃ ਕਿਲ । ਦਾਨਵਾ ਬਹਵੋ ਦृष੍ਟਾ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਯਾ ਪੁਰਾ
ਮੈਂ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚਾਹੁ, ਉਹ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਬਹੁਤ ਅਸੁਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਯੁਵਯੋਃ ਸਦृਸ਼ਃ ਕੋऽਪਿ ਨ ਦृष੍ਟੋ ਨ ਚ ਵੈ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਕਾਮਂ ਵੈ ਨਿਸ੍ਤੁਲੇਨ ਬਲੇਨ ਚ
ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਮਹਾਬਲੌ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਾਭਿਮਾਨੌ ਸ੍ਮਰਾਤੁਰੌ
ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ ਭਰਾਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੁ, ਉਹ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਸੁਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ—
ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਜਗਦਾਨਨ੍ਦਕਾਰਿਣੀਮ੍ । ਤਮੂਚਤੁਸ਼੍ਚ ਕਾਮਾਰ੍ਤੌ ਵਿष੍ਣੁਂ ਕਮਲਲੋਚਨੌ
ਮਹਾਮਾਇਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਮਗਨ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਹਰੇ ਨ ਯਾਚਕਾਵਾਵਾਂ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਦਾਤੁਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ । ਦਦਾਵ ਤੁਲ੍ਯਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਦਾਤਾਰੌ ਨੌ ਨ ਯਾਚਕੌ
'ਹੇ ਹਰੀ, ਅਸੀਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸਾਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਦਾਤਾ ਹਾਂ, ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯ ਤ੍ਵਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਮਨੋऽਭਿਲषਿਤਂ ਵਰਮ੍ । ਤੁष੍ਟੌ ਸ੍ਵਸ੍ਤਵ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਵਾਸੁਦੇਵਾਦ੍ਭੁਤੇਨ ਚ
'ਤੂੰ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਆਪਣੀ ਮਨ-ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਅਜੋਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ।'
ਤਯੋਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਭਵੇਤਾਮਦ੍ਯ ਮੇ ਤੁष੍ਟੌ ਮਮ ਵਧ੍ਯਾਵੁਭਾਵਪਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਅੱਜ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੋ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਨੋਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਵੋਗੇ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦਾਨਵੌ ਚਾਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤੌ । ਵਞ੍ਚਿਤਾਵਿਤਿ ਮਨ੍ਵਾਨੌ ਤਸ੍ਥਤੁਃ ਸ਼ੋਕਸਂਯੁਤੌ
ਸੁਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਨੋਂ ਅਸੁਰ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਠੱਗਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤੌ ਤੁ ਦਾਨਵੌ ਵਿष੍ਣੁਮੂਚਤੁਃ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਜਲਮਯਂ ਭੂਮਿਂ ਸ੍ਥਲਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੋਨੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਹੀ ਪਾਣੀ, ਸੁੱਕੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਹਰੇ ਯੋऽਯਂ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਸਤ੍ਯਵਾਗਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੇਹਿ ਤਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਵਰਮ੍
'ਹੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਵਰ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੂੰ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਚਾਹਿਆ ਵਰ ਦੇ।'
ਨਿਰ੍ਜਲੇ ਵਿਪੁਲੇ ਦੇਸ਼ੇ ਹਨਸ੍ਵ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਵਧ੍ਯਾਵਾਵਾਂ ਤੁ ਭਵਤਃ ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ਭਵ ਮਾਧਵ
'ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸੁੱਕੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ, ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਈਏ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਆਪਣਾ ਸਚ ਰੱਖ।'
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਂ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਾਵੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਹਰਿਃ । ਹਨ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਵਾਂ ਮਹਾਭਾਗੌ ਨਿਰ੍ਜਲੇ ਵਿਪੁਲੇ ਸ੍ਥਲੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਅੱਜ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਨੋਂ ਵੱਡੀ ਸੁੱਕੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਮਾਰਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਊਰੂ ਕृਤ੍ਵਾਤਿਵਿਸ੍ਤਰੌ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤੌ ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਜਲਂ ਚ ਜਲੋਪਰਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਕੇ ਪਿੰਡੇ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੇ।
ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਦਾਨਵੌ ਵਾਰਿ ਸ਼ਿਰਸੀ ਮੁਞ੍ਚਤਾਮਿਹ । ਸਤ੍ਯਵਾਗਹਮਦ੍ਯੈਵ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਵਾਂ ਤਥਾ
ਇਥੇ ਕੋਈ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਦਾਨਵੋ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਮੇਰੇ ਪਿੰਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ। ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਸੱਚਾ ਰਹਾਂਗਾ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਥ੍ਯਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਚ ਤੌ । ਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਦੇਹਂ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਹਜ਼ਾਰ ਜੋਜਨ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਭਗਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਜਘਨਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤੌ ਤਦਾ । ਸ਼ੀਰ੍षੇ ਸਨ੍ਦਧਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਜਘਨੇ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤੇ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡੇ ਦੋ ਗੁਣਾ ਵੱਡੇ ਕਰ ਲਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਜਬ ਸਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਰਥਾਂਗੇਨ ਤਦਾ ਛਿਨ੍ਨੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਜਘਨੋਪਰਿ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਕृष੍ਟੇ ਸ਼ਿਰਸੀ ਤਯੋਃ
ਫਿਰ, ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਜੋ ਪਿੰਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਸਨ, ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਗਤਪ੍ਰਾਣੌ ਤਦਾ ਜਾਤੌ ਦਾਨਵੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ । ਸਾਗਰਃ ਸਕਲੋ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਵੈ ਮੇਦਸਾ ਤਯੋਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਾਨਵ ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨਿਕਲ ਗਈ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਭਰ ਗਿਆ।
ਮੇਦਿਨੀਤਿ ਤਤੋ ਜਾਤਂ ਨਾਮ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਮृਤ੍ਤਿਕਾ ਤੇਨ ਕਾਰਣੇਨ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਹ ਚਰਬੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਾਮ 'ਮੇਦਿਨੀ' ਪਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀਸ਼ਵਰਾਂ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ।
ਇਤਿ ਵਃ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾ ਮਹਾਮਾਯਾ ਸੇਵਨੀਯਾ ਸਦਾ ਬੁਧੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰਾ ਤੇ ਪੱਕਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਮਹਾਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਮਹਾਂ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਦਾ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਰਾਧ੍ਯਾ ਪਰਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵੈਰਪਿ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ । ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦਧਿਕਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੇ ਉੱਚੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ।
ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਸਤ੍ਯਂ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਨਿਰ੍ਣਯਃ । ਪੂਜਨੀਯਾ ਪਰਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਨਿਰ੍ਗੁਣਾ ਸਗੁਣਾਥਵਾ
ਸੱਚ, ਸੱਚ, ਫਿਰ ਸੱਚ — ਇਹ ਹੈ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਅਰਥ; ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਚਾਹੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਵਰਦਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ऋषਯ ਊਚੁਃ ਸੂਤ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਸੇਨਾਮਿਤਤੇਜਸਾ । ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਰਾਣਮਖਿਲਂ ਸ਼ੁਕਾਯਾਧ੍ਯਾਪਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਵਲੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਦੀ ਕਥਾ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅਤਿ ਤੇਜਸਵੀ ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰਚਿਆ ਤੇ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਪੜਾਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸੇਨ ਤੁ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਕਥਮੁਤ੍ਪਾਦਿਤਃ ਸ਼ੁਕਃ । ਵਿਸ੍ਤਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਕਲਂ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਕृष੍ਣਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਪਰ ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਸ਼ੁਕ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ? ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੁਕੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਵ੍ਯਾਸਾਤ੍ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਾਤ੍ । ਯਥੋਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸ਼ੁਕਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯੋਗਿਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਮੁਨਿਃ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਅਾਸ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੋਂ ਸ਼ੁਕ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੁਕ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਬਣਿਆ।
ਮੇਰੁਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਮਹਾਰਮ੍ਯੇ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ । ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਸੋऽਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਜਪਨ੍ਨੇਕਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵਾਗ੍ਬੀਜਂ ਨਾਰਦਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਪਰਾਂ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਤਪੋਨਿਧਿਃ
ਉਹ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਇਕ ਅੱਖਰ ਦਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਬੋਲ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ; ਉਹ ਮਹਾਂ ਮਾਇਆ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ।
ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਭੂਮੇਸ੍ਤਥਾ ਵਾਯੋਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚਾਪ੍ਯਯਮ੍ । ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸਮ੍ਮਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਮ ਭੂਯਾਦਿਤਿ ਸ੍ਮ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ: ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਅੱਗ, ਧਰਤੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ।
ਅਤਿष੍ਠਤ੍ਸ ਗਤਾਹਾਰਃ ਸ਼ਤਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਆਰਾਧਯਨ੍ਮਹਾਦੇਵਂ ਤਥੈਵ ਚ ਸਦਾਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਮਹਾਂਦੇਵ ਤੇ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯੇਤਿ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪਰਿਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਹੈ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਦੀ ਸਭ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।