ਤਥੈਵੈਤੇ ਮਯਾਖ੍ਯਾਤਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ । ਦੇਵਾਂਸ਼ੋ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਨਾਰਾਯਣਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ; ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਨੂਨਂ ਭਾਜਨਂ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ । ਸ਼ਰੀਰੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਕਾਮਂ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹੀ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਸ਼ਃ ਕੋऽਪਿ ਦੈਵਾਧੀਨਃ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਜਨਨਂ ਮਰਣਂ ਦੁਃਖਂ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚਾਵਸ਼ਃ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਨਮ, ਮਰਨ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤੇ ਵਨੇ ਜਾਤਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਪੁਨਃ । ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਰਾਜਸੂਯਂ ਕ੍ਰਤੂਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਏ; ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਕੀਤਾ।
ਵਨਵਾਸਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬਹੁਦੁਃਖਕਰਂ ਪਰਮ੍ । ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਦੁष੍ਕਰਂ ਹ੍ਯਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਗਏ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਜਿਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੈਸ੍ਤੁ ਸੁਰੈਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਰਦਾਨਂ ਪੁਨਃ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਨਰਦੇਹਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕ੍ਵ ਗਤਂ ਵਨਵਾਸਜਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਚੰਗਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਤੋਂ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?
ਨਰਦੇਹੇ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਚੋਗ੍ਰਂ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਨਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰੇ ਤਤ੍ਫਲਦਂ ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਹ
ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਤਪ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਦੇਹਸਮ੍ਬਨ੍ਧੇ ਗਹਨਾ ਕਰ੍ਮਣੋ ਗਤਿਃ । ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦੇਵੈਰ੍ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਤੁ ਕਾ ਕਥਾ
ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕਰਮ ਦੀ ਚਾਲ ਬਹੁਤ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੈ; ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਸਮਝਣ ਔਖੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਸਞ੍ਜਾਤਃ ਕਾਰਾਗਾਰੇऽਤਿਸਙ੍ਕਟੇ । ਨੀਤੋऽਸੌ ਵਸੁਦੇਵੇਨ ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ੍ਯ ਗੋਕੁਲਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ; ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੰਦ ਗੋਪ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਏਕਾਦਸ਼ੈਵ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ । ਪੁਨਃ ਸ ਮਥੁਰਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਜਘਾਨੋਗ੍ਰਸੁਤਂ ਬਲਾਤ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਰਿਹਾ, ਭਾਰਤ; ਫਿਰ ਮਥੁਰਾ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਗਰਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਪਿਤਰੌ ਬਨ੍ਧਨਾਦ੍ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤੌ । ਉਗ੍ਰਸੇਨਂ ਚ ਰਾਜਾਨਞ੍ਚਕਾਰ ਮਧੁਰਾਪੁਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਜਗਾਮ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਸ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਰਾਜਭਯਾਤ੍ਪੁਨਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਭਾਵਿਵਸ਼ਾਤ੍ਕृष੍ਣਃ ਕृਤਵਾਨ੍ਪੌਰੁषਂ ਮਹਤ੍
ਮਲੇਛ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੁਬਾਰਾ ਦਵਾਰਕਾ ਚਲੇ ਗਏ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉਹ ਨੇ ਭਾਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ, ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਾਣ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਤੁ ਸਕੁਟੁਮ੍ਬੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪੌਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਦੋ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਜਾਮਯਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤ, ਦੋਸਤ, ਭਰਾ ਤੇ ਜਾਮਾਈ—ਪ੍ਰਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤੇ ਕਥਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ ਕਰ੍ਮਣੋ ਗਹਨਾ ਗਤਿਃ । ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਵ੍ਯਾਧਸ੍ਯ ਬਾਣੇਨ ਨਿਧਨਂ ਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਕਰਮ ਦੀ ਅਗੋਚਰੀ ਚਾਲ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀ ਇਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ।
ਯੁਗਧਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਭਾਰਾਵਤਾਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਕਥਿਤਂ ਜਨ੍ਮ ਕृष੍ਣਯੋਃ । ਸਂਸ਼ਯੋऽਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਹृਦਯੇ ਮਮ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭੂ-ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਜਨਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪृਥਿਵੀ ਗੋਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ । ਦ੍ਵਾਪਰਾਨ੍ਤੇऽਤਿਦੀਨਾਰ੍ਤਾ ਗੁਰੁਭਾਰਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾ
ਪृथਵੀ ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦਵਾਪਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਆਈ।
ਵੇਧਸਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਮਲਾਪਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਭੂਭਾਰੋਤ੍ਤਾਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਸਾਧੂਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਚ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਨੂੰ ਭੂ-ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਅਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਭਗਵਨ੍ ਭਾਰਤੇ ਖਣ੍ਡੇ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਅਵਤਾਰਂ ਗृਹਾਣਾਸ਼ੁ ਵਸੁਦੇਵਗृਹੇ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਅਵਤਾਰ ਲੈ ਲੋ।
ਏਵਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਧਾਤ੍ਰਾ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ । ਬਭੂਵ ਸਹ ਰਾਮੇਣ ਭੂਭਾਰੋਤ੍ਤਾਰਣਾਯ ਵੈ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਾਤਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਦਿਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਸਮੇਤ ਭੂ-ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮਿਆ।
ਕਿਯਾਨੁਤ੍ਤਾਰਿਤੋ ਭਾਰੋ ਹਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਟਾਨਨੇਕਸ਼ਃ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੁਰਾਚਾਰਾਨ੍ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਨृਪਾਨਿਹ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿੰਨਾ ਭਾਰ ਹਟਾਇਆ, ਕਈ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਪਾਪੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ?
ਹਤੋ ਭੀष੍ਮੋ ਹਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਿਰਾਟੋ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਤਥਾ । ਬਾਹ੍ਲੀਕਃ ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣੋ ਵੈਕਰ੍ਤਨਸ੍ਤਥਾ
ਭੀਸ਼ਮ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਦ੍ਰੋਣ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਵਿਰਾਟ ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਵੀ, ਬਾਹਲੀਕ, ਸੋਮਦੱਤ ਅਤੇ ਵੈਕਾਰਤਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਰਣ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਯੈਰ੍ਲੁਣ੍ਠਿਤਂ ਧਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹृਤਾਸ਼੍ਚ ਹਰਿਯੋषਿਤਃ । ਕਥਂ ਨ ਨਾਸ਼ਿਤਾ ਦੁष੍ਟਾ ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਧਨ ਲੁੱਟ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਲੈ ਲੀਆਂ—ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਉਹ ਕਿਉਂ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਏ?
ਆਭੀਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾ ਨਿषਾਦਾਃ ਕੋਟਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ । ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਕਿਂ ਤਤ੍ਕृਤਂ ਕृष੍ਣੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਆਭੀਰ, ਸ਼ਕ, ਮਲੇਛ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਦ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ—ਕੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਚਮੁਚ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ?
ਸਨ੍ਦੇਹੋऽਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤਿ ਚਿਤ੍ਤਤਃ । ਕਲਾਵਸ੍ਮਿਨ੍ਮਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪਸ਼੍ਯਤਃ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ
ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ, ਇਹ ਸਵਾਲ ਮੇਰੇ ਮਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਰਾਜਨ੍ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯੁਗੇ ਯਾਦृਕ੍ਪ੍ਰਜਾ ਭਵਤਿ ਕਾਲਤਃ । ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਤਦ੍ਭਵੇਨ੍ਨੂਨਂ ਯੁਗਧਰ੍ਮੋऽਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਨ, ਜਿਸ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਕਾਲ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿਵੇਂ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਣੇ ਹੀ ਹਨ; ਯੁਗ ਦਾ ਧਰਮ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਯੇ ਧਰ੍ਮਰਸਿਕਾ ਜੀਵਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਸਤ੍ਯਯੁਗੇऽਭਵਨ੍ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਰਸਿਕਾ ਯੇ ਤੁ ਤੇ ਵੈ ਤ੍ਰੇਤਾਯੁਗੇऽਭਵਨ੍
ਜੋ ਜੀਵ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਰਹੇ; ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਰਸਿਕਾ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਚਾਭਵਨ੍ਯੁਗੇ । ਅਰ੍ਥਕਾਮਪਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਲਾਵਸ੍ਮਿਨ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ
ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਰਹੇ; ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਯੁਗਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨ ਯਾਤਿ ਵ੍ਯਤ੍ਯਯਂ ਪੁਨਃ । ਕਾਲਃ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਹ੍ਯਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚ ਵੈ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਯੁਗ ਦਾ ਧਰਮ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ; ਸਮਾਂ ਹੀ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਯੇ ਤੁ ਸਤ੍ਯਯੁਗੇ ਜੀਵਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਕੁਤ੍ਰ ਤੇऽਦ੍ਯ ਮਹਾਭਾਗ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪੁਣ੍ਯਭਾਗਿਨਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਸਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਜੀਵ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਅੱਜ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ?