ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੇ ਜਨ੍ਮਨਾਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਰੁਦਰ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ,
ਦਾਨਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਰ੍ਮਵਸ਼ਾ ਕਿਲ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਦੇਹਸਮ੍ਬਨ੍ਧਃ ਕਥਂ ਭਵਤਿ ਭੂਪਤੇ
ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ—ਸਭ ਕਰਮ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਸਕਦਾ?
ਕਾਰਣਂ ਯਸ੍ਤੁ ਭੋਗਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ । ਤਸ੍ਮਾਦਨੇਕਜਨ੍ਮੋਤ੍ਥਸਞ੍ਚਿਤਾਨਾਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਭੋਗ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੇਕ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠ ਹੋਏ ਕਰਮ ਹਨ।
ਮਧ੍ਯੇ ਵੇਗਃ ਸਮਾਯਾਤਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਕਾਲਪਾਕਤਃ । ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਵਸ਼ਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਚ ਯਥਾ ਤਥਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਪ੍ਰਾਰਬਧ ਦੇ ਅਸਰ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਂ ਕਰੋਤਿ ਮਨੁਜਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵਾਦਯੋऽਪਿ ਚ । ਤਥਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਰਾਜਨ੍ਨਰਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਜਾਵੁਭੌ
ਮਨੁੱਖ ਜਿਵੇਂ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਰਾਜਾ, ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਨਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜਾਤੌ ਕृष੍ਣਾਰ੍ਜੁਨੌ ਕਾਮਮਂਸ਼ੌ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਤੌ । ਪੁਰਾਣਪੀਠਿਕੇਯਂ ਵੈ ਮੁਨਿਭਿਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਰਤਾ ਮਹਾਂਤਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਦੇਵਾਂਸ਼ਃ ਸ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਯੋ ਭਵੇਦ੍ਵਿਭਵਾਧਿਕਃ । ਨਾਨृषਿਃ ਕੁਰੁਤੇ ਕਾਵ੍ਯਂ ਨਾਰੁਦ੍ਰੋ ਰੁਦ੍ਰਮਰ੍ਚਤੇ
ਜੋ ਵਧੀਆ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸਮਝੋ; ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਵਿਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨਾਦੇਵਾਂਸ਼ੋ ਦਦਾਤ੍ਯਨ੍ਨਂ ਨਾਵਿष੍ਣੁਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਗ੍ਨੇਰ੍ਯਮਾਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਧਨਦਾਦਿਤਿ ਭੂਪਤੇ
ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅੰਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ; ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ, ਅਗਨੀ, ਯਮ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਕੁਬੇਰ ਤੋਂ ਹੀ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਚ ਕੋਪਂ ਚੈਵ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਆਦਾਯ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਨੂਨਂ ਸ਼ਰੀਰਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਸ਼ਕਤੀ, ਪ੍ਰਭਾਵ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਜੀਵ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਬਲਵਾਁਲ੍ਲੋਕੇ ਭਾਗ੍ਯਵਾਨਥ ਭੋਗਵਾਨ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾਵਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਵਾਪਿ ਸ ਦੇਵਾਂਸ਼ਃ ਪ੍ਰਪਢ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੋਈ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਭੋਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਜਾਂ ਧਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵੈਤੇ ਮਯਾਖ੍ਯਾਤਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ । ਦੇਵਾਂਸ਼ੋ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਨਾਰਾਯਣਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹਨ; ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਨੂਨਂ ਭਾਜਨਂ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ । ਸ਼ਰੀਰੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਕਾਮਂ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹੀ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਸ਼ਃ ਕੋऽਪਿ ਦੈਵਾਧੀਨਃ ਸਦੈਵ ਹਿ । ਜਨਨਂ ਮਰਣਂ ਦੁਃਖਂ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚਾਵਸ਼ਃ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਨਮ, ਮਰਨ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁਖ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤੇ ਵਨੇ ਜਾਤਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਪੁਨਃ । ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਰਾਜਸੂਯਂ ਕ੍ਰਤੂਤ੍ਤਮਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਗਏ; ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਕੀਤਾ।
ਵਨਵਾਸਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬਹੁਦੁਃਖਕਰਂ ਪਰਮ੍ । ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਦੁष੍ਕਰਂ ਹ੍ਯਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ
ਉਹ ਮੁੜ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਗਏ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਜਿਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੈਸ੍ਤੁ ਸੁਰੈਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਰਦਾਨਂ ਪੁਨਃ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਨਰਦੇਹਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕ੍ਵ ਗਤਂ ਵਨਵਾਸਜਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਚੰਗਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਤੋਂ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?
ਨਰਦੇਹੇ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਚੋਗ੍ਰਂ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਨਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰੇ ਤਤ੍ਫਲਦਂ ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਹ
ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਤਪ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਫਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਦੇਹਸਮ੍ਬਨ੍ਧੇ ਗਹਨਾ ਕਰ੍ਮਣੋ ਗਤਿਃ । ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦੇਵੈਰ੍ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਤੁ ਕਾ ਕਥਾ
ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕਰਮ ਦੀ ਚਾਲ ਬਹੁਤ ਗੂੜ੍ਹੀ ਹੈ; ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਸਮਝਣ ਔਖੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਸਞ੍ਜਾਤਃ ਕਾਰਾਗਾਰੇऽਤਿਸਙ੍ਕਟੇ । ਨੀਤੋऽਸੌ ਵਸੁਦੇਵੇਨ ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ੍ਯ ਗੋਕੁਲਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ; ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੰਦ ਗੋਪ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਏਕਾਦਸ਼ੈਵ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਾਰਤ । ਪੁਨਃ ਸ ਮਥੁਰਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਜਘਾਨੋਗ੍ਰਸੁਤਂ ਬਲਾਤ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਰਿਹਾ, ਭਾਰਤ; ਫਿਰ ਮਥੁਰਾ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਗਰਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਪਿਤਰੌ ਬਨ੍ਧਨਾਦ੍ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤੌ । ਉਗ੍ਰਸੇਨਂ ਚ ਰਾਜਾਨਞ੍ਚਕਾਰ ਮਧੁਰਾਪੁਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਜਗਾਮ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਸ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਰਾਜਭਯਾਤ੍ਪੁਨਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਭਾਵਿਵਸ਼ਾਤ੍ਕृष੍ਣਃ ਕृਤਵਾਨ੍ਪੌਰੁषਂ ਮਹਤ੍
ਮਲੇਛ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੁਬਾਰਾ ਦਵਾਰਕਾ ਚਲੇ ਗਏ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਉਹ ਨੇ ਭਾਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ, ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਾਣ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਤੁ ਸਕੁਟੁਮ੍ਬੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਕਈ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਦੇਹ ਛੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪੌਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਦੋ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਜਾਮਯਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤ, ਦੋਸਤ, ਭਰਾ ਤੇ ਜਾਮਾਈ—ਪ੍ਰਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤੇ ਕਥਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ ਕਰ੍ਮਣੋ ਗਹਨਾ ਗਤਿਃ । ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਵ੍ਯਾਧਸ੍ਯ ਬਾਣੇਨ ਨਿਧਨਂ ਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਕਰਮ ਦੀ ਅਗੋਚਰੀ ਚਾਲ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀ ਇਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ।
ਯੁਗਧਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਭਾਰਾਵਤਾਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਕਥਿਤਂ ਜਨ੍ਮ ਕृष੍ਣਯੋਃ । ਸਂਸ਼ਯੋऽਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਹृਦਯੇ ਮਮ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਭੂ-ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਜਨਮ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪृਥਿਵੀ ਗੋਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ । ਦ੍ਵਾਪਰਾਨ੍ਤੇऽਤਿਦੀਨਾਰ੍ਤਾ ਗੁਰੁਭਾਰਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾ
ਪृथਵੀ ਗਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਦਵਾਪਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਆਈ।
ਵੇਧਸਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਮਲਾਪਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਭੂਭਾਰੋਤ੍ਤਾਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਸਾਧੂਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਚ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਨੂੰ ਭੂ-ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਅਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਭਗਵਨ੍ ਭਾਰਤੇ ਖਣ੍ਡੇ ਦੇਵੈਃ ਸਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਅਵਤਾਰਂ ਗृਹਾਣਾਸ਼ੁ ਵਸੁਦੇਵਗृਹੇ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਅਵਤਾਰ ਲੈ ਲੋ।
ਏਵਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਧਾਤ੍ਰਾ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ । ਬਭੂਵ ਸਹ ਰਾਮੇਣ ਭੂਭਾਰੋਤ੍ਤਾਰਣਾਯ ਵੈ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਾਤਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਦਿਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਸਮੇਤ ਭੂ-ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮਿਆ।