ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੌ ਹਰ੍षਸ਼ੋਕੌ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਪੁਰਾ ਵੈ ਬਹਵੋ ਦੈਤ੍ਯਾ ਜਿਤਾ ਦਾਨਵਵੈਰਿਣਾ
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਹਿਲਾਂ ਕਈ ਦੈਤ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਅਧੁਨਾ ਚਾਵਯੋਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਃ ਪਰਾਜਿਤਃ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੌ ਮਹਾਬਾਹੂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੌ
ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੁਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਂ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਮੁष੍ਟਿਨਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ । ਤਾਵਪ੍ਯਤਿਬਲੋਨ੍ਮਤ੍ਤੌ ਜਧ੍ਨਤੁਰ੍ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਹਰਿਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁਸ਼ਟ ਨਾਲ ਚੋਟ ਮਾਰੀ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਸੀ; ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਟ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਏਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਜਾਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍ । ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ; ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਫਿਰ—
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਮ੍ਮੁਖਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੀਨਾਂ ਦृਸ਼ਂ ਹਰਿਃ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਕਰੁਣਾਰਸਸਂਯੁਤਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ। ਸੁਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਮਾਤਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਰੁਣਾਵਾਨ ਵੇਖਿਆ—
ਜਹਾਸਾਤੀਵ ਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਤਦਾਸੁਰੌ । ਤੌ ਜਘਾਨ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਕਾਮਬਾਣੈਰਿਵਾਪਰੈਃ
ਤਾਂ ਮਾਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਸਨ, ਹੱਸ ਪਈ। ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਾਸੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨ੍ਦਸ੍ਮਿਤਯੁਤੈਃ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰੇਮਭਾਵਯੁਤੈਰਨੁ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਮੁਹਤੁਃ ਪਾਪੌ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਕ੍ਰਵਿਲੋਕਨਮ੍
ਮਾਤਾ ਨੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਾਸੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਭਟਕ ਗਏ।
ਵਿਸ਼ੇषਮਿਤਿ ਮਨ੍ਵਾਨੌ ਕਾਮਬਾਣਾਤਿਪੀਡਿਤੌ । ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤਤ੍ਰ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵਿਸ਼ਦਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਇਹ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਹਰਿਣਾਪਿ ਚ ਤਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ । ਮੋਹਿਤੌ ਤੌ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਭਗਵਾਨ੍ਕਾਰ੍ਯਵਿਤ੍ਤਮਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਵੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਇੱਥੇ ਕੀਤੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਸਮਝ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਤੌ ਹਸਨ੍ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ । ਵਰਂ ਵਰਯਤਾਂ ਵੀਰੌ ਯੁਵਯੋਰ੍ਯੋऽਭਿਵਾਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਨੂੰ ਹਰੀ ਨੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਵੀਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੁ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ।'
ਦਦਾਮਿ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਯੁਵਯੋਃ ਕਿਲ । ਦਾਨਵਾ ਬਹਵੋ ਦृष੍ਟਾ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਯਾ ਪੁਰਾ
ਮੈਂ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚਾਹੁ, ਉਹ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਬਹੁਤ ਅਸੁਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਯੁਵਯੋਃ ਸਦृਸ਼ਃ ਕੋऽਪਿ ਨ ਦृष੍ਟੋ ਨ ਚ ਵੈ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਕਾਮਂ ਵੈ ਨਿਸ੍ਤੁਲੇਨ ਬਲੇਨ ਚ
ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਮਹਾਬਲੌ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਾਭਿਮਾਨੌ ਸ੍ਮਰਾਤੁਰੌ
ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ ਭਰਾਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੁ, ਉਹ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਸੁਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ—
ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਜਗਦਾਨਨ੍ਦਕਾਰਿਣੀਮ੍ । ਤਮੂਚਤੁਸ਼੍ਚ ਕਾਮਾਰ੍ਤੌ ਵਿष੍ਣੁਂ ਕਮਲਲੋਚਨੌ
ਮਹਾਮਾਇਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਮਗਨ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਹਰੇ ਨ ਯਾਚਕਾਵਾਵਾਂ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਦਾਤੁਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ । ਦਦਾਵ ਤੁਲ੍ਯਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਦਾਤਾਰੌ ਨੌ ਨ ਯਾਚਕੌ
'ਹੇ ਹਰੀ, ਅਸੀਂ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸਾਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਦੇ; ਅਸੀਂ ਦਾਤਾ ਹਾਂ, ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯ ਤ੍ਵਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਮਨੋऽਭਿਲषਿਤਂ ਵਰਮ੍ । ਤੁष੍ਟੌ ਸ੍ਵਸ੍ਤਵ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਵਾਸੁਦੇਵਾਦ੍ਭੁਤੇਨ ਚ
'ਤੂੰ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਆਪਣੀ ਮਨ-ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗ; ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਅਜੋਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ।'
ਤਯੋਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਭਵੇਤਾਮਦ੍ਯ ਮੇ ਤੁष੍ਟੌ ਮਮ ਵਧ੍ਯਾਵੁਭਾਵਪਿ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਅੱਜ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੋ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਨੋਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਵੋਗੇ।'
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦਾਨਵੌ ਚਾਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤੌ । ਵਞ੍ਚਿਤਾਵਿਤਿ ਮਨ੍ਵਾਨੌ ਤਸ੍ਥਤੁਃ ਸ਼ੋਕਸਂਯੁਤੌ
ਸੁਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਨੋਂ ਅਸੁਰ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਠੱਗਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤੌ ਤੁ ਦਾਨਵੌ ਵਿष੍ਣੁਮੂਚਤੁਃ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਜਲਮਯਂ ਭੂਮਿਂ ਸ੍ਥਲਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੋਨੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਹੀ ਪਾਣੀ, ਸੁੱਕੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਵੇਖਿਆ।
ਹਰੇ ਯੋऽਯਂ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਸਤ੍ਯਵਾਗਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੇਹਿ ਤਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਵਰਮ੍
'ਹੇ ਹਰੀ, ਜੋ ਵਰ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੂੰ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਚਾਹਿਆ ਵਰ ਦੇ।'
ਨਿਰ੍ਜਲੇ ਵਿਪੁਲੇ ਦੇਸ਼ੇ ਹਨਸ੍ਵ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਵਧ੍ਯਾਵਾਵਾਂ ਤੁ ਭਵਤਃ ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ਭਵ ਮਾਧਵ
'ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸੁੱਕੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ, ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਈਏ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਆਪਣਾ ਸਚ ਰੱਖ।'
ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਂ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਾਵੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਹਰਿਃ । ਹਨ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਵਾਂ ਮਹਾਭਾਗੌ ਨਿਰ੍ਜਲੇ ਵਿਪੁਲੇ ਸ੍ਥਲੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਅੱਜ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਨੋਂ ਵੱਡੀ ਸੁੱਕੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਮਾਰਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਊਰੂ ਕृਤ੍ਵਾਤਿਵਿਸ੍ਤਰੌ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤੌ ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਜਲਂ ਚ ਜਲੋਪਰਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਕੇ ਪਿੰਡੇ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੇ।
ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਦਾਨਵੌ ਵਾਰਿ ਸ਼ਿਰਸੀ ਮੁਞ੍ਚਤਾਮਿਹ । ਸਤ੍ਯਵਾਗਹਮਦ੍ਯੈਵ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਵਾਂ ਤਥਾ
ਇਥੇ ਕੋਈ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਦਾਨਵੋ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਮੇਰੇ ਪਿੰਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ। ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਸੱਚਾ ਰਹਾਂਗਾ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਥ੍ਯਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਚ ਤੌ । ਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸਤੁਰ੍ਦੇਹਂ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਹਜ਼ਾਰ ਜੋਜਨ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਭਗਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਜਘਨਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤੌ ਤਦਾ । ਸ਼ੀਰ੍षੇ ਸਨ੍ਦਧਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਜਘਨੇ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤੇ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡੇ ਦੋ ਗੁਣਾ ਵੱਡੇ ਕਰ ਲਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਜਬ ਸਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਰਥਾਂਗੇਨ ਤਦਾ ਛਿਨ੍ਨੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਜਘਨੋਪਰਿ ਵੇਗੇਨ ਪ੍ਰਕृष੍ਟੇ ਸ਼ਿਰਸੀ ਤਯੋਃ
ਫਿਰ, ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਜੋ ਪਿੰਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਸਨ, ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਗਤਪ੍ਰਾਣੌ ਤਦਾ ਜਾਤੌ ਦਾਨਵੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ । ਸਾਗਰਃ ਸਕਲੋ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਵੈ ਮੇਦਸਾ ਤਯੋਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਾਨਵ ਮਧੂ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨਿਕਲ ਗਈ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਭਰ ਗਿਆ।
ਮੇਦਿਨੀਤਿ ਤਤੋ ਜਾਤਂ ਨਾਮ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਅਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਮृਤ੍ਤਿਕਾ ਤੇਨ ਕਾਰਣੇਨ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਹ ਚਰਬੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਾਮ 'ਮੇਦਿਨੀ' ਪਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀਸ਼ਵਰਾਂ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਖਾਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ।
ਇਤਿ ਵਃ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾ ਮਹਾਮਾਯਾ ਸੇਵਨੀਯਾ ਸਦਾ ਬੁਧੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰਾ ਤੇ ਪੱਕਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਮਹਾਂ ਗਿਆਨ ਤੇ ਮਹਾਂ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਦਾ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।