ਨਹੁष ਉਵਾਚ ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋऽਦ੍ਯ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਕਾਰ੍ਯਮਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਭਵਨ੍ਤੋ ਵਿਗਤਸ੍ਮਯਾਃ
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਅੱਜ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਵਿਪਰੋ, ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਤੁਸੀਂ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸਨਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਮਾਮੁਪੈਤਿ ਚ । ਆਕਾਰਿਤਾ ਚ ਮਾਂ ਸੂਤੇ ਪ੍ਰੇਮਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਹ ਬੋਲ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਮੁਨਿਯਾਨੇਨ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾਮੁਪੈਹਿ ਸੁਰਾਧਿਪ । ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਰਾਜ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰੁ ਮਾਨਦ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਇੰਦਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ। ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ।
ਏਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਮਮਾਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ । ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਦਯਾਲੁਭਿਃ
ਮੁਨੀਓ, ਇਹ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ, ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।
ਮਨੋ ਦਹਤਿ ਮੇ ਕਾਮਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪਤ੍ਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਭਵਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਣਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਕਾਰ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਲਈ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਆਸਰਾ ਹੋ; ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦੋ।
ਅਗਸ੍ਤਿਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਮਸਤ੍ਕਰਮ੍ । ਅਙ੍ਗੀਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਭਾਵਿਤ੍ਵਾਤ੍ਕृਪਯਾ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਅਗਸਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲਤ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਅਙ੍ਗੀਕृਤੇऽਥ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯੇ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਨृਪਃ ਕਾਮਂ ਪੌਲੋਮੀਕृਤਮਾਨਸਃ
ਜਦੋਂ ਸਚਾਈ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ, ਪੌਲੋਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਨਚਾਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋ ਗਈ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਵਾਹਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਨੀਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਸਰ੍ਪ ਸਰ੍ਪੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਪਲਕੀ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਹਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੁਰੇ ਜਾਓ, ਤੁਰੇ ਜਾਓ!'
ਕਾਮਾਰ੍ਤਃ ਸੋऽਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਮੂਢਃ ਪਾਦੇਨ ਮੁਨਿਮਸ੍ਤਕਮ੍ । ਅਗਸ੍ਤਿਂ ਤਾਪਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾਪਤਿਂ ਤਦਾ
ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਤਪਸੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਗਸਤਿ ਮੁਨੀ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲਿਆ।
ਵਾਤਾਪਿਭਕ੍ਸ਼ਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ੋषਕਮ੍ । ਕਸ਼ਯਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਪਞ੍ਚਬਾਣਸ਼ਰਾਹਤਃ
ਜੋ ਵਾਤਾਪੀ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੋੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਹृਤਚਿਤ੍ਤੋऽਸੌ ਸਰ੍ਪੇਤਿ ਪ੍ਰਬ੍ਰੁਵਨ੍ਮੁਨਿਮ੍ । ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਮੁਨਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਸ਼ਾਘਾਤਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਇੰਦਰਾਣੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੁਰਨ ਲਈ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਕੋੜੀ ਦੀ ਚੋਟ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਪੋ ਭਵ ਦੁਰਾਚਾਰ ਵਨੇ ਘੋਰਵਪੁਰ੍ਮਹਾਨ੍ । ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਲੇਸ਼ੋ ਮਹਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਮੰਦਕਰਮੀ, ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ; ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਵਿਚਰਿष੍ਯਸਿ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਨਾਮ ਤਵ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ; ਜਦੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨਾਮੁਤ੍ਤਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਮੁਖਾਤ੍ਤਤਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤਃ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਉੱਤਰ ਸੁਣਿਆ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਪਰੂਪਧਰੋऽਭਵਤ੍ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤਰਸਾ ਮਾਨਸਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਨਸਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਘਵਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯਵਨਾਦਿਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾ-ਚੱਕਰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਮੁਦਿਤੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਾਸਵਃ । ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਹੁषਂ ਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ
ਵਾਸਵ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮੁਨੀ, ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ,
ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਤ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਸਭ ਉਥੇ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਸੀ; ਫਿਰ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਮਾਨਯਾਮਾਸੁਰ੍ਮਾਨਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍ । ਸਮਾਗਤਂ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸੁਰਾਃ
ਮਾਣ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਏ; ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾऽऽਸਨੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦਭਿषੇਕਂ ਦਧੁਃ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਸ੍ਵਾਸਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸਹ ਸੁਰਾਲਯੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਸੁਭ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਸਿਆ।
ਚਿਕ੍ਰੀਡ ਨਨ੍ਦਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਕਾਨਨੇ ਪ੍ਰੇਮਯੁਕ੍ਤਯਾ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੁਃਖਂ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਹ ਨੰਦਨ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ; ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਦਰ ਨੇ ਇੰਝ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਦਰਦناک ਦੁੱਖ ਸਹਿਆ।
ਹਤ੍ਵਾਸੁਰਂ ਕਾਮਰੂਪਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍ । ਪੁਨਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਨृਪ
ਕਾਮਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਮਹਾ ਮੁਨੀ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਵृਤ੍ਰਾਸੁਰਵਧਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਕਥਾਨਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਰਤਾਂਤ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਅਸੁਰ ਦੇ ਵਧ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਹੈ।
ਯਾਦृਸ਼ਂ ਕੁਰੁਤੇ ਕਰ੍ਮ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਫਲਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਰਮ ਕੋਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਕਰਮ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਸ ਦਾ ਭੋਗਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਗਹਨਗਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਕਥਿਤਂ ਚਰਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਛਕ੍ਰਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਃ । ਸ੍ਥਾਨਭ੍ਰਂਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਦੁਃਖਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰੁਕ੍ਤਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਕਰਤਬ, ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਧਿਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਿਮਾਤੀਵ ਵਰ੍ਣਿਤਃ । ਸਨ੍ਦੇਹੋऽਤ੍ਰ ਮਮਾਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਯਚ੍ਛਕ੍ਰੋऽਪਿ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਥੇ ਦੇਵੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸੀ ਗਈ; ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਹੈ—ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਸੀ,
ਦੇਵਾਧਿਪਤ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੁਃਸਹਂ ਦੁਃਖਮਨ੍ਵਭੂਤ੍ । ਮਖਾਨਾਂ ਤੁ ਸ਼ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ੍ਥਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਅਸਹਿਣ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ? ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵੇਸ਼ਤ੍ਵਂ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭ੍ਰष੍ਟਃ ਸ੍ਥਾਨਾਦਸੌ ਕਥਮ੍ । ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਕਾਰਣਂ ਕਰੁਣਾਨਿਧੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ? ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ । ਨਾਵਾਚ੍ਯਂ ਮਹਤਾਂ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛਿष੍ਯੇ ਚ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਆਰੰਭਕ; ਭਗਤ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗ ਮਤ੍ਸਨ੍ਦੇਹਾਪਨੋਦਨਮ੍ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਪृष੍ਟਃ ਸ ਰਾਜ੍ਞਾ ਵੈ ਤਦਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਮੇਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤ