ਗਰੁਡੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਯਮਸ੍ਯ ਮਹਿषਸ੍ਤਥਾ । ਵृषਭਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯਾਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਰਟਾਪਤਿਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਗਰੁੜ, ਯਮ ਦਾ ਮਹਿਸ, ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਵੱਛਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਹੰਸ ਵਾਹਨ ਹਨ।
ਮਯੂਰਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ਯ ਗਜਾਸ੍ਯਸ੍ਯ ਤੁ ਮੂषਕਃ । ਇਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਮਪੂਰ੍ਵਂ ਵੈ ਵਾਹਨਂ ਤੇ ਸੁਰਾਧਿਪ
ਕਾਰਤਿਕੇ ਦਾ ਮੋਰ, ਅਤੇ ਹਾਥੀ-ਮੁਖੀ ਦਾ ਚੂਹਾ ਵਾਹਨ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਵਾਹਨ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਯਨ੍ਨ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਾਸੁਰਾਣਾਂ ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ । ਵਹਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮੁਨਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਜੋ ਨਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ, ਨਾ ਰੁਦਰ ਦਾ, ਨਾ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ, ਨਾ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵਾਹਨ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਹਨ ਬਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜੋ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਚੁੱਕਣ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਿਬਿਕਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨੇਤਦ੍ਧਿ ਮਮ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਧਿਕਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਜਾਨਾਮਿ ਵਸੁਧਾਧਿਪ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੈਨੂੰ ਪਲਕੀਨ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਣ, ਰਾਜਾ; ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ।
ਤੇਨ ਤੇ ਤੇਜਸੋ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਵਾਞ੍ਛਾਮ੍ਯਹਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਦੁਰ੍ਬਲਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਣ ਦੀ ਮਨੋ-ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਸਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਬੁਧੀ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ।
ਮੋਹਿਤਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾ ਕृਤਮੋਹੇਨ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਭੂਪਃ ਸਂਸ੍ਤੁਵਨ੍ਵਾਸਵਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾ-ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ; ਰਾਜਾ, ਵਾਸਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਹ ਬੋਲ ਕਿਹਾ:
ਨਹੁष ਉਵਾਚ ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਨ੍ਵਿ ਵਾਹਨਂ ਰੁਚਿਰਂ ਮਮ । ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਵਚਨਂ ਤਵ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ; ਐਸਾ ਸੋਹਣਾ ਵਾਹਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ।
ਨ ਹ੍ਯਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਯੋ ਵਾਹਾਨ੍ਕੁਰੁਤੇ ਮੁਨੀਨ੍ । ਅਹਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਾਨੇਨ ਤ੍ਵਾਮੇष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਹਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਵਾਹਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਸਕਾਨ ਵਾਲੀ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋ ਮਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ । ਸਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਤਪਸਾਧਿਕਮ੍
ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀ ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਕਣਗੇ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਤਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸੁਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਮੁਨੀਨਾਹੂਯ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ੍ਮਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਕਿਹਾ।
ਨਹੁष ਉਵਾਚ ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋऽਦ੍ਯ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਕਾਰ੍ਯਮਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਭਵਨ੍ਤੋ ਵਿਗਤਸ੍ਮਯਾਃ
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਅੱਜ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਵਿਪਰੋ, ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਤੁਸੀਂ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸਨਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਮਾਮੁਪੈਤਿ ਚ । ਆਕਾਰਿਤਾ ਚ ਮਾਂ ਸੂਤੇ ਪ੍ਰੇਮਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਹ ਬੋਲ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਮੁਨਿਯਾਨੇਨ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾਮੁਪੈਹਿ ਸੁਰਾਧਿਪ । ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਰਾਜ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰੁ ਮਾਨਦ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਇੰਦਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ। ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ।
ਏਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਮਮਾਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ । ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਦਯਾਲੁਭਿਃ
ਮੁਨੀਓ, ਇਹ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ, ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।
ਮਨੋ ਦਹਤਿ ਮੇ ਕਾਮਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪਤ੍ਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਭਵਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਣਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਕਾਰ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਲਈ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਆਸਰਾ ਹੋ; ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦੋ।
ਅਗਸ੍ਤਿਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਮਸਤ੍ਕਰਮ੍ । ਅਙ੍ਗੀਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਭਾਵਿਤ੍ਵਾਤ੍ਕृਪਯਾ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਅਗਸਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲਤ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਅਙ੍ਗੀਕृਤੇऽਥ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯੇ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਨृਪਃ ਕਾਮਂ ਪੌਲੋਮੀਕृਤਮਾਨਸਃ
ਜਦੋਂ ਸਚਾਈ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ, ਪੌਲੋਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਨਚਾਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋ ਗਈ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਵਾਹਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਨੀਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਸਰ੍ਪ ਸਰ੍ਪੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਪਲਕੀ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਹਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੁਰੇ ਜਾਓ, ਤੁਰੇ ਜਾਓ!'
ਕਾਮਾਰ੍ਤਃ ਸੋऽਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਮੂਢਃ ਪਾਦੇਨ ਮੁਨਿਮਸ੍ਤਕਮ੍ । ਅਗਸ੍ਤਿਂ ਤਾਪਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾਪਤਿਂ ਤਦਾ
ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਤਪਸੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਗਸਤਿ ਮੁਨੀ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲਿਆ।
ਵਾਤਾਪਿਭਕ੍ਸ਼ਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ੋषਕਮ੍ । ਕਸ਼ਯਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਪਞ੍ਚਬਾਣਸ਼ਰਾਹਤਃ
ਜੋ ਵਾਤਾਪੀ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੋੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਹृਤਚਿਤ੍ਤੋऽਸੌ ਸਰ੍ਪੇਤਿ ਪ੍ਰਬ੍ਰੁਵਨ੍ਮੁਨਿਮ੍ । ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਮੁਨਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਸ਼ਾਘਾਤਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਇੰਦਰਾਣੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੁਰਨ ਲਈ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਕੋੜੀ ਦੀ ਚੋਟ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਪੋ ਭਵ ਦੁਰਾਚਾਰ ਵਨੇ ਘੋਰਵਪੁਰ੍ਮਹਾਨ੍ । ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਲੇਸ਼ੋ ਮਹਾਨ੍ਭਵੇਤ੍
ਹੇ ਮੰਦਕਰਮੀ, ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈ; ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਥੇ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਵਿਚਰਿष੍ਯਸਿ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਨਾਮ ਤਵ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ; ਜਦੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇਗੀ।
ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਾਨਾਮੁਤ੍ਤਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਮੁਖਾਤ੍ਤਤਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤਃ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਉੱਤਰ ਸੁਣਿਆ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਪਰੂਪਧਰੋऽਭਵਤ੍ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤਰਸਾ ਮਾਨਸਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਨਸਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਘਵਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯਵਨਾਦਿਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾ-ਚੱਕਰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ,
ਮੁਦਿਤੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਾਸਵਃ । ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਹੁषਂ ਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ
ਵਾਸਵ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮੁਨੀ, ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ,
ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਤ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਰਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਸਭ ਉਥੇ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਝੀਲ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਸੀ; ਫਿਰ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸਮਾਨਯਾਮਾਸੁਰ੍ਮਾਨਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍ । ਸਮਾਗਤਂ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸੁਰਾਃ
ਮਾਣ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਏ; ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਮੁਨੀ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾऽऽਸਨੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦਭਿषੇਕਂ ਦਧੁਃ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਸ੍ਵਾਸਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸਹ ਸੁਰਾਲਯੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਸੁਭ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਸਿਆ।