ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਸਤ੍ਯਵਚਨੈਸ੍ਤ੍ਵਦਧੀਨੋऽਸ੍ਮਿ ਕਾਮਿਨਿ । ਦਾਸੋऽਹਂ ਤਵ ਸਤ੍ਯੇਨ ਪਾਲਿਤਂ ਵਚਨਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ; ਤੇਰੀ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਤੂੰ ਆਪ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਦਾਗਤਾ ਸਮੀਪੇ ਮੇ ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਮਿਤਭਾषਿਣਿ । ਨ ਚ ਵ੍ਰੀਡਾ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਂ ਮਾਂ ਭਜ ਸੁਸ੍ਮਿਤੇ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਿਆਰੀ ਬੋਲ ਵਾਲੀ; ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਲਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ—ਹੇ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਗਤ ਮੰਨ।
ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਦ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸ਼ਚ੍ਯੁਵਾਚ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮ ਕृਤ੍ਰਿਮਵਾਸਵ
ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਆਖ, ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਰਾਂਗਾ। ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਇੱਛਾ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਝੂਠੇ ਇੰਦਰ।
ਮਨੋਰਥੋऽਸ੍ਤਿ ਮੇ ਦੇਵ ਸ਼ृਣੁ ਚਿਤ੍ਤੇऽਧੁਨਾ ਵਿਭੋ । ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣ ਤ੍ਵਦ੍ਵਸ਼ਾਹਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ; ਹੁਣ ਦਿਲੋਂ ਸੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ; ਮੇਰੀ ਚਾਹ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ; ਹੁਣ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮਾਨਸੋਤ੍ਸਾਹਂ ਤ੍ਵਂ ਤਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ । ਨਹੁष ਉਵਾਚ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਯੇ ਕਰੋਮਿ ਤਵ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਦਿਲੀ ਇੱਛਾ ਆਖਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਆਪਣੀ ਚਾਹ ਆਖ, ਹੇ ਚੰਦ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ; ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂਗੀ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਅਲਭ੍ਯਮਪਿ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸੁਭ੍ਰੁ ਵਦਸ੍ਵ ਮਾਮ੍ । ਸ਼ਚ੍ਯੁਵਾਚ ਕਥਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਤਵ
ਜੇਕਰ ਉਹ ਨਾ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਭਰੂ ਵਾਲੀ, ਆਖ ਮੈਨੂੰ। ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਆਖਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ? ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਪਥਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਤ੍ਕਰੋਮਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਵ । ਰਾਜਾਨਃ ਸਤ੍ਯਵਚਸੋ ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਏਵ ਭੂਤਲੇ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਸਮ ਖਾ ਕਿ ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਾਂਗੀ, ਉਹ ਤੂੰ ਕਰੇਂਗਾ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਵਾਕਈ ਘੱਟ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਂ ਰਾਜਨ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯੇਨ ਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍ । ਕृਤੇ ਚੇਦ੍ਵਾਞ੍ਛਿਤੇ ਭੂਪ ਸਦਾ ਤੇ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨੀ
ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਮੈਂ ਆਖਾਂਗੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਵਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸੱਚ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹੋ; ਜੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਾਂਗੀ।
ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਤੁਰਾषਾਡ੍ ਵੈ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਚੋ ਮਮ । ਨਹੁष ਉਵਾਚ ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਤਵ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਮੈਂ ਤੁਰਾਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਂਗਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਹੈ। ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ ਜ਼ਰੂਰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਸੁੰਦਰੋ।
ਸ਼ਪਾਮਿ ਸੁਕृਤੇਨਾਹਂ ਯਜ੍ਞਦਾਨਕृਤੇਨ ਵੈ । ਸ਼ਚ੍ਯੁਵਾਚ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹਰਯੋ ਵਾਹਾ ਗਜਸ਼੍ਚੈਵ ਰਥਸ੍ਤਥਾ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ, ਯਜਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਦਰ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਰਥ ਵੀ,
ਗਰੁਡੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਯਮਸ੍ਯ ਮਹਿषਸ੍ਤਥਾ । ਵृषਭਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯਾਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਰਟਾਪਤਿਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਗਰੁੜ, ਯਮ ਦਾ ਮਹਿਸ, ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਵੱਛਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਹੰਸ ਵਾਹਨ ਹਨ।
ਮਯੂਰਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ਯ ਗਜਾਸ੍ਯਸ੍ਯ ਤੁ ਮੂषਕਃ । ਇਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਮਪੂਰ੍ਵਂ ਵੈ ਵਾਹਨਂ ਤੇ ਸੁਰਾਧਿਪ
ਕਾਰਤਿਕੇ ਦਾ ਮੋਰ, ਅਤੇ ਹਾਥੀ-ਮੁਖੀ ਦਾ ਚੂਹਾ ਵਾਹਨ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਵਾਹਨ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਯਨ੍ਨ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਾਸੁਰਾਣਾਂ ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ । ਵਹਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮੁਨਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਜੋ ਨਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ, ਨਾ ਰੁਦਰ ਦਾ, ਨਾ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ, ਨਾ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵਾਹਨ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਹਨ ਬਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜੋ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਚੁੱਕਣ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਿਬਿਕਯਾ ਰਾਜਨ੍ਨੇਤਦ੍ਧਿ ਮਮ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਧਿਕਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਜਾਨਾਮਿ ਵਸੁਧਾਧਿਪ
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੈਨੂੰ ਪਲਕੀਨ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਣ, ਰਾਜਾ; ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ।
ਤੇਨ ਤੇ ਤੇਜਸੋ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਵਾਞ੍ਛਾਮ੍ਯਹਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਦੁਰ੍ਬਲਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਣ ਦੀ ਮਨੋ-ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਸਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਬੁਧੀ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ।
ਮੋਹਿਤਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵ੍ਯਾ ਕृਤਮੋਹੇਨ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਭੂਪਃ ਸਂਸ੍ਤੁਵਨ੍ਵਾਸਵਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾ-ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ; ਰਾਜਾ, ਵਾਸਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਹ ਬੋਲ ਕਿਹਾ:
ਨਹੁष ਉਵਾਚ ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਨ੍ਵਿ ਵਾਹਨਂ ਰੁਚਿਰਂ ਮਮ । ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਵਚਨਂ ਤਵ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ; ਐਸਾ ਸੋਹਣਾ ਵਾਹਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਸੋਹਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ।
ਨ ਹ੍ਯਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯੋ ਭਵਤਿ ਯੋ ਵਾਹਾਨ੍ਕੁਰੁਤੇ ਮੁਨੀਨ੍ । ਅਹਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਾਨੇਨ ਤ੍ਵਾਮੇष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਹਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੈਂ ਵਾਹਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵਾਂਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਸਕਾਨ ਵਾਲੀ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋ ਮਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ । ਸਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਤਪਸਾਧਿਕਮ੍
ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀ ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਕਣਗੇ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਤਪ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸੁਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਹਰਿਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਮੁਨੀਨਾਹੂਯ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ੍ਮਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਕਿਹਾ।
ਨਹੁष ਉਵਾਚ ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋऽਦ੍ਯ ਭੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਕਾਰ੍ਯਮਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਭਵਨ੍ਤੋ ਵਿਗਤਸ੍ਮਯਾਃ
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਅੱਜ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਵਿਪਰੋ, ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਤੁਸੀਂ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸਨਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਮਾਮੁਪੈਤਿ ਚ । ਆਕਾਰਿਤਾ ਚ ਮਾਂ ਸੂਤੇ ਪ੍ਰੇਮਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਹ ਬੋਲ ਕੇ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਮੁਨਿਯਾਨੇਨ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾਮੁਪੈਹਿ ਸੁਰਾਧਿਪ । ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਰਾਜ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰੁ ਮਾਨਦ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਇੰਦਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ। ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਪਸੰਦ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ।
ਏਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਮਮਾਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ । ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਦਯਾਲੁਭਿਃ
ਮੁਨੀਓ, ਇਹ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ, ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।
ਮਨੋ ਦਹਤਿ ਮੇ ਕਾਮਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪਤ੍ਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਭਵਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਣਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਕਾਰ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਲਈ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਆਸਰਾ ਹੋ; ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦੋ।
ਅਗਸ੍ਤਿਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਮਸਤ੍ਕਰਮ੍ । ਅਙ੍ਗੀਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਭਾਵਿਤ੍ਵਾਤ੍ਕृਪਯਾ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਅਗਸਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗਲਤ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਅਙ੍ਗੀਕृਤੇऽਥ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯੇ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪ ਨृਪਃ ਕਾਮਂ ਪੌਲੋਮੀਕृਤਮਾਨਸਃ
ਜਦੋਂ ਸਚਾਈ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ, ਪੌਲੋਮੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਨਚਾਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋ ਗਈ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਿਬਿਕਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਵਾਹਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਨੀਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਸਰ੍ਪ ਸਰ੍ਪੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਪਲਕੀ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਹਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੁਰੇ ਜਾਓ, ਤੁਰੇ ਜਾਓ!'
ਕਾਮਾਰ੍ਤਃ ਸੋऽਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਮੂਢਃ ਪਾਦੇਨ ਮੁਨਿਮਸ੍ਤਕਮ੍ । ਅਗਸ੍ਤਿਂ ਤਾਪਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾਪਤਿਂ ਤਦਾ
ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਤਪਸੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਗਸਤਿ ਮੁਨੀ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲਿਆ।
ਵਾਤਾਪਿਭਕ੍ਸ਼ਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ੋषਕਮ੍ । ਕਸ਼ਯਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਪਞ੍ਚਬਾਣਸ਼ਰਾਹਤਃ
ਜੋ ਵਾਤਾਪੀ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੋੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।