ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗੁਰੋਰ੍ਦੇਵੀ ਦੇਵੀਂ ਸ਼੍ਰੀਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਸਮ੍ਯਗਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਬਲਿਪੁष੍ਪਾਰ੍ਚਨੈਃ ਸ਼ੁਭੈ
ਗੁਰੂ ਕੋਲੋਂ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨ੍ਯਭੋਗਸਮ੍ਭਾਰਾ ਤਾਪਸੀਵੇषਧਾਰਿਣੀ । ਚਕਾਰ ਪੂਜਨਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਮਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਤਪਸਵੀ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਾਵਾ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਤੁष੍ਟਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਦੌ । ਸੌਮ੍ਯਰੂਪਧਰਾ ਦੇਵੀ ਵਰਦਾ ਹਂਸਵਾਹਿਨੀ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤੇ। ਮਾਂ ਹੰਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਮਿੱਠੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੋਟਿਸੁਸ਼ੀਤਲਾ । ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਕੋਟਿਸਮਾਨਾਭਾ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਮਾਂ ਦੀ ਜੋਤਿ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਦਸ ਕਰੋੜ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗੀ ਠੰਢੀ ਸੀ, ਦਸ ਕਰੋੜ ਬਿਜਲੀਆਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ ਤੇ ਚਾਰੋ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ।
ਪਾਸ਼ਾਂਕੁਸ਼ਾਭਯਵਰਾਨ੍ਦਧਤੀ ਨਿਜਬਾਹੁਭਿਃ । ਆਪਾਦਲਮ੍ਬਿਨੀਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਲਾਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੀ
ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੰਦਾ, ਅੰਕੁਸ਼, ਅਭੈ ਮудਰਾ ਤੇ ਵਰ ਦੀ ਮудਰਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਲੰਬੀ ਸੁੱਚੀ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਤਸ੍ਮੇਰਵਦਨਾ ਲੋਚਨਤ੍ਰਯਭੂषਿਤਾ । ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਕੀਟਜਨਨੀ ਕਰੁਣਾਮृਤਸਾਗਰਾ
ਮਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕੀੜੇ ਤੱਕ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ ਤੇ ਦਇਆ-ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ।
ਅਨਨ੍ਤਕੋਟਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਨਾਯਿਕਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਸੌਮ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਸੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਨਦ੍ਵਯਵਿਰਾਜਿਤਾ
ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰਾਜ ਕਰਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਸੌਣੇ ਸਤਨ ਹਨ ਤੇ ਅਣੰਤ ਮਿੱਠੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀ ਚ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾ ਕੂਟਸ੍ਥਾਕ੍ਸ਼ਰਰੂਪਿਣੀ । ਤਾਮੁਵਾਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਰਪਤ੍ਨੀਂ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਾਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਮਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਉੱਦਮ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮੁਦਮਾਦਦਤੀ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਵਲ੍ਲਭੇ
ਮਾਂ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਗੂੰਜਦੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰ ਕੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।"
ਦਦਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਮਿ ਪੂਜਿਤਾ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਵਰਦਾਹਂ ਸਮਾਯਾਤਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸਹਜਂ ਨ ਮੇ
"ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੂਜਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਰ ਦੇਣ ਆਈ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ।"
ਅਨੇਕਕੋਟਿਜਨ੍ਮੋਤ੍ਥਪੁਣ੍ਯਪੁਞ੍ਜੈਰ੍ਹਿ ਲਭ੍ਯਤੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਤਾਮਾਹ ਪ੍ਰਣਤਾ ਪੁਰਃ
"ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਅਨੇਕਾਂ ਕਰੋੜ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।" ਮਾਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਿਵੀਂ ਹੋਈ।
ਸ਼ਕ੍ਰਪਤ੍ਨੀ ਭਗਵਤੀਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਵਾਞ੍ਛਾਮਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਾਤਃ ਪਤ੍ਯੁਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਮਾਂ ਅੱਗੇ ਨਿਵੀਂ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਮਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।"
ਨਹੁषਾਦ੍ਭਯਨਾਸ਼ਂ ਚ ਸ੍ਵਪਦਪ੍ਰਾਪਣਂ ਤਥਾ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਮਨਯਾ ਦੂਤ੍ਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਸਂ ਸਰਃ
ਨਹੁਸ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ।
ਯਤ੍ਰ ਮੇ ਮੂਰ੍ਤਿਰਚਲਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਾਮਾਭਿਧਾ ਮਤਾ । ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਇਸ ਦੂਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੀ ਅਡੋਲ ਮੂਰਤੀ ਵਿਸ਼ਵਕਾਮਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖੇਗਾ।
ਮੋਹਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਜਾਨਂ ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਪੁਨਃ । ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਰੋਮਿ ਤਵ ਚੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾ ਦੇਵਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੀ।
ਭ੍ਰਂਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭੂਪਾਲਂ ਮੋਹਿਤਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਦੇਵੀਦੂਤੀ ਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਪਤ੍ਨੀਂ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਮੈਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਏ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਾਸ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਸ੍ਵਪਤ੍ਯੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਪਤਿਂ ਬਾਲਾ ਸੁਰੇਸ਼ਂ ਗੁਪ੍ਤਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਮੁਦਿਤਾਭੂਦ੍ਵਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਹੁਕਾਲਾਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵੀ ਦੀ ਦੂਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਨਹੁषਸ੍ਵਰ੍ਗਚ੍ਯੁਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਪਾਙ੍ਗੀਂ ਰਹਃ ਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਆਖਣ੍ਡਲਃ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ
ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਕਥਾ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਅਖੰਡਲਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਕੱਲੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਥਮਤ੍ਰਾਗਤਾ ਕਾਨ੍ਤੇ ਕਥਂ ਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਈ, ਪਿਆਰੀ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭ ਲਿਆ? ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਸੁਭਾਗੀ।
ਸ਼ਚ੍ਯੁਵਾਚ ਦੇਵ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਜ੍ਞਾਤੋऽਸ੍ਯਦ੍ਯ ਭਵਾਨਿਹ । ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਦਿਵਸ੍ਪਤੇ
ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਈ ਹਾਂ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਨਹੁषੋ ਨਾਮ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਭਵਦਾਸਨੇ । ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸ ਮਾਂ ਬਾਧਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਨਹੁਸ਼ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਬੈਠਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਤਿਂ ਮਾਂ ਕੁਰੁ ਚਾਰ੍ਵਙ੍ਗਿ: ਤੁਰਾਸਾਹਂ ਸੁਰਾਧਿਪਮ੍ । ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਮਾਂ ਪਾਪ੍ਮਾ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਬਲਾਰ੍ਦਨ
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾ ਲੈ, ਸੋਹਣੀ; ਮੈਂ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਆਖਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ?
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਕਾਲਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ । ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਪਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸੁਸ੍ਥਿਰਂ ਸ੍ਵਮਨਃ ਕੁਰੁ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੋਹਣੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ; ਤੂੰ ਵੀ, ਸੁਭਾਗੀ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਠੀਕ ਤੇ ਮਜਬੂਤ ਰੱਖ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਤੇਨ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪਤਿਨਾਤਿਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਨਾ । ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤ੍ਯਾਹ ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵੇਪਮਾਨਾਤਿਦੁਃਖਿਤਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਆਖੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਦੇਵੀ, ਡੂੰਘੀ ਦੁਖ ਵਿਚ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖੀ।
ਕਥਂ ਤਿष੍ਠੇ ਮਹਾਭਾਗ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਮਾਂ ਵਸ਼ਾਨੁਗਾਮ੍ । ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਃ
ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਰਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਉਹ ਪਾਪੀ, ਆਪਣੇ ਵਰਦਾਨ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਕਰੇਗਾ?
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਮੂਚੁਸ੍ਤਦ੍ਭਯਾਕੁਲਾਃ । ਤਂ ਭਜਸ੍ਵ ਵਰਾਰੋਹੇ ਦੇਵਰਾਜਂ ਸ੍ਮਰਾਤੁਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਸੋਹਣੀ, ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨ ਵਾਡਵੋ ਬਲਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਕਥਂ ਮਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਭਵੇਦ੍ਦੇਵਾਨੁਗਃ ਸਦਾ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹੁਣ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਝੀ ਹੋਈ ਅੱਗ; ਉਹ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਨ੍ਤਾਸ੍ਤਿ ਮਹਤੀ ਨਾਰ੍ਯਹਂ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨੀ । ਅਨਾਥਾ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਪਰੀਤੇ ਵਿਧੌ ਵਿਭੋ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਕ ਨਾਰੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਹੋਰ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੈ; ਅਨਾਥ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ?
ਨਾਰ੍ਯਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਨ ਕੁਲਟਾ ਤ੍ਵਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾਤਿਪਤਿਵ੍ਰਤਾ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਸ਼ਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਯੋ ਮਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਦੁਃਖਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਨਾਰੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਕੁਲਟਾ ਨਹੀਂ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ—ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੇਰੀ ਦੁਖ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਉਪਾਯਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਰਾਨਨੇ । ਸ਼ੀਲਂ ਤੇ ਦੁਃਖਿਤੇ ਕਾਲੇ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਉਪਾਅ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀ; ਇਹ ਕਰ। ਤੇਰਾ ਚੰਗਾ ਚਲਣ, ਇਸ ਦੁਖ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਬਣੇਗਾ।