ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤ੍ਯਚਿਰਕਾਲੇਨ ਸ੍ਵਮਾਸਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤੇ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਂ ਵਾਣੀਂ ਵਿष੍ਣੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਅਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਗਾ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਇਹ ਸੁਭਾਗੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ,
ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਨਿਸ਼ਂ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ । ਤਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸੁਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਹ ਰਾਤ-ਦਿਨ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਰਯਾਮਾਸੁਰਖਿਲਂ ਹਯਮੇਧਂ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਮ੍ । ਵਿਭਜ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਚ ਨਦੀषੁ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਰਾ ਅਸ਼ਵਮੇਧ, ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚੈਵਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਵਿਭੁਃ । ਤਾਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਭੂਤੇषੁ ਵਿਪਾਪਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਪਹਾੜਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਪਾਪ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਜ੍ਵਰਃ ਸਮਭੂਦ੍ਭੂਯਃ ਕਾਲਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਸ੍ਥਿਤੋ ਜਲੇ । ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪਦ੍ਮਨਾਲੇ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ
ਉਹ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਹਲੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡਲ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰਿਆ ਰਿਹਾ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪੌਲੋਮੀ ਤੁ ਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੁਃਖਿਤਾ ਵਿਰਹਾਕੁਲਾ
ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਅਚੰਭੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਰ ਪੌਲੋਮੀ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿਚ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਕृਤਯਜ੍ਞੋऽਪਿ ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਕਿਮਦृਸ਼੍ਯਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ । ਕਥਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਵਾਮਿਂਸ੍ਤਮੁਪਾਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਪੁਰੰਦਰ, ਯੱਗ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ? ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।"
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਤ੍ਵਮਾਰਾਧਯ ਪੌਲੋਮਿ ਦੇਵੀਂ ਭਗਵਤੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਨਾਥਂ ਦੇਵੀ ਵਿਗਤਕਲ੍ਮषਮ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪੌਲੋਮੀ, ਤੂੰ ਮਾਂ ਭਗਵਤੀ ਸ਼ਿਵਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ। ਮਾਂ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਜ਼ਰੂਰ ਵਿਖਾਵੇਗੀ।"
ਆਰਾਧਿਤਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਨਹੁषਂ ਵਾਰਯਿष੍ਯਤਿ । ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਂ ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਪਾਤਯਿष੍ਯਤਿ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ
"ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇਂਗੀ, ਉਹ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵੇਗੀ। ਅੰਬਿਕਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦੇਵੇਗੀ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਤੇਨ ਪੁਲੋਮਤਨਯਾ ਨृਪ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਗੁਰੋਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਸਾਧਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪੂਲੋਮਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪੂਜਨ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਲੈ ਲਏ।
ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗੁਰੋਰ੍ਦੇਵੀ ਦੇਵੀਂ ਸ਼੍ਰੀਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਸਮ੍ਯਗਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਬਲਿਪੁष੍ਪਾਰ੍ਚਨੈਃ ਸ਼ੁਭੈ
ਗੁਰੂ ਕੋਲੋਂ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਭੁਵਨੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨ੍ਯਭੋਗਸਮ੍ਭਾਰਾ ਤਾਪਸੀਵੇषਧਾਰਿਣੀ । ਚਕਾਰ ਪੂਜਨਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਮਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਤਪਸਵੀ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਾਵਾ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਤੁष੍ਟਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਦੌ । ਸੌਮ੍ਯਰੂਪਧਰਾ ਦੇਵੀ ਵਰਦਾ ਹਂਸਵਾਹਿਨੀ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤੇ। ਮਾਂ ਹੰਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਮਿੱਠੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੋਟਿਸੁਸ਼ੀਤਲਾ । ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਕੋਟਿਸਮਾਨਾਭਾ ਚਤੁਰ੍ਵੇਦਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਮਾਂ ਦੀ ਜੋਤਿ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਦਸ ਕਰੋੜ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗੀ ਠੰਢੀ ਸੀ, ਦਸ ਕਰੋੜ ਬਿਜਲੀਆਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ ਤੇ ਚਾਰੋ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ।
ਪਾਸ਼ਾਂਕੁਸ਼ਾਭਯਵਰਾਨ੍ਦਧਤੀ ਨਿਜਬਾਹੁਭਿਃ । ਆਪਾਦਲਮ੍ਬਿਨੀਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਲਾਂ ਚ ਬਿਭ੍ਰਤੀ
ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੰਦਾ, ਅੰਕੁਸ਼, ਅਭੈ ਮудਰਾ ਤੇ ਵਰ ਦੀ ਮудਰਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਲੰਬੀ ਸੁੱਚੀ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਤਸ੍ਮੇਰਵਦਨਾ ਲੋਚਨਤ੍ਰਯਭੂषਿਤਾ । ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਕੀਟਜਨਨੀ ਕਰੁਣਾਮृਤਸਾਗਰਾ
ਮਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕੀੜੇ ਤੱਕ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ ਤੇ ਦਇਆ-ਰੂਪ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ।
ਅਨਨ੍ਤਕੋਟਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਨਾਯਿਕਾ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਸੌਮ੍ਯਾਨਨ੍ਤਰਸੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਨਦ੍ਵਯਵਿਰਾਜਿਤਾ
ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰਾਜ ਕਰਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਸੌਣੇ ਸਤਨ ਹਨ ਤੇ ਅਣੰਤ ਮਿੱਠੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੀ ਚ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾ ਕੂਟਸ੍ਥਾਕ੍ਸ਼ਰਰੂਪਿਣੀ । ਤਾਮੁਵਾਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਰਪਤ੍ਨੀਂ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਾਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਮਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਉੱਦਮ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮੁਦਮਾਦਦਤੀ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਵਲ੍ਲਭੇ
ਮਾਂ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਗੂੰਜਦੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ ਭਰ ਕੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।"
ਦਦਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਮਿ ਪੂਜਿਤਾ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਵਰਦਾਹਂ ਸਮਾਯਾਤਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸਹਜਂ ਨ ਮੇ
"ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੂਜਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਰ ਦੇਣ ਆਈ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ।"
ਅਨੇਕਕੋਟਿਜਨ੍ਮੋਤ੍ਥਪੁਣ੍ਯਪੁਞ੍ਜੈਰ੍ਹਿ ਲਭ੍ਯਤੇ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਤਾਮਾਹ ਪ੍ਰਣਤਾ ਪੁਰਃ
"ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਅਨੇਕਾਂ ਕਰੋੜ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।" ਮਾਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਿਵੀਂ ਹੋਈ।
ਸ਼ਕ੍ਰਪਤ੍ਨੀ ਭਗਵਤੀਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਵਾਞ੍ਛਾਮਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਮਾਤਃ ਪਤ੍ਯੁਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਮਾਂ ਅੱਗੇ ਨਿਵੀਂ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਮਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।"
ਨਹੁषਾਦ੍ਭਯਨਾਸ਼ਂ ਚ ਸ੍ਵਪਦਪ੍ਰਾਪਣਂ ਤਥਾ । ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਮਨਯਾ ਦੂਤ੍ਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਸਂ ਸਰਃ
ਨਹੁਸ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵੇਂਗਾ।
ਯਤ੍ਰ ਮੇ ਮੂਰ੍ਤਿਰਚਲਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਾਮਾਭਿਧਾ ਮਤਾ । ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਇਸ ਦੂਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੀ ਅਡੋਲ ਮੂਰਤੀ ਵਿਸ਼ਵਕਾਮਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖੇਗਾ।
ਮੋਹਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਜਾਨਂ ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਪੁਨਃ । ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਰੋਮਿ ਤਵ ਚੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾ ਦੇਵਾਂਗੀ; ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੀ।
ਭ੍ਰਂਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭੂਪਾਲਂ ਮੋਹਿਤਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਦੇਵੀਦੂਤੀ ਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਪਤ੍ਨੀਂ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਮੈਂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਪਏ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਾਸ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਸ੍ਵਪਤ੍ਯੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਪਤਿਂ ਬਾਲਾ ਸੁਰੇਸ਼ਂ ਗੁਪ੍ਤਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਮੁਦਿਤਾਭੂਦ੍ਵਰਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਬਹੁਕਾਲਾਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵੀ ਦੀ ਦੂਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਨਹੁषਸ੍ਵਰ੍ਗਚ੍ਯੁਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਪਾਙ੍ਗੀਂ ਰਹਃ ਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍ । ਆਖਣ੍ਡਲਃ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ
ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਦੀ ਕਥਾ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਅਖੰਡਲਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਕੱਲੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕਥਮਤ੍ਰਾਗਤਾ ਕਾਨ੍ਤੇ ਕਥਂ ਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਹਮ੍ । ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਈ, ਪਿਆਰੀ? ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭ ਲਿਆ? ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਸੁਭਾਗੀ।
ਸ਼ਚ੍ਯੁਵਾਚ ਦੇਵ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਜ੍ਞਾਤੋऽਸ੍ਯਦ੍ਯ ਭਵਾਨਿਹ । ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਦਿਵਸ੍ਪਤੇ
ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਈ ਹਾਂ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ।