ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਨਹੁषਂ ਸਹਿਤਾ ਜਗ੍ਮੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਨਹੁਸ਼ ਕੋਲ ਗਏ।
ਤਾਨਾਗਤਾਨ੍ਮਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਹ ਤਦਾ ਕृਤ੍ਰਿਮਵਾਸਵਃ । ਜਹਰ੍ष ਚ ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁਦਿਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਝੂਠਾ ਇੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਵਾਸਵਃ ਕਾਨ੍ਤੇ ਭਜ ਮਾਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨੇ । ਪਤਿਤ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪੂਜ੍ਯੋऽਹਂ ਵਿਹਿਤਃ ਸੁਰੈਃ
'ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਦੇ। ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਪੂਜਣ ਜੋਗ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵੇਪਮਾਨਾ ਤ੍ਰਪਾਯੁਤਾ । ਵਰਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਹੋਈ ਰਾਣੀ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।'
ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਯਾਵਤ੍ਕੁਰ੍ਵੇ ਵਿਨਿਰ੍ਣਯਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਸ੍ਤੀਤਿ ਨ ਵਾਸ੍ਤੀਤਿ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਮੇ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
'ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰੁਕ ਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲੈਂਦੀ। ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ੱਕ ਹੈ ਕਿ ਇੰਦਰ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।'
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮਾਤ੍ਮਨਿ । ਤਾਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
'ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਲਵਾਂਗੀ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਤਦ ਤੱਕ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਆਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।'
ਨ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨष੍ਟਃ ਕਿਂ ਵਾ ਕ੍ਵ ਵਾ ਗਤਃ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣ੍ਯਾ ਨਹੁषਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭੂਤ੍
ਇੰਦਰ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਇੰਦਰਾਣੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍ਸ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਸਾ ਵਿਸृष੍ਟਾ ਨृਪੇਣਾਸ਼ੁ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਸੁਰਾਨ੍ਸਤੀ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਗਈ ਉਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਇੰਦਰਾਣੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਗਮਨੇ ਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰੁਤਾਦ੍ਯ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਾਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣ੍ਯਾ ਰਸਵਚ੍ਛੁਚਿ
ਅੱਜ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ, ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਲੱਗੋ। ਇੰਦਰਾਣੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸੁਰੇਕਾਗ੍ਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਵੈष੍ਣਵਂ ਧਾਮ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਧਾਮ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਆਦਿਦੇਵਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲਮ੍ । ਊਚੁਸ਼੍ਚੈਨਂ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਉਹ ਆਦਿ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਬੜੀ ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ ਅਰਜ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਦੇਵ ਸੁਰਪਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਕ੍ਵਾਪਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵਾਸਵਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਕਿਤੇ ਲੁਕ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਦ੍ਧਿਯਾ ਨਿਹਤੇ ਵਿਪ੍ਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਕੁਤਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਨਸ੍ਮਾਕਂ ਚ ਤਥੈਵ ਹਿ
ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਪਾਪ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਨਃ ਪਰਮਾਪਨ੍ਨਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਨਿਰ੍ਦਿਸ਼ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਤਰਂ ਵਿष੍ਣੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਾਹ ਵਿਖਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਿੰਤਤ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਬੋਲੇ।
ਯਜਤਾਮਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਪਾਪਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ । ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਹਯਮੇਧੇਨ ਪਾਵਿਤਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਵਾਓ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪੁਨਰੇष੍ਯਤਿ ਦੇਵਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਮਕੁਤੋਭਯਃ । ਹਯਮੇਧੇਨ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਦੇਵੀ ਸ਼੍ਰੀਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ
ਉਹ ਮੁੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲੇਗਾ, ਤੇ ਹਰ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਨਾਲ ਜਗਦੰਬਾ ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣਗੀਆਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਪਾਪਾਨਿ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍ । ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪਾਪਜਾਲਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਉਸ ਮਾਤਾ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਵਾਜਿਮੇਧੇਨ ਤਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕृਤੇਨ ਚ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਕੁਰੁਤਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਗਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਪੂਜਨਮ੍
ਫਿਰ ਜੇ ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੀ ਕਹਿਣਾ! ਇੰਦਰਾਣੀ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਆਰਾਧਨਂ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਸੁਖਕਾਰਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਨਹੁषੋऽਪਿ ਜਗਨ੍ਮਾਤੁਰ੍ਮਾਯਯਾ ਮੋਹਿਤਃ ਕਿਲ
ਸ਼ਿਵਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਨਹੁਸ਼ ਵੀ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ।
ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਸ੍ਵਕृਤੇਨਾਸ਼ੁ ਗਮਿष੍ਯਤ੍ਯੇਨਸਾ ਸੁਰਾਃ । ਪਾਵਿਤਸ਼੍ਚਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਤੁਰਾषਾਡਪਿ ਵੈਭਵਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ। ਤੁਰਾਸ਼ਾਢ ਵੀ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤ੍ਯਚਿਰਕਾਲੇਨ ਸ੍ਵਮਾਸਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤੇ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਂ ਵਾਣੀਂ ਵਿष੍ਣੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ
ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਅਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਗਾ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਇਹ ਸੁਭਾਗੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ,
ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਨਿਸ਼ਂ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ । ਤਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸੁਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਹ ਰਾਤ-ਦਿਨ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਇੰਦਰ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਰਯਾਮਾਸੁਰਖਿਲਂ ਹਯਮੇਧਂ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਮ੍ । ਵਿਭਜ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਚ ਨਦੀषੁ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਰਾ ਅਸ਼ਵਮੇਧ, ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਚੈਵਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਵਿਭੁਃ । ਤਾਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਚ ਭੂਤੇषੁ ਵਿਪਾਪਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ
ਪਹਾੜਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਪਾਪ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਜ੍ਵਰਃ ਸਮਭੂਦ੍ਭੂਯਃ ਕਾਲਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਸ੍ਥਿਤੋ ਜਲੇ । ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪਦ੍ਮਨਾਲੇ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ
ਉਹ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਹਲੇ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਕਮਲ ਦੇ ਡੰਡਲ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰਿਆ ਰਿਹਾ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪੌਲੋਮੀ ਤੁ ਗੁਰੁਂ ਪ੍ਰਾਹ ਦੁਃਖਿਤਾ ਵਿਰਹਾਕੁਲਾ
ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਅਚੰਭੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਰ ਪੌਲੋਮੀ, ਜੋ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿਚ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਕृਤਯਜ੍ਞੋऽਪਿ ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਕਿਮਦृਸ਼੍ਯਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ । ਕਥਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਵਾਮਿਂਸ੍ਤਮੁਪਾਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਪੁਰੰਦਰ, ਯੱਗ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ? ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।"
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਤ੍ਵਮਾਰਾਧਯ ਪੌਲੋਮਿ ਦੇਵੀਂ ਭਗਵਤੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਨਾਥਂ ਦੇਵੀ ਵਿਗਤਕਲ੍ਮषਮ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪੌਲੋਮੀ, ਤੂੰ ਮਾਂ ਭਗਵਤੀ ਸ਼ਿਵਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ। ਮਾਂ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਜ਼ਰੂਰ ਵਿਖਾਵੇਗੀ।"
ਆਰਾਧਿਤਾ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਨਹੁषਂ ਵਾਰਯਿष੍ਯਤਿ । ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਂ ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਪਾਤਯਿष੍ਯਤਿ ਚਾਮ੍ਬਿਕਾ
"ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇਂਗੀ, ਉਹ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵੇਗੀ। ਅੰਬਿਕਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦੇਵੇਗੀ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਤੇਨ ਪੁਲੋਮਤਨਯਾ ਨृਪ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਗੁਰੋਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਸਾਧਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪੂਲੋਮਾ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪੂਜਨ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਲੈ ਲਏ।