ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਭਿਭੂਤਸ਼੍ਚ ਕਲ੍ਮषੈਃ । ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਵਸਤ੍ਯਪ੍ਸੁ ਚੇष੍ਟਮਾਨ ਇਵੋਰਗਃ
ਇੰਦਰ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਸਹਾਯਸ੍ਤੁਰਾषਾਡੈਚ੍ਚਿਨ੍ਤਾਰ੍ਤੋ ਵਿਕਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਨष੍ਟੇ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਯਾਰ੍ਦਿਤੇ
ਤੁਰਸ਼ਾਦ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਤਰਸਦਾ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਖੋ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਲੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਡਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸੁਰਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਨੁਤ੍ਪਾਤਾਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ਨਥ । ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਭਯਾਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਉਲਟਪੁਲਟਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਏ।
ਅਰਾਜਕਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਮਭਿਭੂਤਮੁਪਦ੍ਰਵੈਃ । ਅਵਰ੍षਣਂ ਤਦਾ ਜਾਤਂ ਪृਥਿਵੀ ਕ੍ਸ਼ੀਣਵੈਭਵਾ
ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰਾਜ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸੁੱਕਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ।
ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ੍ਰੋਤਸੋ ਨਦ੍ਯਃ ਸਰਾਂਸ੍ਯਨੁਦਕਾਨਿ ਵੈ । ਏਵਂ ਤ੍ਵਰਾਜਕੇ ਜਾਤੇ ਦੇਵਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਹ ਰੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਸਰੋਵਰ ਸੁੱਕ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ—
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਨਹੁषਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵੌਕਸਃ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਹੁषੋ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠੋऽਪਿ ਰਜੋਬਲਾਤ੍
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਰਜੋਗੁਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਿਅਸਨ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਵਿषਯਾਸਕ੍ਤਃ ਪਞ੍ਚਬਾਣਸ਼ਰਾਹਤਃ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ਵृਤਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਭਾਰਤ
ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਸਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰਪਤ੍ਨੀਗੁਣਾਞ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਕਮੇ ਤਾਂ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ऋषੀਨਾਹ ਕਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਨੋਪਗਚ੍ਛਤਿ ਮਾਂ ਕਿਲ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਗੁਣ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?'
ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਮਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕृਤੋऽਹਂ ਵਾਸਵਸ੍ਤ੍ਵਿਹ । ਪ੍ਰੇषਯਧ੍ਵਂ ਸੁਰਾਃ ਕਾਮਂ ਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਮਮ ਵੈ ਸ਼ਚੀਮ੍
'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਥੇ ਇੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਭੇਜੋ।'
ਪ੍ਰਿਯਂ ਚੇਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਮੁਨਯੋऽਮਰਾਃ । ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋऽਦ੍ਯ ਦੇਵਾਨਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚ ਤਥੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇੰਦਰ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।'
ਆਗਚ੍ਛਤੁ ਸ਼ਚੀ ਮਹ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਦ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ । ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾ ਦੇਵਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ
ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਚੀ ਆਵੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ—
ਗਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪੌਲੋਮੀਂ ਪ੍ਰਣਤਾਸ੍ਤਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਪਤ੍ਨਿ ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਨਹੁषਸ੍ਤ੍ਵਾਮਿਹੇਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਉਥੇ ਗਏ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਪੌਲੋਮੀ ਕੋਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ: ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਪਿਤੋऽਸ੍ਮਾਨੁਵਾਚੇਦਂ ਪ੍ਰੇषਯਧ੍ਵਂ ਸ਼ਚੀਮਿਹ । ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਸ੍ਤਦਧੀਨਾਃ ਸ੍ਮੋ ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਯਂ ਕृਤਃ ਕਿਲ
ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਭੇਜੋ। ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਇੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਮਨਾ ਦੇਵੀ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮੁਵਾਚ ਹ । ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਨਹੁषਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਵਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੈਨੂੰ ਨਹੁਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਓ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਈ ਹਾਂ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਨਹੁषਾਤ੍ਪਾਪਮੋਹਿਤਾਤ੍ । ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵਤ੍ਸੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੁਸ਼ ਤੋਂ, ਜੋ ਪਾਪ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦਾ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਪਿਆਰੀ।
ਸ਼ਰਣਾਗਤਮਾਰ੍ਤਂ ਚ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਨਰਾਧਮਃ । ਸ ਏਵ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵ ਪृਥੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਤੇ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਹਿ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਨਹੁषਸ੍ਤ੍ਵਥ ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੁਰੋਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਮ੍ । ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਸ੍ਮਰਬਾਣਾਰ੍ਤਸ੍ਤਮਾਙ੍ਗਿਰਸਮਾਸ਼ੁ ਵੈ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਅੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਦੇਵਾਨਾਹਾਙ੍ਗਿਰਾਸੂਨੁਰ੍ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋऽਯਂ ਮਯਾ ਕਿਲ । ਇਤੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਂ ਗृਹੇ ਮੂਢੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤੀਤਿ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਅੰਗੀਰਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇੰਦਰਾਣੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤਂ ਕੁਪਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਹੁषਂ ਘੋਰਂ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਵਚਸ੍ਤਦਾ
ਉਸਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ।
ਕ੍ਰੋਧਂ ਸਂਹਰ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਯਜ ਪਾਪਮਤਿਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਓ, ਮਾੜੇ ਵਿਚਾਰ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਧਰਮ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਵਲ ਵਧਣ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਰਪਤ੍ਨੀ ਸਦਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਜੀਵਮਾਨੇ ਪਤੌ ਪੁਨਃ । ਕਥਮਨ੍ਯੇ ਪਤਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸੁਭਗਾਤਿਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਰਹੀ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮੰਨ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੈ?
ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਮਧੁਨਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵੈ ਵਿਭੋ । ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋऽਧਰ੍ਮਮਾਤਿष੍ਠੇਤ੍ਤਦਾ ਨਸ਼੍ਯੇਤ੍ਪ੍ਰਜਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੁਣ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹੈਂ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਆਪ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਪ੍ਰਭੁਣਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼ਿष੍ਟਾਚਾਰਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਵਾਰਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇऽਤ੍ਰ ਸ਼ਚੀਸਮਾਃ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਰਿਵਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਵਧੀਆ ਇਸਤਰੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ਚੀ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ।
ਰਤਿਸ੍ਤੁ ਕਾਰਣਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਰਸਹਾਨਿਰ੍ਬਲਾਤ੍ਕਾਰੇ ਕृਤੇ ਸਤਿ ਤੁ ਜਾਯਤੇ
ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਆਖਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਆਨੰਦ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਭਯੋਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰੇਮ ਯਦਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਤ੍ਤਮ । ਤਦਾ ਵੈ ਸੁਖਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿਰੁਭਯੋਰੁਪਜਾਯਤੇ
ਜੇ ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਾਵਮਿਮਂ ਮੁਞ੍ਚ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨੇ । ਸਦ੍ਭਾਵਂ ਕੁਰੁ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਵਲ ਵਧਣ ਵਾਲਾ ਮਨ ਛੱਡ ਦੇ। ਚੰਗਾ ਮਨ ਰੱਖ, ਹੇ ਦੇਵਿੰਦਰ; ਤੂੰ ਇਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ऋਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤੁ ਪਾਪੇਨ ਪੁਣ੍ਯੇਨਾਤਿਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਨ੍ਮਤਿਂ ਕੁਰੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਪਾਪ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਹਾਲਤ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੰਗਾ ਮਨ ਰੱਖ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਨਹੁष ਉਵਾਚ ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਯਦਾ ਭੁਕ੍ਤਾ ਦਾਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਦੇਵਤਾਃ । ਵਾਚਸ੍ਪਤੇਸ੍ਤੁ ਸੋਮੇਨ ਕ੍ਵ ਯੂਯਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਗੌਤਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਾਂ ਵਾਚਸਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੋਮ ਨੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਸੀ?
ਪਰੋਪਦੇਸ਼ੇ ਕੁਸ਼ਲਾ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਨਰਾਃ ਕਿਲ । ਕਰ੍ਤਾ ਚੈਵੋਪਦੇष੍ਟਾ ਚ ਦੁਰ੍ਲਭਃ ਪੁਰੁषੋ ਭਵੇਤ੍
ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਲੋਕ ਬੜੇ ਚਤੁਰ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਪਰ ਜੋ ਆਪ ਕੰਮ ਕਰੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿਖਾਵੇ, ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡਾ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮਾਮਾਗਚ੍ਛਤੁ ਸਾ ਦੇਵੀ ਹਿਤਂ ਸ੍ਯਾਦਦ੍ਭੁਤਂ ਹਿ ਵਃ । ਏਤਸ੍ਯਾਃ ਪਰਮਂ ਦੇਵਾਃ ਸੁਖਮੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਮਾਤਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿਰਫ਼ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।