ਦੁਃਖਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਘੋਰਂ ਭृਗੁਸ਼ਾਪੇਨ ਭਾਰਤ । ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਕृਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਦ੍ਭਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਭੀ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਭੋਗਿਆ, ਭਾਰਤ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਡਰ ਵੇਖਿਆ।
ਨ ਸ੍ਵਾਸ੍ਥ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ ਗੇਹੇऽਸੌ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਸਮਨ੍ਵਿਤੇ । ਪੌਲੋਮੀ ਤਂ ਸਭਾਹੀਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਾਸਵਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ। ਜਦੋਂ ਪੌਲੋਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭਾ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਵਾਸਵ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞਂ ਵਿਚੇਤਸਮ੍ । ਕਿਂ ਪ੍ਰਭੋऽਦ੍ਯ ਭਯਾਰ੍ਤੋऽਸਿ ਮृਤਸ੍ਤੇ ਦਾਰੁਣੋ ਰਿਪੁਃ
ਉਹ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਗੁਆਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਡਰੇ ਹੋਏ ਕਿਉਂ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹੋ? ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਗਿਆ?
ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਕਾਨ੍ਤ ਤਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿषੂਦਨ । ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਚਸਿ ਲੋਕੇਸ਼ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਪ੍ਰਾਕृਤੋ ਯਥਾ
ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੈ? ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠਾ ਹੈਂ?
ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਬਲਵਾਞ੍ਛਤ੍ਰੁਰ੍ਯੇਨ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋ ਭਵਾਨ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਨਾਰਾਤਿਰ੍ਬਲਵਾਨ੍ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਨ ਸੁਖਂ ਤਥਾ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰੇਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਯਾਦ੍ਰਾਜ੍ਞਿ ਬਿਭੇਮਿ ਸਤਤਂ ਗृਹੇ । ਨ ਨਨ੍ਦਨਂ ਸੁਖਕਰਂ ਨਾਮृਤਂ ਨ ਗृਹਂ ਵਨਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਚੈਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਸੁਖ। ਹੇ ਰਾਣੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਡਰ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਨਾ ਨੰਦਨ ਬਾਗ, ਨਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਨਾ ਘਰ, ਨਾ ਜੰਗਲ—ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਤਥਾ ਗੇਯਂ ਨृਤ੍ਯਮਪ੍ਸਰਸਾਂ ਪੁਨਃ । ਨ ਤ੍ਵਂ ਸੁਖਕਰਾ ਨਾਰੀ ਨਾਨਾ ਚ ਸੁਰਯੋषਿਤਃ
ਨਾ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ, ਨਾ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਚ, ਨਾ ਤੂੰ ਪਿਆਰੀ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵ-ਇਸਤਰੀ ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇ ਸਕਦੀ।
ਨ ਤਥਾ ਕਾਮਧੇਨੁਸ਼੍ਚ ਦੇਵਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਖਪ੍ਰਦਃ । ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕ੍ਵ ਸ਼ਰ੍ਮ ਮਮ ਜਾਯਤੇ
ਨਾ ਕਾਮਧੇਨੁ ਗਾਂ, ਨਾ ਦੇਵ-ਵ੍ਰਿੱਛ ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇ ਸਕਦੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਚੈਨ ਮਿਲੇ?
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਃ ਕਾਨ੍ਤੇ ਨ ਲਭੇ ਸੁਖਮਾਤ੍ਮਨਿ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪਰਮਕਾਤਰਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਆਰੀ, ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਗृਹਾਨ੍ਮਨ੍ਦੋ ਮਾਨਸਂ ਸਰ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪਦ੍ਮਨਾਲੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਸੌ ਭਯਾਰ੍ਤਃ ਸ਼ੋਕਕਰ੍षਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਭਿਭੂਤਸ਼੍ਚ ਕਲ੍ਮषੈਃ । ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਵਸਤ੍ਯਪ੍ਸੁ ਚੇष੍ਟਮਾਨ ਇਵੋਰਗਃ
ਇੰਦਰ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਸਹਾਯਸ੍ਤੁਰਾषਾਡੈਚ੍ਚਿਨ੍ਤਾਰ੍ਤੋ ਵਿਕਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਨष੍ਟੇ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਯਾਰ੍ਦਿਤੇ
ਤੁਰਸ਼ਾਦ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਤਰਸਦਾ ਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਖੋ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਲੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਡਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸੁਰਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਨੁਤ੍ਪਾਤਾਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ਨਥ । ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਭਯਾਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਉਲਟਪੁਲਟਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਏ।
ਅਰਾਜਕਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਮਭਿਭੂਤਮੁਪਦ੍ਰਵੈਃ । ਅਵਰ੍षਣਂ ਤਦਾ ਜਾਤਂ ਪृਥਿਵੀ ਕ੍ਸ਼ੀਣਵੈਭਵਾ
ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰਾਜ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸੁੱਕਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ।
ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸ੍ਰੋਤਸੋ ਨਦ੍ਯਃ ਸਰਾਂਸ੍ਯਨੁਦਕਾਨਿ ਵੈ । ਏਵਂ ਤ੍ਵਰਾਜਕੇ ਜਾਤੇ ਦੇਵਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਹ ਰੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਸਰੋਵਰ ਸੁੱਕ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ—
ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਨਹੁषਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵੌਕਸਃ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਹੁषੋ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠੋऽਪਿ ਰਜੋਬਲਾਤ੍
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਰਜੋਗੁਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਿਅਸਨ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਵਿषਯਾਸਕ੍ਤਃ ਪਞ੍ਚਬਾਣਸ਼ਰਾਹਤਃ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ਵृਤਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਭਾਰਤ
ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਅਸਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰਪਤ੍ਨੀਗੁਣਾਞ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਕਮੇ ਤਾਂ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ऋषੀਨਾਹ ਕਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਨੋਪਗਚ੍ਛਤਿ ਮਾਂ ਕਿਲ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਗੁਣ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ?'
ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਮਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕृਤੋऽਹਂ ਵਾਸਵਸ੍ਤ੍ਵਿਹ । ਪ੍ਰੇषਯਧ੍ਵਂ ਸੁਰਾਃ ਕਾਮਂ ਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਮਮ ਵੈ ਸ਼ਚੀਮ੍
'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਥੇ ਇੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਭੇਜੋ।'
ਪ੍ਰਿਯਂ ਚੇਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਮੁਨਯੋऽਮਰਾਃ । ਅਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋऽਦ੍ਯ ਦੇਵਾਨਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਚ ਤਥੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਮੈਂ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇੰਦਰ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।'
ਆਗਚ੍ਛਤੁ ਸ਼ਚੀ ਮਹ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਦ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ । ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾ ਦੇਵਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ
ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਚੀ ਆਵੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ—
ਗਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪੌਲੋਮੀਂ ਪ੍ਰਣਤਾਸ੍ਤਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਪਤ੍ਨਿ ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਨਹੁषਸ੍ਤ੍ਵਾਮਿਹੇਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਉਥੇ ਗਏ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਪੌਲੋਮੀ ਕੋਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ: ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਨਹੁਸ਼, ਜੋ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕੁਪਿਤੋऽਸ੍ਮਾਨੁਵਾਚੇਦਂ ਪ੍ਰੇषਯਧ੍ਵਂ ਸ਼ਚੀਮਿਹ । ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਸ੍ਤਦਧੀਨਾਃ ਸ੍ਮੋ ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਯਂ ਕृਤਃ ਕਿਲ
ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਭੇਜੋ। ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਇੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਮਨਾ ਦੇਵੀ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮੁਵਾਚ ਹ । ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਨਹੁषਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਵਾਸ੍ਮਿ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੈਨੂੰ ਨਹੁਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਓ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਈ ਹਾਂ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਨਹੁषਾਤ੍ਪਾਪਮੋਹਿਤਾਤ੍ । ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਵਤ੍ਸੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੁਸ਼ ਤੋਂ, ਜੋ ਪਾਪ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦਾ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਪਿਆਰੀ।
ਸ਼ਰਣਾਗਤਮਾਰ੍ਤਂ ਚ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਨਰਾਧਮਃ । ਸ ਏਵ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਭਵ ਪृਥੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਤੇ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਹਿ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਨਹੁषਸ੍ਤ੍ਵਥ ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੁਰੋਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਮ੍ । ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਸ੍ਮਰਬਾਣਾਰ੍ਤਸ੍ਤਮਾਙ੍ਗਿਰਸਮਾਸ਼ੁ ਵੈ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਅੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਦੇਵਾਨਾਹਾਙ੍ਗਿਰਾਸੂਨੁਰ੍ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋऽਯਂ ਮਯਾ ਕਿਲ । ਇਤੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਂ ਗृਹੇ ਮੂਢੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤੀਤਿ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਅੰਗੀਰਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇੰਦਰਾਣੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤਂ ਕੁਪਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਹੁषਂ ਘੋਰਂ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਵਚਸ੍ਤਦਾ
ਉਸਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ।
ਕ੍ਰੋਧਂ ਸਂਹਰ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਯਜ ਪਾਪਮਤਿਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਪਰਦਾਰਾਭਿਮਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਓ, ਮਾੜੇ ਵਿਚਾਰ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਧਰਮ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਵਲ ਵਧਣ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।