ਵਿष੍ਣੁਨਾਪਿ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਸਾਹਾਯ੍ਯਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ । ਵਜ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਯੇਨਾਸੌ ਪਾਤਿਤਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਨਾ
ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਵੀ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਵਜਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸੱਚੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਨੂਨਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪਰਃ ਪ੍ਰਾਣੀ ਨ ਪਾਪਾਤ੍ਤ੍ਰਾਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਹਰਿਣਾ ਹਰਿਸਙ੍ਗੇਨ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਜੋ ਜੀਵ ਸਿਰਫ ਆਪਣਾ ਹੀ ਸੁਆਰਥ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ। ਹਰਿ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਮੰਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਦ੍ਵਾਵੇਵ ਸ੍ਤਃ ਪਦਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਦ੍ਵਾਵੇਵ ਨਿਧਨਂ ਗਤੌ । ਪ੍ਰਥਮਸ਼੍ਚ ਤੁਰੀਯਸ਼੍ਚ ਯੌ ਤ੍ਰਿਲੋਕ੍ਯਾਂ ਤੁ ਦੁਰ੍ਲਭੌ
ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਫ ਦੋ ਹੀ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ: ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਚੌਥਾ, ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥਕਾਮੌ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਮ੍ਮਤੌ ਪ੍ਰਿਯੌ । ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮੇਤਿ ਵਾਗ੍ਵਾਦੋ ਦਮ੍ਭੋऽਯਂ ਮਹਤਾਮਪਿ
ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ — ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹਨ। ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਤਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸਿਰਫ ਦਿਖਾਵਾ ਹੀ ਹੈ।
ਮੁਨਯੋऽਪਿ ਮਨਸ੍ਤਾਪਮੇਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਾਨਾਸ਼੍ਰਮਾਨੇਵ ਵਿਮਨਸ੍ਕਾ ਹਤੋਦ੍ਯਮਾਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ, ਮਨ ਮੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤੁ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਭਾਰਤ । ਰੁਰੋਦ ਦੁਃਖਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਗਮਤ੍ਪੁਨਃ
ਪਰ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ, ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਆ ਗਈ।
ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਪਤਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਥਾਗਤਮ੍ । ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਾਰਲੌਕਿਕਮ੍
ਜਿਥੇ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਅੰਤਮ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਸ੍ਯ ਸਲਿਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈਵੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍ । ਸ਼ਸ਼ਾਪੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਃ ਪਾਪਿष੍ਠਂ ਮਿਤ੍ਰਘਾਤਕਮ੍
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਉਰਧਵ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਪੀ ਤੇ ਮਿੱਤਰ-ਘਾਤੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਮੇ ਨਿਹਤਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਲੋਭ੍ਯ ਸ਼ਪਥੈਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍ । ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੁ ਵਿਧਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਲਾਲਚ ਤੇ ਝੂਠੀਆਂ ਕਸਮਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤਾਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਮੇਰੋਃ ਸ਼ਿਖਰਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਔਖੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸੁਰੇਸ਼ੋऽਥ ਕਾਮਵਸ੍ਥਾਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ । ਸੁਖਂ ਵਾ ਦੁਃਖਮੇਵਾਗ੍ਰੇ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਿਤਾਮਹ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਅਖੀਰ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ ਜਾਂ ਦੁੱਖ? ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾਮਹ ਜੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਕਿਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਸਨ੍ਦੇਹਃ ਕੀਦृਸ਼ਸ੍ਤਵ । ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਤੂੰ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੰਦਾ, ਉਹਦਾ ਫਲ ਜ਼ਰੂਰ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬਲਿष੍ਠੈਰ੍ਦੁਰ੍ਬਲੈਰ੍ਵਾਪਿ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਵਾ ਬਹੁ ਵਾ ਕृਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਹਿ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषੈਃ
ਚਾਹੇ ਤਾਕਤਵਰ ਕਰੇ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਘੱਟ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਧ, ਹਰ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ — ਸਭ ਨੂੰ ਭੋਗਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਯੇਤ੍ਥਂ ਮਤਿਰ੍ਦਤ੍ਤਾ ਹਰਿਣਾ ਵृਤ੍ਰਘਾਤਿਨੇ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਥ ਪਵਿਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਹਾਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸਲਾਹ ਹਰਿ ਨੇ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਹਥਿਆਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਨ ਚਾਪਦਿ ਸਹਾਯੋऽਭੂਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਕਥਞ੍ਚਨ । ਸਮਯੇ ਸ੍ਵਜਨਃ ਸਰ੍ਵਃ ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰਾਧਿਪ
ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਦਦਗਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ। ਰਾਜਨ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੈਵੇ ਵਿਮੁਖਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨ ਕੋऽਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਸਹਾਯਵਾਨ੍ । ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਤਥਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਾਥ ਸਹੋਦਰਃ
ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਉਲਟੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ—ਨਾ ਪਿਓ, ਨਾ ਮਾਂ, ਨਾ ਪਤਨੀ, ਨਾ ਭਰਾ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ।
ਸੇਵਕੋ ਵਾਪਿ ਮਿਤ੍ਰਂ ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥੌਰਸਃ । ਪ੍ਰਤਿਕੂਲੇ ਗਤੇ ਦੈਵੇ ਨ ਕੋऽਪ੍ਯੇਤਿ ਸਹਾਯਤਾਮ੍
ਨਾ ਨੌਕਰ, ਨਾ ਮਿੱਤਰ, ਨਾ ਆਪਣਾ ਜਣਿਆ ਪੁੱਤ ਵੀ; ਜਦੋਂ ਭਾਗ ਉਲਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮਦਦ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਭੋਕ੍ਤਾ ਪਾਪਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਵृਤ੍ਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਸ੍ਤੇਜਸ੍ਕਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਦਾ ਭੋਗਤਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਇੱਕ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਬਲ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਸ਼ੇਪੁਸ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹੇਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਞ੍ਛਨੈਃ । ਕੋ ਨਾਮ ਸ਼ਪਥਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਃ ਪੁਨਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਉਸ ਨੂੰ 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ' ਆਖ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਭਲਾ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਕਸਮਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਸੱਚ ਬੋਲ ਕੇ, ਫਿਰ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵੱਲ ਵਧੇ?
ਜਿਘਾਂਸਤਿ ਸੁਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਮਾਗਤਮ੍ । ਦੇਵਗੋष੍ਠ੍ਯਾਂ ਸੁਰੋਦ੍ਯਾਨੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਸਮਾਗਮੇ
ਉਹ ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਬਾਗ ਵਿਚ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਹੋਇਆ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਕਥਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਤਾਰਮਗਮਤ੍ਕਿਲ । ਕਿਂ ਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣਾਦ੍ਯ ਜਿਘਾਂਸਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਕਰਤੂਤ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਗਈ: 'ਅੱਜ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ?'
ਵृਤ੍ਰਂ ਛਲੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਮੁਨਿਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਾਰਿਤਮ੍ । ਵੇਦਪ੍ਰਮਾਣਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ੍ਵੀਕृਤਂ ਸੌਗਤਂ ਮਤਮ੍
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ, ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਬੁੱਧਾਂ ਦੀ ਮਤ ਸਵੀਕਾਰ ਲੀਤੀ ਗਈ।
ਯਦਯਂ ਨਿਹਤਃ ਸ਼ਨੁਰ੍ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾਤਿਸਾਹਸਾਤ੍ । ਕੋ ਨਾਮ ਵਚਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਪਰੀਤਮਥਾਚਰੇਤ੍
ਇਹ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਠੱਗੀ ਤੇ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਭਲਾ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰੇ?
ਵਿਨਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਹਰਿਂ ਵਾਪਿ ਯਥਾਯਂ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਏਵਂਵਿਧਾਃ ਕਥਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਃ ਸਮਾਜੇष੍ਵਭਵਨ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਸ਼ਕ੍ਰ ਜਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਵੀ, ਉਹ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਅਜਿਹੀਆਂ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਬਣੀਆਂ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸ੍ਵਕੀਰ੍ਤੇਰ੍ਹਾਨਿਕਾਰਕਾਃ । ਯਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਹਤਾ ਲੋਕੇ ਧਿਕ੍ਤਸ੍ਯੈਵ ਕੁਜੀਵਿਤਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮਿੱਟ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਜਿਹਾ ਮਾੜਾ ਜੀਵਨ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਥਿ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਸ੍ਮੇਰਮੁਖੋ ਭਵੇਤ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਪਿ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪਤਿਤਃ ਕੀਰ੍ਤਿਸਂਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਵੈਰੀ ਵੀ ਮੁਸਕੁਰਾ ਪਵੇ, ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਵਰਗਾ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਗੁਆ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਕृਤਪਾਪੋऽਸੌ ਪਾਪਕृਤ੍ਕਿਂ ਨ ਪਾਤ੍ਯਤੇ । ਸ੍ਵਲ੍ਪੇऽਪਰਾਧੇऽਪਿ ਨृਪੋ ਯਯਾਤਿਃ ਪਤਿਤਃ ਕਿਲ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਿਸ ਨੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਜੋ ਪਾਪ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦਾ? ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਗਲਤੀ ਤੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨृਪਃ ਕਰ੍ਕਟਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯੁਗਾਨष੍ਟਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ । ਭृਗੁਪਤ੍ਨੀਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛੇਦਾਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਰਚ੍ਯੁਤਃ
ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਅੱਠਾਰਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਕਾਂਕੜ ਬਣ ਗਿਆ। ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਣ ਕਰਕੇ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਾਤ੍ਪਸ਼ੋਰ੍ਯੋਨੌ ਸਞ੍ਜਾਤੋ ਮਕਰਾਦਿषੁ । ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਵਾਮਨੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਾਚਨਾਰ੍ਥਂ ਬਲੇਰ੍ਗृਹੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਮੱਛੀ ਆਦਿਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਮਨ ਬਣ ਕੇ ਬਲੀ ਦੇ ਘਰ ਮੰਗਣ ਗਿਆ।
ਗਤਃ ਕਿਮਪਰਂ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੁष੍ਕृਤੀ ਨਰਃ । ਰਾਮੋऽਪਿ ਵਨਵਾਸੇषੁ ਸੀਤਾਵਿਰਹਜਂ ਬਹੁ
ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦਾ? ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦੌਰਾਨ, ਸੀਤਾ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿਆ।