ਵਿष੍ਣੁਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਾਸਵਃ । ਤਤੋ ਹਤੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੇ ਵृਤ੍ਰੇ ਦੇਵਭਯਙ੍ਕਰੇ
ਵਾਸਵ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—
ਪ੍ਰਵਵੌ ਚ ਸ਼ਿਵੋ ਵਾਯੁਰ੍ਜਹृषੁਰ੍ਦੇਵਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਹਵਾ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵृਤ੍ਰਃ ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯੁਤਫੇਨਤਃ । ਤਯਾ ਕृਤਵਿਮੋਹਾਚ੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹਸਾ ਹਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪਰਵੇਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਫੇਨ ਰਾਹੀਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੋਹਨੀ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰਨਿਹਨ੍ਤ੍ਰੀਤਿ ਦੇਵੀ ਲੋਕੇषੁ ਗੀਯਤੇ । ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਨਿਹਤਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਹਤ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਨੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ, ਸ਼ਕਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਕਰਕੇ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਮਾਰਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਦ੍ਮਨਾਲਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਨਨ੍ਤਰਂ ਨਹੁषਸ੍ਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਪਦੇऽਭਿषੇਕਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਅਥ ਤਂ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੀਂ ਯਯੌ । ਮਨਸਾ ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਹਤ੍ਯਾਕृਤਂ ਭਯਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਡਰ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਭਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਯਯਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੀਂ ਤਤਃ । ਮੁਨਯੋ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਹ੍ਯਭਵਨ੍ਨਿਹਤੇ ਰਿਪੌ
ਇੰਦਰ ਵੀ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਵੱਡੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕਿਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਯਦਸੌ ਵਞ੍ਚਿਤਃ ਕਿਲ । ਮੁਨਿਸ਼ਬ੍ਦੋ ਵृਥਾ ਜਾਤਃ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਸਙ੍ਗਮਾਤ੍
ਅਸੀਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਿਆ? ਹੁਣ ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲਾ ਮਾਣ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਵਚਨਾਦ੍ਵृਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਮਗਮਤ੍ਕਿਲ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਿਨਃ ਸਙ੍ਗਾਦ੍ਵਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਕਾਃ
ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਅਸੀਂ ਆਪ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ।
ਧਿਗਿਯਂ ਮਮਤਾ ਪਾਪਮੂਲਮੇਵਮਨਰ੍ਥਕृਤ੍ । ਯਦਸ੍ਮਾਭਿਸ਼੍ਛਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਪਥੈਰ੍ਵਞ੍ਚਿਤੋऽਸੁਰਃ
ਇਹ ਆਪਣਾ ਲਾਭ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਫਿਟਕਾਰ ਹੈ ਇਸ ਤੇ। ਅਸੀਂ ਝੂਠੀਆਂ ਕਸਮਾਂ ਖਾ ਕੇ ਅਤੇ ਚਲਾਕੀ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਕृਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਦਾਤਾ ਚ ਪ੍ਰੇਰਕਃ ਪਾਪਕਾਰਿਣਾਮ੍ । ਪਾਪਭਾਕ੍ਸ ਭਵੇਨ੍ਨੂਨਂ ਪਕ੍ਸ਼ਕਰ੍ਤਾ ਤਥੈਵ ਚ
ਜੋ ਮੰਤਰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪ ਵਿਚ ਭਾਗੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪੱਖ ਲੈਣ ਵਾਲਾ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾਪਿ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਸਾਹਾਯ੍ਯਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ । ਵਜ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਯੇਨਾਸੌ ਪਾਤਿਤਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮੂਰ੍ਤਿਨਾ
ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਵੀ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਵਜਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸੱਚੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਨੂਨਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪਰਃ ਪ੍ਰਾਣੀ ਨ ਪਾਪਾਤ੍ਤ੍ਰਾਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਹਰਿਣਾ ਹਰਿਸਙ੍ਗੇਨ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਜੋ ਜੀਵ ਸਿਰਫ ਆਪਣਾ ਹੀ ਸੁਆਰਥ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ। ਹਰਿ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਮੰਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਦ੍ਵਾਵੇਵ ਸ੍ਤਃ ਪਦਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਦ੍ਵਾਵੇਵ ਨਿਧਨਂ ਗਤੌ । ਪ੍ਰਥਮਸ਼੍ਚ ਤੁਰੀਯਸ਼੍ਚ ਯੌ ਤ੍ਰਿਲੋਕ੍ਯਾਂ ਤੁ ਦੁਰ੍ਲਭੌ
ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਫ ਦੋ ਹੀ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ: ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਚੌਥਾ, ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥਕਾਮੌ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਮ੍ਮਤੌ ਪ੍ਰਿਯੌ । ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮੇਤਿ ਵਾਗ੍ਵਾਦੋ ਦਮ੍ਭੋऽਯਂ ਮਹਤਾਮਪਿ
ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ — ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹਨ। ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਤਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸਿਰਫ ਦਿਖਾਵਾ ਹੀ ਹੈ।
ਮੁਨਯੋऽਪਿ ਮਨਸ੍ਤਾਪਮੇਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਾਨਾਸ਼੍ਰਮਾਨੇਵ ਵਿਮਨਸ੍ਕਾ ਹਤੋਦ੍ਯਮਾਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ, ਮਨ ਮੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤੁ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਭਾਰਤ । ਰੁਰੋਦ ਦੁਃਖਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਗਮਤ੍ਪੁਨਃ
ਪਰ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ, ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਆ ਗਈ।
ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਪਤਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਥਾਗਤਮ੍ । ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਾਰਲੌਕਿਕਮ੍
ਜਿਥੇ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਅੰਤਮ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਸ੍ਯ ਸਲਿਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈਵੌਰ੍ਧ੍ਵਦੈਹਿਕਮ੍ । ਸ਼ਸ਼ਾਪੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਃ ਪਾਪਿष੍ਠਂ ਮਿਤ੍ਰਘਾਤਕਮ੍
ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਉਰਧਵ ਕਰਮ ਕਰ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਪੀ ਤੇ ਮਿੱਤਰ-ਘਾਤੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਮੇ ਨਿਹਤਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਲੋਭ੍ਯ ਸ਼ਪਥੈਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍ । ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੁ ਵਿਧਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਲਾਲਚ ਤੇ ਝੂਠੀਆਂ ਕਸਮਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤਾਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਮੇਰੋਃ ਸ਼ਿਖਰਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟਰ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਔਖੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸੁਰੇਸ਼ੋऽਥ ਕਾਮਵਸ੍ਥਾਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ । ਸੁਖਂ ਵਾ ਦੁਃਖਮੇਵਾਗ੍ਰੇ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਿਤਾਮਹ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਅਖੀਰ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ ਜਾਂ ਦੁੱਖ? ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾਮਹ ਜੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਕਿਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਸਨ੍ਦੇਹਃ ਕੀਦृਸ਼ਸ੍ਤਵ । ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆ, ਤੂੰ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੰਦਾ, ਉਹਦਾ ਫਲ ਜ਼ਰੂਰ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬਲਿष੍ਠੈਰ੍ਦੁਰ੍ਬਲੈਰ੍ਵਾਪਿ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਵਾ ਬਹੁ ਵਾ ਕृਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਹਿ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषੈਃ
ਚਾਹੇ ਤਾਕਤਵਰ ਕਰੇ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਘੱਟ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਧ, ਹਰ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ — ਸਭ ਨੂੰ ਭੋਗਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਯੇਤ੍ਥਂ ਮਤਿਰ੍ਦਤ੍ਤਾ ਹਰਿਣਾ ਵृਤ੍ਰਘਾਤਿਨੇ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਥ ਪਵਿਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਹਾਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸਲਾਹ ਹਰਿ ਨੇ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਹਥਿਆਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਨ ਚਾਪਦਿ ਸਹਾਯੋऽਭੂਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਕਥਞ੍ਚਨ । ਸਮਯੇ ਸ੍ਵਜਨਃ ਸਰ੍ਵਃ ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰਾਧਿਪ
ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਦਦਗਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ। ਰਾਜਨ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੈਵੇ ਵਿਮੁਖਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨ ਕੋऽਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਸਹਾਯਵਾਨ੍ । ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਤਥਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਾਥ ਸਹੋਦਰਃ
ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਉਲਟੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ—ਨਾ ਪਿਓ, ਨਾ ਮਾਂ, ਨਾ ਪਤਨੀ, ਨਾ ਭਰਾ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ।
ਸੇਵਕੋ ਵਾਪਿ ਮਿਤ੍ਰਂ ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥੌਰਸਃ । ਪ੍ਰਤਿਕੂਲੇ ਗਤੇ ਦੈਵੇ ਨ ਕੋऽਪ੍ਯੇਤਿ ਸਹਾਯਤਾਮ੍
ਨਾ ਨੌਕਰ, ਨਾ ਮਿੱਤਰ, ਨਾ ਆਪਣਾ ਜਣਿਆ ਪੁੱਤ ਵੀ; ਜਦੋਂ ਭਾਗ ਉਲਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮਦਦ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਭੋਕ੍ਤਾ ਪਾਪਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਵृਤ੍ਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਸ੍ਤੇਜਸ੍ਕਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਦਾ ਭੋਗਤਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਇੱਕ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਬਲ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਸ਼ੇਪੁਸ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹੇਤ੍ਯਬ੍ਰੁਵਞ੍ਛਨੈਃ । ਕੋ ਨਾਮ ਸ਼ਪਥਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਃ ਪੁਨਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਉਸ ਨੂੰ 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ' ਆਖ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। ਭਲਾ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਕਸਮਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਸੱਚ ਬੋਲ ਕੇ, ਫਿਰ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵੱਲ ਵਧੇ?
ਜਿਘਾਂਸਤਿ ਸੁਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਮਾਗਤਮ੍ । ਦੇਵਗੋष੍ਠ੍ਯਾਂ ਸੁਰੋਦ੍ਯਾਨੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਸਮਾਗਮੇ
ਉਹ ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਬਾਗ ਵਿਚ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਹੋਇਆ।