ਰੋਗਗ੍ਰਸ੍ਤੋऽਪਿ ਦੀਨੋऽਪਿ ਨ ਮੁਮੂਰ੍षਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ । ਕਥਂ ਚੇਮੌ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੌ ਮਰ੍ਤੁਕਾਮੌ ਭਵਿष੍ਯਤਃ
ਜੋ ਰੋਗੀ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਫਿਰ ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਮਸਤ, ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਣਗੇ?
ਨਨ੍ਵਦ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਮਿ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸੁਕਾਮਦਾਮ੍ । ਵਿਨਾ ਤਯਾ ਨ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਾਮਾਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਯਾ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਹ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।
ਏਵਂ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਗਗਨੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੀ, ਮਨਮੋਹਣ ਯੋਗ ਨਿੰਦਰਾ ਵਾਲੀ ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਕृਤਾਜ੍ਜਲਿਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਤਾਂ ਚ ਤੁष੍ਟਾਵ ਯੋਗਵਿਤ੍ । ਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਤਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਰਦਾਂ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅਣਗਣੇ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਨਮੋ ਦੇਵਿ ਮਹਾਮਾਯੇ ਸृष੍ਟਿਸਂਹਾਰਕਾਰਿਣਿ । ਅਨਾਦਿਨਿਧਨੇ ਚਣ੍ਡਿ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦੇ ਸ਼ਿਵੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਮਸਕਾਰ ਤੇਰੇ ਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਰਚਨਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਆਦਿ-ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਚੰਡੀ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ।
ਨ ਤੇ ਰੂਪਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਸਗੁਣਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਤਥਾ । ਚਰਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕੁਤੋ ਦੇਵਿ ਸਂਖ੍ਯਾਤੀਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਚਾਹੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੁਣ ਰਹਿਤ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਅਨੁਭੂਤੋ ਮਯਾ ਤੇऽਦ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ਚਾਤਿਦੁਰ੍ਘਟਃ । ਯਦਹਂ ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਲੀਨਃ ਸਞ੍ਜਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵਿਚੇਤਨਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਅਤਿ ਅਜੋਕੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਦ ਮੈਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚਾਤਿਯਤ੍ਨੇਨ ਬੋਧਿਤੋऽਪਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਨ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਥਾਹਂ ਸਙ੍ਕੋਚਿਤषਡਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮੇਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਛੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਅਚੇਤਨਤ੍ਵਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ਤਵ ਚਾਮ੍ਬਿਕੇ । ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋऽਹਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਬਹੁਧਾ ਕृਤਮ੍
ਅੰਬਿਕਾ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੁਣ ਜਾਗ ਗਿਆ ਹਾਂ ਅਤੇ ਕਈ ਲੜਾਈਆਂ ਲੜ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਹਂ ਨ ਚ ਤੌ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਵਰੌ ਵਰੌ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਹਨ੍ਤੁਮਾਯਾਤੌ ਦਾਨਵੌ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤੌ
ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨਹੀਂ ਥੱਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੋ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਦਾਨਵ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਏ ਹਨ।
ਆਹੂਤੌ ਚ ਮਯਾ ਕਾਮਂ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਾਯ ਮਾਨਦੇ । ਕृਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਮਯਾ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਕ-ਇਕ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ, ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਮਰਣੇ ਵਰਦਾਨਂ ਤੇ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਸ਼ਰਣਪ੍ਰਦਾਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਮੌਤ-ਰਹਿਤ ਵਰ ਦੀ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਜਾਣੀ; ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਪਨਾਹ ਲੈ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਪਨਾਹ ਦੇਣ ਵਾਲੀ।
ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਮਾਤਃ ਖਿਨ੍ਨੋऽਹਂ ਯੁਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਾ । ਦृਪ੍ਤੌ ਤੌ ਵਰਦਾਨੇਨ ਤਵ ਦੇਵਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਨੇ
ਮਾਂ, ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ, ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਵਰ ਨਾਲ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਠੀ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।
ਹਨ੍ਤੁਂ ਮਾਮੁਦ੍ਯਤੌ ਪਾਪੌ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਯਾਮਿ ਚ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਦੋ ਮੰਦ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ? ਐਸਾ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਣਮਨ੍ਤਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਦੇਵਦੇਵ ਹਰੇ ਵਿष੍ਣੋ ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਦੀਵੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਹੇ ਹਰੀ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੂੰ ਆਪ ਮੁੜ ਲੜਾਈ ਕਰ।
ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਿਮੌ ਸ਼ੂਰੌ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੌ ਚ ਵਿਮੋਹਿਤੌ । ਮੋਹਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਨੂਨਂ ਦਾਨਵੌ ਵਕ੍ਰਯਾ ਦृਸ਼ਾ
ਇਹ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਛਲ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਕੇ ਮਾਰ ਦੇ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਟੇੜੇ ਨੈਣ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਭਟਕਾ ਦਿਆਂਗੀ।
ਜਹਿ ਨਾਰਾਯਣਾਸ਼ੁ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤੌ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੀਤਿਰਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦੇ। ਸੁਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਥਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ । ਤਦਾਯਾਤੌ ਚ ਤੌ ਵੀਰੌ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ, ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆ ਗਏ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਹਰ੍षਯੁਕ੍ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ । ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠ ਮਹਾਕਾਮ ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: 'ਖੜਾ ਰਹੋ, ਖੜਾ ਰਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰ।'
ਦੈਵਾਧੀਨੌ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾਦ੍ਯ ਨੂਨਂ ਜਯਪਰਾਜਯੌ । ਸਬਲੋ ਜਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੈਵਾਜ੍ਜਯਤਿ ਦੁਰ੍ਬਲਃ
ਅੱਜ ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ ਭਾਗ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵਾਰੀ ਭਾਗ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੌ ਹਰ੍षਸ਼ੋਕੌ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਪੁਰਾ ਵੈ ਬਹਵੋ ਦੈਤ੍ਯਾ ਜਿਤਾ ਦਾਨਵਵੈਰਿਣਾ
ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਹਿਲਾਂ ਕਈ ਦੈਤ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਅਧੁਨਾ ਚਾਵਯੋਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਃ ਪਰਾਜਿਤਃ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੌ ਮਹਾਬਾਹੂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੌ
ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੁਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਂ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਮੁष੍ਟਿਨਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ । ਤਾਵਪ੍ਯਤਿਬਲੋਨ੍ਮਤ੍ਤੌ ਜਧ੍ਨਤੁਰ੍ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਹਰਿਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁਸ਼ਟ ਨਾਲ ਚੋਟ ਮਾਰੀ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਕੰਮ ਸੀ; ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਟ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਏਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਜਾਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍ । ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ; ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਫਿਰ—
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਮ੍ਮੁਖਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੀਨਾਂ ਦृਸ਼ਂ ਹਰਿਃ । ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਕਰੁਣਾਰਸਸਂਯੁਤਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ। ਸੁਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਮਾਤਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਰੁਣਾਵਾਨ ਵੇਖਿਆ—
ਜਹਾਸਾਤੀਵ ਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਤਦਾਸੁਰੌ । ਤੌ ਜਘਾਨ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਕਾਮਬਾਣੈਰਿਵਾਪਰੈਃ
ਤਾਂ ਮਾਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਸਨ, ਹੱਸ ਪਈ। ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਾਸੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨ੍ਦਸ੍ਮਿਤਯੁਤੈਃ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰੇਮਭਾਵਯੁਤੈਰਨੁ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਮੁਹਤੁਃ ਪਾਪੌ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਕ੍ਰਵਿਲੋਕਨਮ੍
ਮਾਤਾ ਨੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਾਸੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਭਟਕ ਗਏ।
ਵਿਸ਼ੇषਮਿਤਿ ਮਨ੍ਵਾਨੌ ਕਾਮਬਾਣਾਤਿਪੀਡਿਤੌ । ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤਤ੍ਰ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਵਿਸ਼ਦਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਇਹ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਇੱਛਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਹਰਿਣਾਪਿ ਚ ਤਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ । ਮੋਹਿਤੌ ਤੌ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਭਗਵਾਨ੍ਕਾਰ੍ਯਵਿਤ੍ਤਮਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਵੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਇੱਥੇ ਕੀਤੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਸਮਝ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਤੌ ਹਸਨ੍ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ । ਵਰਂ ਵਰਯਤਾਂ ਵੀਰੌ ਯੁਵਯੋਰ੍ਯੋऽਭਿਵਾਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਨੂੰ ਹਰੀ ਨੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਵੀਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੁ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ।'