ਲੋਭਾਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਦ੍ਵੇषਰਤਃ ਪਰਦੁਃਖੋਤ੍ਸਵਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਪਰਦਾਰਲਮ੍ਪਟਃ ਸ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਤਾਰਕਃ
'ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਫ਼ਰਤ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲ ਲੋਭੀ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹੈ।'
ਰਨ੍ਧ੍ਰਾਨ੍ਵੇषੀ ਦ੍ਰੋਹਪਰੋ ਮਾਯਾਵੀ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਯਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੋਦਰੇ ਮਾਤੁਰ੍ਗਰ੍ਭਚ੍ਛੇਦਂ ਚਕਾਰ ਹ
'ਕੋਈ ਕਮੀ ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਲਾਕ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋਣ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ—ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਗਰਭ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰ ਗਿਆ।'
ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਮਨਾਤੁਰਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਸ੍ਤੁ ਕਥਞ੍ਚਨ
'ਸੱਤ ਵਾਰੀ, ਸੱਤ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦਰਦ ਦੇ ਰੋਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।'
ਕृਤਪਾਪਸ੍ਯ ਕਾ ਲਜ੍ਜਾ ਪੁਨਃ ਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਚਨੈਰ੍ਹੇਤੁਸਂਯੁਤੈਃ
'ਜੋ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਫਿਰ ਕਰੇ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕੀ ਲਾਜ਼? ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਾਰਨ ਸਮਝਾ ਕੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ।'
ਨ ਬੁਬੋਧ ਤਦਾ ਵृਤ੍ਰ ਆਸਨ੍ਨਮਰਣਃ ਕਿਲ । ਸ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਪਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲ ਉਪਾਵृਤ੍ਤੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇऽਤੀਵ ਦਾਰੁਣੇ । ਤਤਃ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਘਵਾ ਵਰਦਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਵੇਲਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ ਨੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਵਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਸੋਚਿਆ—
ਸਨ੍ਧ੍ਯੇਯਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਰੌਦ੍ਰਾ ਨ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਦਿਵਸੋ ਨ ਚ । ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋऽਯਂ ਮਯਾ ਚਾਦ੍ਯ ਬਲੇਨੈਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਹੁਣ ਇਹ ਤਿੱਖੀ ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਤ ਹੈ, ਨਾ ਦਿਨ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਏਕਾਕੀ ਵਿਜਨੇ ਚਾਤ੍ਰ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਮਯੋਚਿਤਃ । ਏਵਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਹਰਿਮਵ੍ਯਯਮ੍
'ਇਹ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲਾ, ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਹਰਿ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।'
ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨਦृਸ਼੍ਯਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਵਜ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸੌ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ
ਉਥੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਭਗਵਾਨ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਵਜਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਤਦਾ ਵृਤ੍ਰਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਕਥਂ ਹਨ੍ਯਾਂ ਰਿਪੁਂ ਰਣੇ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?"
ਅਜੇਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵੈਸ੍ਤਥਾ । ਯਦਿ ਵृਤ੍ਰਂ ਨ ਹਨ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਮ੍
"ਉਹ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਜੇਤ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਨਾ ਮਾਰਿਆ—"
ਨ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਮਮ ਨੂਨਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਥਾ ਰਿਪੁਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਅਪਾਂ ਫੇਨਂ ਤਦਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍
"ਜੇ ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਫੇਨ ਵੇਖਿਆ।
ਨਾਯਂ ਸ਼ੁष੍ਕੋ ਨ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰੋऽਯਂ ਨ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਿਦਂ ਤਥਾ । ਅਪਾਂ ਫੇਨਂ ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਿਲ ਲੀਲਯਾ
"ਇਹ ਨਾ ਸੁੱਕਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਗਿੱਲਾ, ਤੇ ਇਹ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਉਹ ਪਾਣੀ ਦਾ ਫੇਨ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਪਰਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚ ਸਸ੍ਮਾਰ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ । ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ਂ ਫੇਨੇ ਨ੍ਯਧਾਪਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਯਾਦ ਹੋਈ, ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅੰਸ਼ ਉਸ ਫੇਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਵਜ੍ਰਂ ਤਦਾਵृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਚਕਾਰ ਹਰਿਸਂਯੁਤਮ੍ । ਫੇਨਾਵृਤਂ ਪਵਿਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਥੇ, ਉਸ ਵਜਰ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫੇਨ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਹਸਾ ਨਿਪਪਾਤਾਸ਼ੁ ਵਜ੍ਰਾਹਤ ਇਵਾਚਲਃ । ਵਾਸਵਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਬਭੂਵ ਨਿਹਤੇ ਤਦਾ
ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਵਾਸਵ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਰਣ ਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਮਸ੍ਤੁਵਨ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤਵੈਃ । ਹਤਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵਾਸਵਃ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਵਾਸਵ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਰਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵੀਂ ਸਮ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਧਤੋ ਰਿਪੁਃ । ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਰਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨੇ ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤੇਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਮਕਰੋਦ੍ਧਰਿਃ । ਪਦ੍ਮਰਾਗਮਯੀਂ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਵਾਸਵਃ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ, ਹਰੀ ਨੇ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ। ਵਾਸਵ ਨੇ ਪਦਮਰਾਗ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਥਾਪੀ।
ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਮਹਤੀਂ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਨਿਰ੍ਜਰਾਃ । ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵੀ ਕੁਲਦੈਵਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਮਾਂ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕੁਲ-ਦੇਵੀ ਬਣ ਗਈ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਾਸਵਃ । ਤਤੋ ਹਤੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੇ ਵृਤ੍ਰੇ ਦੇਵਭਯਙ੍ਕਰੇ
ਵਾਸਵ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—
ਪ੍ਰਵਵੌ ਚ ਸ਼ਿਵੋ ਵਾਯੁਰ੍ਜਹृषੁਰ੍ਦੇਵਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਕਿਨ੍ਨਰਾਃ
ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਹਵਾ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵृਤ੍ਰਃ ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯੁਤਫੇਨਤਃ । ਤਯਾ ਕृਤਵਿਮੋਹਾਚ੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹਸਾ ਹਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪਰਵੇਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਫੇਨ ਰਾਹੀਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੋਹਨੀ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰਨਿਹਨ੍ਤ੍ਰੀਤਿ ਦੇਵੀ ਲੋਕੇषੁ ਗੀਯਤੇ । ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਨਿਹਤਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਹਤ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਨੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ, ਸ਼ਕਰ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਕਰਕੇ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਮਾਰਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਦ੍ਮਨਾਲਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਨਨ੍ਤਰਂ ਨਹੁषਸ੍ਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਪਦੇऽਭਿषੇਕਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਅਥ ਤਂ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੀਂ ਯਯੌ । ਮਨਸਾ ਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਹਤ੍ਯਾਕृਤਂ ਭਯਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਡਰ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਭਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਯਯਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੀਂ ਤਤਃ । ਮੁਨਯੋ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਹ੍ਯਭਵਨ੍ਨਿਹਤੇ ਰਿਪੌ
ਇੰਦਰ ਵੀ ਡਰ ਨਾਲ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਵੱਡੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕਿਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਯਦਸੌ ਵਞ੍ਚਿਤਃ ਕਿਲ । ਮੁਨਿਸ਼ਬ੍ਦੋ ਵृਥਾ ਜਾਤਃ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਸਙ੍ਗਮਾਤ੍
ਅਸੀਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਿਆ? ਹੁਣ ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲਾ ਮਾਣ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਵਚਨਾਦ੍ਵृਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਮਗਮਤ੍ਕਿਲ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਿਨਃ ਸਙ੍ਗਾਦ੍ਵਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਕਾਃ
ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਅਸੀਂ ਆਪ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ।
ਧਿਗਿਯਂ ਮਮਤਾ ਪਾਪਮੂਲਮੇਵਮਨਰ੍ਥਕृਤ੍ । ਯਦਸ੍ਮਾਭਿਸ਼੍ਛਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਪਥੈਰ੍ਵਞ੍ਚਿਤੋऽਸੁਰਃ
ਇਹ ਆਪਣਾ ਲਾਭ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਫਿਟਕਾਰ ਹੈ ਇਸ ਤੇ। ਅਸੀਂ ਝੂਠੀਆਂ ਕਸਮਾਂ ਖਾ ਕੇ ਅਤੇ ਚਲਾਕੀ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਕृਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਦਾਤਾ ਚ ਪ੍ਰੇਰਕਃ ਪਾਪਕਾਰਿਣਾਮ੍ । ਪਾਪਭਾਕ੍ਸ ਭਵੇਨ੍ਨੂਨਂ ਪਕ੍ਸ਼ਕਰ੍ਤਾ ਤਥੈਵ ਚ
ਜੋ ਮੰਤਰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪ ਵਿਚ ਭਾਗੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪੱਖ ਲੈਣ ਵਾਲਾ।