ਏਵਂ ਮੇ ਰੋਚਤੇ ਸਨ੍ਧਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ऋषਯਸ੍ਤਂ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਚਾਦृਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਕਰ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪੱਕੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਸਮਯਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤਤ੍ਰਾਨੀਯ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਸ਼ਪਥਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਕਾਰ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਥੇ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਸਮਝੌਤਾ ਸੁਣਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਵੀ, ਹੁਣ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਕਸਮਾਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਾਵਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਨੀਨਾਂ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਕਿਲ । ਵृਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਵਚਨੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਮਗਮਤ੍ਤਦਾ
ਅੱਗ ਨੂੰ ਗਵਾਹ ਬਣਾਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਬਭੂਵ ਮਿਤ੍ਰਵਚ੍ਛਕ੍ਰੇ ਸਹਚਰ੍ਯਾਪਰਾਯਣਃ । ਕਦਾਚਿਨ੍ਨਨ੍ਦਨੇ ਚੋਭੌ ਕਦਾਚਿਦ੍ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਉਹ ਸ਼ਕਰ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ, ਸਾਥ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ। ਕਦੇ ਦੋਵੇਂ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ, ਕਦੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ।
ਕਦਾਚਿਦੁਦਧੇਸ੍ਤੀਰੇ ਮੋਦਮਾਨੌ ਵਿਚੇਰਤੁਃ । ਏਵਂ ਕृਤੇ ਚ ਸਨ੍ਧਾਨੇ ਵृਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਦੋਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਪਿ ਵਧਕਾਮਸ੍ਤੁ ਤਦੁਪਾਯਾਨਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ । ਰਨ੍ਧ੍ਰਾਨ੍ਵੇषੀ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਸ੍ਤਦਾਸੀਨ੍ਮਘਵਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਪਰ ਸ਼ਕਰ, ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਉਸ ਲਈ ਤਰੀਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮਘਵਾਨ, ਕੋਈ ਰਾਹ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਸੀ।
ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਲਃ ਸਮਭਿਵਰ੍ਤਤ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ ਵृਤ੍ਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇऽਤਿਦਾਰੁਣੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਬੜਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਉਸ ਸ਼ਕਰ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ ਸੀ।
ਏਵਂ ਕਤਿਚਿਦਬ੍ਦਾਨਿ ਗਤਾਨਿ ਸਮਯੇ ਕृਤੇ । ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਰਣੋਪਾਯਾਨ੍ਮਨਸੀਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤ੍ਵष੍ਟੈਕਦਾ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨੇ । ਪੁਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਹਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਕਾ-ਸ਼ਾਸਨ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਪੁੱਤ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਿਆ, ਮੇਰੀ ਸੁਝਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।'
ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕृਤਵੈਰੇ ਕਥਞ੍ਚਨ । ਮਘਵਾ ਕृਤਵੈਰਸ੍ਤੇ ਸਦਾਸੂਯਾਪਰਃ ਪਰੈਃ
'ਪੁੱਤ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਘਵਾਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਲੋਭਾਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਦ੍ਵੇषਰਤਃ ਪਰਦੁਃਖੋਤ੍ਸਵਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਪਰਦਾਰਲਮ੍ਪਟਃ ਸ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਤਾਰਕਃ
'ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਫ਼ਰਤ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲ ਲੋਭੀ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹੈ।'
ਰਨ੍ਧ੍ਰਾਨ੍ਵੇषੀ ਦ੍ਰੋਹਪਰੋ ਮਾਯਾਵੀ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਯਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੋਦਰੇ ਮਾਤੁਰ੍ਗਰ੍ਭਚ੍ਛੇਦਂ ਚਕਾਰ ਹ
'ਕੋਈ ਕਮੀ ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਲਾਕ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋਣ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ—ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਗਰਭ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰ ਗਿਆ।'
ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਮਨਾਤੁਰਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਸ੍ਤੁ ਕਥਞ੍ਚਨ
'ਸੱਤ ਵਾਰੀ, ਸੱਤ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦਰਦ ਦੇ ਰੋਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।'
ਕृਤਪਾਪਸ੍ਯ ਕਾ ਲਜ੍ਜਾ ਪੁਨਃ ਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਚਨੈਰ੍ਹੇਤੁਸਂਯੁਤੈਃ
'ਜੋ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਫਿਰ ਕਰੇ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕੀ ਲਾਜ਼? ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਾਰਨ ਸਮਝਾ ਕੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ।'
ਨ ਬੁਬੋਧ ਤਦਾ ਵृਤ੍ਰ ਆਸਨ੍ਨਮਰਣਃ ਕਿਲ । ਸ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਪਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲ ਉਪਾਵृਤ੍ਤੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇऽਤੀਵ ਦਾਰੁਣੇ । ਤਤਃ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਘਵਾ ਵਰਦਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਵੇਲਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ ਨੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਵਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਸੋਚਿਆ—
ਸਨ੍ਧ੍ਯੇਯਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਰੌਦ੍ਰਾ ਨ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਦਿਵਸੋ ਨ ਚ । ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋऽਯਂ ਮਯਾ ਚਾਦ੍ਯ ਬਲੇਨੈਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਹੁਣ ਇਹ ਤਿੱਖੀ ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਤ ਹੈ, ਨਾ ਦਿਨ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਏਕਾਕੀ ਵਿਜਨੇ ਚਾਤ੍ਰ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਮਯੋਚਿਤਃ । ਏਵਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਹਰਿਮਵ੍ਯਯਮ੍
'ਇਹ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲਾ, ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਹਰਿ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।'
ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨਦृਸ਼੍ਯਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਵਜ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸੌ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ
ਉਥੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਭਗਵਾਨ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਵਜਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਤਦਾ ਵृਤ੍ਰਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਕਥਂ ਹਨ੍ਯਾਂ ਰਿਪੁਂ ਰਣੇ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?"
ਅਜੇਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵੈਸ੍ਤਥਾ । ਯਦਿ ਵृਤ੍ਰਂ ਨ ਹਨ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਮ੍
"ਉਹ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਜੇਤ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਨਾ ਮਾਰਿਆ—"
ਨ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਮਮ ਨੂਨਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਥਾ ਰਿਪੁਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਅਪਾਂ ਫੇਨਂ ਤਦਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍
"ਜੇ ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਫੇਨ ਵੇਖਿਆ।
ਨਾਯਂ ਸ਼ੁष੍ਕੋ ਨ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰੋऽਯਂ ਨ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਿਦਂ ਤਥਾ । ਅਪਾਂ ਫੇਨਂ ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਿਲ ਲੀਲਯਾ
"ਇਹ ਨਾ ਸੁੱਕਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਗਿੱਲਾ, ਤੇ ਇਹ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਉਹ ਪਾਣੀ ਦਾ ਫੇਨ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਪਰਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚ ਸਸ੍ਮਾਰ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ । ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਾਂਸ਼ਂ ਫੇਨੇ ਨ੍ਯਧਾਪਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਯਾਦ ਹੋਈ, ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅੰਸ਼ ਉਸ ਫੇਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਵਜ੍ਰਂ ਤਦਾਵृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਚਕਾਰ ਹਰਿਸਂਯੁਤਮ੍ । ਫੇਨਾਵृਤਂ ਪਵਿਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਥੇ, ਉਸ ਵਜਰ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਘੇਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫੇਨ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਹਸਾ ਨਿਪਪਾਤਾਸ਼ੁ ਵਜ੍ਰਾਹਤ ਇਵਾਚਲਃ । ਵਾਸਵਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਬਭੂਵ ਨਿਹਤੇ ਤਦਾ
ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਵਾਸਵ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਰਣ ਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਮਸ੍ਤੁਵਨ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ੍ਤਵੈਃ । ਹਤਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵਾਸਵਃ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਵਾਸਵ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਰਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵੀਂ ਸਮ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਧਤੋ ਰਿਪੁਃ । ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਰਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਰਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨੇ ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤੇਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਮਕਰੋਦ੍ਧਰਿਃ । ਪਦ੍ਮਰਾਗਮਯੀਂ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਵਾਸਵਃ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ, ਹਰੀ ਨੇ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ। ਵਾਸਵ ਨੇ ਪਦਮਰਾਗ ਪੱਥਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਥਾਪੀ।
ਤ੍ਰਿਕਾਲਂ ਮਹਤੀਂ ਪੂਜਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਨਿਰ੍ਜਰਾਃ । ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵੀ ਕੁਲਦੈਵਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਮਾਂ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕੁਲ-ਦੇਵੀ ਬਣ ਗਈ।