ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਭਗਵਨ੍ਤੋ ਮੇ ਮਾਨਨੀਯਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ । ਭਵਨ੍ਤੋ ਮੁਨਯਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਮਿਥ੍ਯਾਵਾਦਿਨੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਭਗਵੰਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਤਪਸਵੀ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀ ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ।
ਸਦਾਚਾਰਾਃ ਸੁਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨ ਵਿਦੁਸ਼੍ਛਲਕਾਰਣਮ੍ । ਕृਤਵੈਰੇ ਸ਼ਠੇ ਸ੍ਤਬ੍ਧੇ ਕਾਮੁਕੇ ਚ ਗਤਤ੍ਵਿषਿ
ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ, ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਰ ਪਾਲ ਲਿਆ, ਚਲਾਕ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਕਾਮੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਲਹਿ ਗਈ,
ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜੇ ਨੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਖ੍ਯਂ ਮਤਿਮਤਾ ਸਦਾ । ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜੋऽਯਂ ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਲਮ੍ਪਟਃ ਸ਼ਠਃ
ਬੇਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਅਕਲਮੰਦ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਹ ਬੰਦਾ ਬੇਸ਼ਰਮ, ਮਾੜੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ, ਵਿਅਭੀਚਾਰੀ ਤੇ ਚਲਾਕ ਹੈ।
ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥੈਵੇਦृਸ਼ੇ ਜਨੇ । ਭਵਨ੍ਤੋ ਨਿਪੁਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਦ੍ਰੋਹਮਤਯਃ ਸਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੰਦੇ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹੋਸ਼ਿਆਰ ਹੋ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਘਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਨਭਿਜ੍ਞਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤਤ੍ਵਾਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾਨਾਮਤਿਵਾਦਿਨਾਮ੍ । ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ ਜਨ੍ਤੁਃ ਕृਤਸ੍ਯ ਭੋਕ੍ਤਾ ਵੈ ਸ਼ੁਭਸ੍ਯ ਤ੍ਵਸ਼ੁਭਸ੍ਯ ਚ
ਪਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰੋਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨष੍ਟਚੇਤਨਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਕਰ੍ਤਾਰੋ ਨਰਕਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਘਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੂਝ ਗਵਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਰੋਸਾ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੁਃਖਂ ਚ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨੂਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਕਃ । ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਨ੍ਤॄਣਾਂ ਸੁਰਾਪਾਨਾਂ ਚ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਘਾਤੀ ਦੁੱਖ ਹੀ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤਾ ਉਪਾਅ ਹੈ,
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਿਨਾਂ ਨੈਵ ਮਿਤ੍ਰਦ੍ਰੋਹਕृਤਾਮਪਿ । ਸਮਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਯਥਾ ਤੇ ਚੇਤਸਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਘਾਤੀ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ-ਦੋਖੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝੌਤਾ ਦੱਸ।
ਤੇਨੈਵ ਸਮਯੇਨਾਦ੍ਯ ਸਨ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਦੁਭਯੋਃ ਕਿਲ । ਵृਤ੍ਰ ਉਵਾਚ ਨ ਸ਼ੁष੍ਕੇਣ ਨ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨਾਸ਼੍ਮਨਾ ਨ ਚ ਦਾਰੁਣਾ
ਉਹੀ ਸਮਝੌਤਾ ਅੱਜ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾ ਸੁੱਕੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ, ਨਾ ਗਿੱਲੀ ਨਾਲ, ਨਾ ਪੱਥਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਲੱਕੜ ਨਾਲ,
ਨ ਵਜ੍ਰੇਣ ਮਹਾਭਾਗ ਨ ਦਿਵਾ ਨਿਸ਼ਿ ਨੈਵ ਚ । ਵਧ੍ਯੋ ਭਵੇਯਂ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ
ਨਾ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲਿਓ, ਨਾ ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵਾਂ।
ਏਵਂ ਮੇ ਰੋਚਤੇ ਸਨ੍ਧਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ऋषਯਸ੍ਤਂ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਚਾਦृਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਕਰ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪੱਕੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਸਮਯਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤਤ੍ਰਾਨੀਯ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਸ਼ਪਥਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਕਾਰ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਥੇ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਸਮਝੌਤਾ ਸੁਣਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਵੀ, ਹੁਣ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਕਸਮਾਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਾਵਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਨੀਨਾਂ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਕਿਲ । ਵृਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਵਚਨੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਮਗਮਤ੍ਤਦਾ
ਅੱਗ ਨੂੰ ਗਵਾਹ ਬਣਾਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਬਭੂਵ ਮਿਤ੍ਰਵਚ੍ਛਕ੍ਰੇ ਸਹਚਰ੍ਯਾਪਰਾਯਣਃ । ਕਦਾਚਿਨ੍ਨਨ੍ਦਨੇ ਚੋਭੌ ਕਦਾਚਿਦ੍ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਉਹ ਸ਼ਕਰ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ, ਸਾਥ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ। ਕਦੇ ਦੋਵੇਂ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ, ਕਦੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ।
ਕਦਾਚਿਦੁਦਧੇਸ੍ਤੀਰੇ ਮੋਦਮਾਨੌ ਵਿਚੇਰਤੁਃ । ਏਵਂ ਕृਤੇ ਚ ਸਨ੍ਧਾਨੇ ਵृਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਦੋਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਪਿ ਵਧਕਾਮਸ੍ਤੁ ਤਦੁਪਾਯਾਨਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ । ਰਨ੍ਧ੍ਰਾਨ੍ਵੇषੀ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਸ੍ਤਦਾਸੀਨ੍ਮਘਵਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਪਰ ਸ਼ਕਰ, ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਉਸ ਲਈ ਤਰੀਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮਘਵਾਨ, ਕੋਈ ਰਾਹ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਸੀ।
ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਲਃ ਸਮਭਿਵਰ੍ਤਤ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ ਵृਤ੍ਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇऽਤਿਦਾਰੁਣੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਬੜਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਉਸ ਸ਼ਕਰ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ ਸੀ।
ਏਵਂ ਕਤਿਚਿਦਬ੍ਦਾਨਿ ਗਤਾਨਿ ਸਮਯੇ ਕृਤੇ । ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਰਣੋਪਾਯਾਨ੍ਮਨਸੀਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤ੍ਵष੍ਟੈਕਦਾ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨੇ । ਪੁਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਹਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਕਾ-ਸ਼ਾਸਨ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਪੁੱਤ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਿਆ, ਮੇਰੀ ਸੁਝਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।'
ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕृਤਵੈਰੇ ਕਥਞ੍ਚਨ । ਮਘਵਾ ਕृਤਵੈਰਸ੍ਤੇ ਸਦਾਸੂਯਾਪਰਃ ਪਰੈਃ
'ਪੁੱਤ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਘਵਾਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਲੋਭਾਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਦ੍ਵੇषਰਤਃ ਪਰਦੁਃਖੋਤ੍ਸਵਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਪਰਦਾਰਲਮ੍ਪਟਃ ਸ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਤਾਰਕਃ
'ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਫ਼ਰਤ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਿਆ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਾ, ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲ ਲੋਭੀ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹੈ।'
ਰਨ੍ਧ੍ਰਾਨ੍ਵੇषੀ ਦ੍ਰੋਹਪਰੋ ਮਾਯਾਵੀ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਯਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੋਦਰੇ ਮਾਤੁਰ੍ਗਰ੍ਭਚ੍ਛੇਦਂ ਚਕਾਰ ਹ
'ਕੋਈ ਕਮੀ ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਲਾਕ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋਣ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ—ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਗਰਭ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰ ਗਿਆ।'
ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਮਨਾਤੁਰਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਸ੍ਤੁ ਕਥਞ੍ਚਨ
'ਸੱਤ ਵਾਰੀ, ਸੱਤ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦਰਦ ਦੇ ਰੋਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।'
ਕृਤਪਾਪਸ੍ਯ ਕਾ ਲਜ੍ਜਾ ਪੁਨਃ ਪੁਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਚਨੈਰ੍ਹੇਤੁਸਂਯੁਤੈਃ
'ਜੋ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਫਿਰ ਕਰੇ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕੀ ਲਾਜ਼? ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਾਰਨ ਸਮਝਾ ਕੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ।'
ਨ ਬੁਬੋਧ ਤਦਾ ਵृਤ੍ਰ ਆਸਨ੍ਨਮਰਣਃ ਕਿਲ । ਸ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਸੁਰਮ੍
ਪਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲ ਉਪਾਵृਤ੍ਤੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇऽਤੀਵ ਦਾਰੁਣੇ । ਤਤਃ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਘਵਾ ਵਰਦਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਵੇਲਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ ਨੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਵਰ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਸੋਚਿਆ—
ਸਨ੍ਧ੍ਯੇਯਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਰੌਦ੍ਰਾ ਨ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਦਿਵਸੋ ਨ ਚ । ਹਨ੍ਤਵ੍ਯੋऽਯਂ ਮਯਾ ਚਾਦ੍ਯ ਬਲੇਨੈਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
'ਹੁਣ ਇਹ ਤਿੱਖੀ ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਤ ਹੈ, ਨਾ ਦਿਨ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਏਕਾਕੀ ਵਿਜਨੇ ਚਾਤ੍ਰ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸਮਯੋਚਿਤਃ । ਏਵਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਹਰਿਮਵ੍ਯਯਮ੍
'ਇਹ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲਾ, ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਹਰਿ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।'
ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨਦृਸ਼੍ਯਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਵਜ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸੌ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ
ਉਥੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਭਗਵਾਨ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਵਜਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਤਦਾ ਵृਤ੍ਰਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਕਥਂ ਹਨ੍ਯਾਂ ਰਿਪੁਂ ਰਣੇ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?"