ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਾਵਾਪ੍ਤਿਂ ਕੋ ਵਾ ਵਾਞ੍ਛਤਿ ਮਨ੍ਦਧੀਃ । ਸਖ੍ਯਂ ਭਵਤੁ ਤੇ ਵृਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਕੌਣ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਐਸਾ ਦੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਚਾਹੇਗਾ? ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਤੇਰਾ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਦਾ ਸਦਾ ਮਿਤਰਤਾ ਹੋਵੇ।
ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸੁਖਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ । ਵਯਂ ਚ ਤਾਪਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਨਿਜਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਤੂੰ ਵੀ ਸੁਖ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖੀ ਰਹੇਗਾ; ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ।
ਸੁਖਵਾਸਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਵੈਰੇऽਧੁਨੈਵ ਵਾਮ੍ । ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਯੁਵਯੋਰ੍ਧੀਰ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਆਓ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੈਰ ਠੰਢਾ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਜੰਗ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ,
ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾ ਨਰਾਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਾਮਾਨਾਂ ਸਖ੍ਯਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਮੁਨਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤੁ ਸੁਖਂ ਕਿਲ । ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਵਯਂ ਵृਤ੍ਰ ਯੁਵਯੋਃ ਸਖ੍ਯਕਾਰਣੇ
ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁੱਖ ਪਾਵੋ। ਅਸੀਂ, ਜੋ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ਪਥਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾਤ੍ਰ ਯੋਜਯਾਮੋ ਮਿਥਃ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਪਥਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥੋਕ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਆਓ, ਇੱਥੇ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਕਸਮ ਚੁਕਵਾਈਏ, ਫਿਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਈਏ। ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹੀ ਕਸਮਾਂ ਚੁਕ ਲਵੇ।
ਚਿਤ੍ਤਂ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤੁ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸਤ੍ਯਾਧਾਰਾ ਧਰਾ ਨੂਨਂ ਸਤ੍ਯੇਨ ਚ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕਰੇਗਾ। ਧਰਤੀ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤਪਤ੍ਯਯਂ ਯਥਾਕਾਲਂ ਵਾਯੁਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਵਾਤ੍ਯਥ । ਉਦਨ੍ਵਾਨਪਿ ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਸਤ੍ਯੇਨੈਵ ਨ ਮੁਞ੍ਚਤਿ
ਇਹ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਤਪਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਵੀ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯੇਨ ਸਖ੍ਯਂ ਵਾ ਭਵਤ੍ਵਦ੍ਯ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਏਕਤ੍ਰ ਸ਼ਯਨਂ ਕ੍ਰੀਡਾ ਜਲਕੇਲਿਂ ਸੁਖਾਸਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ। ਇਕੋ ਸੌਣਾ, ਖੇਡ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਹਿਣਾ, ਤੇ ਸੁਖੀ ਬੈਠਕ ਸਾਂਝੀ ਹੋਵੇ।
ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਖ੍ਯਮੇਤ੍ਯ ਚ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਮਹਰ੍षਿਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਝ ਹੀ ਕਰਨਾ, ਦੋਸਤੀ ਬਣਾਕੇ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਭਗਵਨ੍ਤੋ ਮੇ ਮਾਨਨੀਯਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ । ਭਵਨ੍ਤੋ ਮੁਨਯਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਮਿਥ੍ਯਾਵਾਦਿਨੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਭਗਵੰਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਤਪਸਵੀ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀ ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ।
ਸਦਾਚਾਰਾਃ ਸੁਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨ ਵਿਦੁਸ਼੍ਛਲਕਾਰਣਮ੍ । ਕृਤਵੈਰੇ ਸ਼ਠੇ ਸ੍ਤਬ੍ਧੇ ਕਾਮੁਕੇ ਚ ਗਤਤ੍ਵਿषਿ
ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ, ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਰ ਪਾਲ ਲਿਆ, ਚਲਾਕ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਕਾਮੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਲਹਿ ਗਈ,
ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜੇ ਨੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਖ੍ਯਂ ਮਤਿਮਤਾ ਸਦਾ । ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜੋऽਯਂ ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਲਮ੍ਪਟਃ ਸ਼ਠਃ
ਬੇਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਅਕਲਮੰਦ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਹ ਬੰਦਾ ਬੇਸ਼ਰਮ, ਮਾੜੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ, ਵਿਅਭੀਚਾਰੀ ਤੇ ਚਲਾਕ ਹੈ।
ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥੈਵੇਦृਸ਼ੇ ਜਨੇ । ਭਵਨ੍ਤੋ ਨਿਪੁਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਦ੍ਰੋਹਮਤਯਃ ਸਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੰਦੇ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹੋਸ਼ਿਆਰ ਹੋ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਘਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਨਭਿਜ੍ਞਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤਤ੍ਵਾਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾਨਾਮਤਿਵਾਦਿਨਾਮ੍ । ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ ਜਨ੍ਤੁਃ ਕृਤਸ੍ਯ ਭੋਕ੍ਤਾ ਵੈ ਸ਼ੁਭਸ੍ਯ ਤ੍ਵਸ਼ੁਭਸ੍ਯ ਚ
ਪਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰੋਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨष੍ਟਚੇਤਨਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਕਰ੍ਤਾਰੋ ਨਰਕਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਘਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੂਝ ਗਵਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਰੋਸਾ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੁਃਖਂ ਚ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨੂਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਕਃ । ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਨ੍ਤॄਣਾਂ ਸੁਰਾਪਾਨਾਂ ਚ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਘਾਤੀ ਦੁੱਖ ਹੀ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤਾ ਉਪਾਅ ਹੈ,
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਿਨਾਂ ਨੈਵ ਮਿਤ੍ਰਦ੍ਰੋਹਕृਤਾਮਪਿ । ਸਮਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਯਥਾ ਤੇ ਚੇਤਸਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਘਾਤੀ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ-ਦੋਖੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝੌਤਾ ਦੱਸ।
ਤੇਨੈਵ ਸਮਯੇਨਾਦ੍ਯ ਸਨ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਦੁਭਯੋਃ ਕਿਲ । ਵृਤ੍ਰ ਉਵਾਚ ਨ ਸ਼ੁष੍ਕੇਣ ਨ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨਾਸ਼੍ਮਨਾ ਨ ਚ ਦਾਰੁਣਾ
ਉਹੀ ਸਮਝੌਤਾ ਅੱਜ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾ ਸੁੱਕੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ, ਨਾ ਗਿੱਲੀ ਨਾਲ, ਨਾ ਪੱਥਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਲੱਕੜ ਨਾਲ,
ਨ ਵਜ੍ਰੇਣ ਮਹਾਭਾਗ ਨ ਦਿਵਾ ਨਿਸ਼ਿ ਨੈਵ ਚ । ਵਧ੍ਯੋ ਭਵੇਯਂ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ
ਨਾ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲਿਓ, ਨਾ ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵਾਂ।
ਏਵਂ ਮੇ ਰੋਚਤੇ ਸਨ੍ਧਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ऋषਯਸ੍ਤਂ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਚਾਦृਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਕਰ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪੱਕੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਸਮਯਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤਤ੍ਰਾਨੀਯ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਸ਼ਪਥਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਕਾਰ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਥੇ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਹ ਸਮਝੌਤਾ ਸੁਣਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਵੀ, ਹੁਣ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਕਸਮਾਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਾਵਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੁਨੀਨਾਂ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਕਿਲ । ਵृਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਵਚਨੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਮਗਮਤ੍ਤਦਾ
ਅੱਗ ਨੂੰ ਗਵਾਹ ਬਣਾਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਬਭੂਵ ਮਿਤ੍ਰਵਚ੍ਛਕ੍ਰੇ ਸਹਚਰ੍ਯਾਪਰਾਯਣਃ । ਕਦਾਚਿਨ੍ਨਨ੍ਦਨੇ ਚੋਭੌ ਕਦਾਚਿਦ੍ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ
ਉਹ ਸ਼ਕਰ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ, ਸਾਥ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ। ਕਦੇ ਦੋਵੇਂ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ, ਕਦੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ।
ਕਦਾਚਿਦੁਦਧੇਸ੍ਤੀਰੇ ਮੋਦਮਾਨੌ ਵਿਚੇਰਤੁਃ । ਏਵਂ ਕृਤੇ ਚ ਸਨ੍ਧਾਨੇ ਵृਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਦੋਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਪਿ ਵਧਕਾਮਸ੍ਤੁ ਤਦੁਪਾਯਾਨਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ । ਰਨ੍ਧ੍ਰਾਨ੍ਵੇषੀ ਸਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਸ੍ਤਦਾਸੀਨ੍ਮਘਵਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਪਰ ਸ਼ਕਰ, ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਉਸ ਲਈ ਤਰੀਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮਘਵਾਨ, ਕੋਈ ਰਾਹ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਸੀ।
ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਲਃ ਸਮਭਿਵਰ੍ਤਤ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਾਪ ਵृਤ੍ਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇऽਤਿਦਾਰੁਣੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਬੜਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਉਸ ਸ਼ਕਰ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਕਠੋਰ ਸੀ।
ਏਵਂ ਕਤਿਚਿਦਬ੍ਦਾਨਿ ਗਤਾਨਿ ਸਮਯੇ ਕृਤੇ । ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮਰਣੋਪਾਯਾਨ੍ਮਨਸੀਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤ੍ਵष੍ਟੈਕਦਾ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨੇ । ਪੁਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਵਚਨਂ ਹਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਕਾ-ਸ਼ਾਸਨ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਪੁੱਤ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਿਆ, ਮੇਰੀ ਸੁਝਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।'
ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕृਤਵੈਰੇ ਕਥਞ੍ਚਨ । ਮਘਵਾ ਕृਤਵੈਰਸ੍ਤੇ ਸਦਾਸੂਯਾਪਰਃ ਪਰੈਃ
'ਪੁੱਤ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਘਵਾਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।'