ਯੁਵਯੋਰ੍ਦੁਃਖਦਂ ਕਾਮਂ ਚਿਨ੍ਤਾਵृਦ੍ਧਿਕਰਂ ਪਰਮ੍ । ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਪਿषਿ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਨ ਚਾਪਿ ਮਘਵਾ ਤਥਾ
ਤੁਹਾਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਦਾ ਵੈਰ ਦੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਤੁਸੀਂ ਚੈਨ ਨਾਲ ਸੌਂਦੇ ਹੋ, ਨਾ ਹੀ ਮਘਵਾ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਰ੍ਤੋ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਯਦ੍ਵੈਰਿਜਂ ਭਯਮ੍ । ਯੁਵਯੋਰ੍ਯੁਧ੍ਯਤੋਃ ਕਾਲੋ ਵ੍ਯਤੀਤਸ੍ਤੁ ਮਹਾਨਿਹ
ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਡਰ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨਵਾਃ । ਸਂਸਾਰੇऽਤ੍ਰ ਸੁਖਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਦੁਃਖਂ ਹੇਯਮਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ — ਇਹੀ ਰੀਤ ਹੈ।
ਨ ਸੁਖਂ ਕृਤਵੈਰਸ੍ਯ ਭਵਤੀਤਿ ਵਿਨਿਰ੍ਣਯਃ । ਸਂਗ੍ਰਾਮਰਸਿਕਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਨ ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ
ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਜੋ ਜੰਗ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਨਹੀਂ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਚਤੁਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਵਿਘਾਤਕਮ੍ । ਪੁष੍ਪੈਰਪਿ ਨ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਜੰਗ, ਜੋ ਰਸ ਵਿੱਚ ਚਤੁਰ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ; ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਤਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਜਯਸਨ੍ਦੇਹੋ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਬਾਣਤਾਡਨਮ੍ । ਦੈਵਾਧੀਨਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤਥਾ ਜਯਪਰਾਜਯੌ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦਾ ਕੋਈ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਲੱਗਣੀ ਪੱਕੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਜਿੱਤ-ਹਾਰ ਭਾਗ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।
ਦੈਵਾਧੀਨਾਵਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ । ਕਾਲੇऽਥ ਭੋਜਨਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਸ਼ਯਨਂ ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਭਾਗ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਸਮੇਂ ਤੇ ਖਾਣਾ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਤੇ ਵਿਛੌਣੇ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਪਰਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਂਸਾਰੇ ਸੁਖਸਾਧਨਮ੍ । ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਯੁਧ੍ਯਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਭਯਙ੍ਕਰੇ
ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਡਰ ਵਿਚ, ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਖਡ੍ਗਪਾਤਾਤਿਰੌਦ੍ਰੇ ਚ ਤਥਾਰਾਤਿਸੁਖਪ੍ਰਦੇ । ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਮਰਣਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰਿਤਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਚੋਟ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸੁਖ ਤੋਂ, ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਲੋਭਨਪਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨੋਦਨਾਰ੍ਥਂ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍ । ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਵ੍ਯਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ृਗਾਲਕਰਟਾਦਿਭਿਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਲੁਭਾਉਣ ਲਈ ਹਨ, ਉਕਸਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਬੇਮਤਲਬ ਹਨ; ਦੇਹ ਕੱਟ ਕੇ, ਦੁਖ ਸਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਦੜਾਂ ਤੇ ਗੀਧਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਾਵਾਪ੍ਤਿਂ ਕੋ ਵਾ ਵਾਞ੍ਛਤਿ ਮਨ੍ਦਧੀਃ । ਸਖ੍ਯਂ ਭਵਤੁ ਤੇ ਵृਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਕੌਣ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਐਸਾ ਦੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਚਾਹੇਗਾ? ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਤੇਰਾ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਦਾ ਸਦਾ ਮਿਤਰਤਾ ਹੋਵੇ।
ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸੁਖਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ । ਵਯਂ ਚ ਤਾਪਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਨਿਜਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਤੂੰ ਵੀ ਸੁਖ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖੀ ਰਹੇਗਾ; ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ।
ਸੁਖਵਾਸਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਵੈਰੇऽਧੁਨੈਵ ਵਾਮ੍ । ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਯੁਵਯੋਰ੍ਧੀਰ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਆਓ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੈਰ ਠੰਢਾ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਜੰਗ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ,
ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾ ਨਰਾਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਾਮਾਨਾਂ ਸਖ੍ਯਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਮੁਨਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤੁ ਸੁਖਂ ਕਿਲ । ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਵਯਂ ਵृਤ੍ਰ ਯੁਵਯੋਃ ਸਖ੍ਯਕਾਰਣੇ
ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁੱਖ ਪਾਵੋ। ਅਸੀਂ, ਜੋ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ਪਥਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾਤ੍ਰ ਯੋਜਯਾਮੋ ਮਿਥਃ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਪਥਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥੋਕ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਆਓ, ਇੱਥੇ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਕਸਮ ਚੁਕਵਾਈਏ, ਫਿਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਈਏ। ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹੀ ਕਸਮਾਂ ਚੁਕ ਲਵੇ।
ਚਿਤ੍ਤਂ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤੁ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸਤ੍ਯਾਧਾਰਾ ਧਰਾ ਨੂਨਂ ਸਤ੍ਯੇਨ ਚ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕਰੇਗਾ। ਧਰਤੀ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤਪਤ੍ਯਯਂ ਯਥਾਕਾਲਂ ਵਾਯੁਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਵਾਤ੍ਯਥ । ਉਦਨ੍ਵਾਨਪਿ ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਸਤ੍ਯੇਨੈਵ ਨ ਮੁਞ੍ਚਤਿ
ਇਹ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਤਪਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਵੀ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯੇਨ ਸਖ੍ਯਂ ਵਾ ਭਵਤ੍ਵਦ੍ਯ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਏਕਤ੍ਰ ਸ਼ਯਨਂ ਕ੍ਰੀਡਾ ਜਲਕੇਲਿਂ ਸੁਖਾਸਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ। ਇਕੋ ਸੌਣਾ, ਖੇਡ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਹਿਣਾ, ਤੇ ਸੁਖੀ ਬੈਠਕ ਸਾਂਝੀ ਹੋਵੇ।
ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਖ੍ਯਮੇਤ੍ਯ ਚ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਮਹਰ੍षਿਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਝ ਹੀ ਕਰਨਾ, ਦੋਸਤੀ ਬਣਾਕੇ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਭਗਵਨ੍ਤੋ ਮੇ ਮਾਨਨੀਯਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ । ਭਵਨ੍ਤੋ ਮੁਨਯਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਮਿਥ੍ਯਾਵਾਦਿਨੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਭਗਵੰਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਤਪਸਵੀ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀ ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ।
ਸਦਾਚਾਰਾਃ ਸੁਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਨ ਵਿਦੁਸ਼੍ਛਲਕਾਰਣਮ੍ । ਕृਤਵੈਰੇ ਸ਼ਠੇ ਸ੍ਤਬ੍ਧੇ ਕਾਮੁਕੇ ਚ ਗਤਤ੍ਵਿषਿ
ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ, ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਰ ਪਾਲ ਲਿਆ, ਚਲਾਕ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਕਾਮੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਲਹਿ ਗਈ,
ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜੇ ਨੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਖ੍ਯਂ ਮਤਿਮਤਾ ਸਦਾ । ਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜੋऽਯਂ ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਲਮ੍ਪਟਃ ਸ਼ਠਃ
ਬੇਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਅਕਲਮੰਦ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਹ ਬੰਦਾ ਬੇਸ਼ਰਮ, ਮਾੜੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ, ਵਿਅਭੀਚਾਰੀ ਤੇ ਚਲਾਕ ਹੈ।
ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥੈਵੇਦृਸ਼ੇ ਜਨੇ । ਭਵਨ੍ਤੋ ਨਿਪੁਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਦ੍ਰੋਹਮਤਯਃ ਸਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੰਦੇ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹੋਸ਼ਿਆਰ ਹੋ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਘਾਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਨਭਿਜ੍ਞਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤਤ੍ਵਾਚ੍ਚਿਤ੍ਤਾਨਾਮਤਿਵਾਦਿਨਾਮ੍ । ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ ਜਨ੍ਤੁਃ ਕृਤਸ੍ਯ ਭੋਕ੍ਤਾ ਵੈ ਸ਼ੁਭਸ੍ਯ ਤ੍ਵਸ਼ੁਭਸ੍ਯ ਚ
ਪਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰੋਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨष੍ਟਚੇਤਨਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਕਰ੍ਤਾਰੋ ਨਰਕਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਘਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੂਝ ਗਵਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਰੋਸਾ ਤੋੜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੁਃਖਂ ਚ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨੂਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਕਃ । ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਨ੍ਤॄਣਾਂ ਸੁਰਾਪਾਨਾਂ ਚ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਘਾਤੀ ਦੁੱਖ ਹੀ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤਾ ਉਪਾਅ ਹੈ,
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਿਨਾਂ ਨੈਵ ਮਿਤ੍ਰਦ੍ਰੋਹਕृਤਾਮਪਿ । ਸਮਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਯਥਾ ਤੇ ਚੇਤਸਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਘਾਤੀ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ-ਦੋਖੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝੌਤਾ ਦੱਸ।
ਤੇਨੈਵ ਸਮਯੇਨਾਦ੍ਯ ਸਨ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਦੁਭਯੋਃ ਕਿਲ । ਵृਤ੍ਰ ਉਵਾਚ ਨ ਸ਼ੁष੍ਕੇਣ ਨ ਚਾਰ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨਾਸ਼੍ਮਨਾ ਨ ਚ ਦਾਰੁਣਾ
ਉਹੀ ਸਮਝੌਤਾ ਅੱਜ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾ ਸੁੱਕੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ, ਨਾ ਗਿੱਲੀ ਨਾਲ, ਨਾ ਪੱਥਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਲੱਕੜ ਨਾਲ,
ਨ ਵਜ੍ਰੇਣ ਮਹਾਭਾਗ ਨ ਦਿਵਾ ਨਿਸ਼ਿ ਨੈਵ ਚ । ਵਧ੍ਯੋ ਭਵੇਯਂ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ
ਨਾ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲਿਓ, ਨਾ ਦਿਨ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਰਾਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵਾਂ।