ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਪਰੀਧਾਨਾ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਾ । ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੀ ਦੇਵੀ ਕਰੁਣਾਰਸਸਾਗਰਾ
ਉਹ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗਾਈ ਹੋਈ; ਦੇਵੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਦਇਆ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਵੇषਾਢ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਦ੍ਵੈਤਾਰਣਿਃ ਪਰਾ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਸਰ੍ਵਾਧਿष੍ਠਾਨਰੂਪਿਣੀ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਦਵੈਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਨ੍ਤਸਂਸਿਦ੍ਧਾ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੀ । ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸੁਰਾ ਦੇਵੀਂ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂਤ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਤ-ਚਿੱਤ-ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨਾਹ ਪ੍ਰਣਤਾਨਮ੍ਬਾ ਕਿਂ ਵਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਮਾਮ੍ । ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਮੋਹਯੈਨਂ ਰਿਪੁਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਦੇਵਾਨਾਮਤਿਦੁਃਖਦਮ੍
ਮਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੁਹਾਡਾ ਕੀ ਕੰਮ ਹੈ? ਦੱਸੋ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਵਿਰੋਧੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿਓ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।"
ਯਥਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸਤੇ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਵਿਮੋਹਿਤਮ੍ । ਆਯੁਧੇ ਚ ਬਲਂ ਦੇਹਿ ਹਤਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯੇਨ ਵਾ ਰਿਪੁਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰੋ; ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਵੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣ ਓਸ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤੀ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ । ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਵਾਨਿ ਨਿਕੇਤਾਨਿ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਤੀ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਛਦ੍ਮੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਫੇਨਦ੍ਵਾਰਾ ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਮਰਣਪੂਰ੍ਵਕਂ ਵृਤ੍ਰਹਨਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਰਾ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ । (ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।) ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤਾਨੇ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਵਧੀਆ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਏ; ਓਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ।
ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਮਿਵ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਗ੍ਰਸਨ੍ਤਮਿਵ ਚਾਮਰਾਨ੍ । ऋषਯੋऽਥ ਤਤੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵृਤ੍ਰਮੂਚੁਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਾਮਯੁਕ੍ਤਂ ਰਸਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ऋषਯ ਊਚੁਃ ਵृਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਙ੍ਕਰ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਸਹਿਮਤੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ,
ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯੈਤਤ੍ਸਕਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਖਿਲਂ ਕਿਲ । ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਤਵ ਵੈਰਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ਤੁ ਸੌਖ੍ਯਵਿਘਾਤਕਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਵੈਰ ਹੀ ਸੁਖ ਦੇ ਰੋਕ ਤੇ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯੁਵਯੋਰ੍ਦੁਃਖਦਂ ਕਾਮਂ ਚਿਨ੍ਤਾਵृਦ੍ਧਿਕਰਂ ਪਰਮ੍ । ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਪਿषਿ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਨ ਚਾਪਿ ਮਘਵਾ ਤਥਾ
ਤੁਹਾਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਦਾ ਵੈਰ ਦੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਤੁਸੀਂ ਚੈਨ ਨਾਲ ਸੌਂਦੇ ਹੋ, ਨਾ ਹੀ ਮਘਵਾ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਰ੍ਤੋ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਯਦ੍ਵੈਰਿਜਂ ਭਯਮ੍ । ਯੁਵਯੋਰ੍ਯੁਧ੍ਯਤੋਃ ਕਾਲੋ ਵ੍ਯਤੀਤਸ੍ਤੁ ਮਹਾਨਿਹ
ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਡਰ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨਵਾਃ । ਸਂਸਾਰੇऽਤ੍ਰ ਸੁਖਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਦੁਃਖਂ ਹੇਯਮਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ — ਇਹੀ ਰੀਤ ਹੈ।
ਨ ਸੁਖਂ ਕृਤਵੈਰਸ੍ਯ ਭਵਤੀਤਿ ਵਿਨਿਰ੍ਣਯਃ । ਸਂਗ੍ਰਾਮਰਸਿਕਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਨ ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ
ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਜੋ ਜੰਗ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਨਹੀਂ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਚਤੁਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਵਿਘਾਤਕਮ੍ । ਪੁष੍ਪੈਰਪਿ ਨ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਜੰਗ, ਜੋ ਰਸ ਵਿੱਚ ਚਤੁਰ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ; ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਤਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਜਯਸਨ੍ਦੇਹੋ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਬਾਣਤਾਡਨਮ੍ । ਦੈਵਾਧੀਨਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤਥਾ ਜਯਪਰਾਜਯੌ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦਾ ਕੋਈ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਲੱਗਣੀ ਪੱਕੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਜਿੱਤ-ਹਾਰ ਭਾਗ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।
ਦੈਵਾਧੀਨਾਵਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ । ਕਾਲੇऽਥ ਭੋਜਨਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਸ਼ਯਨਂ ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਭਾਗ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਸਮੇਂ ਤੇ ਖਾਣਾ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਤੇ ਵਿਛੌਣੇ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਪਰਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਂਸਾਰੇ ਸੁਖਸਾਧਨਮ੍ । ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਯੁਧ੍ਯਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਭਯਙ੍ਕਰੇ
ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਡਰ ਵਿਚ, ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਖਡ੍ਗਪਾਤਾਤਿਰੌਦ੍ਰੇ ਚ ਤਥਾਰਾਤਿਸੁਖਪ੍ਰਦੇ । ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਮਰਣਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰਿਤਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਚੋਟ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸੁਖ ਤੋਂ, ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਲੋਭਨਪਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨੋਦਨਾਰ੍ਥਂ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍ । ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਵ੍ਯਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ृਗਾਲਕਰਟਾਦਿਭਿਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਲੁਭਾਉਣ ਲਈ ਹਨ, ਉਕਸਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਬੇਮਤਲਬ ਹਨ; ਦੇਹ ਕੱਟ ਕੇ, ਦੁਖ ਸਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਦੜਾਂ ਤੇ ਗੀਧਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਾਵਾਪ੍ਤਿਂ ਕੋ ਵਾ ਵਾਞ੍ਛਤਿ ਮਨ੍ਦਧੀਃ । ਸਖ੍ਯਂ ਭਵਤੁ ਤੇ ਵृਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹ ਨਿਤ੍ਯਦਾ
ਕੌਣ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਐਸਾ ਦੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਵਰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਚਾਹੇਗਾ? ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਤੇਰਾ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਦਾ ਸਦਾ ਮਿਤਰਤਾ ਹੋਵੇ।
ਅਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸੁਖਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਰਨ੍ਤਰਮ੍ । ਵਯਂ ਚ ਤਾਪਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਨਿਜਾਸ਼੍ਰਮੇ
ਤੂੰ ਵੀ ਸੁਖ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖੀ ਰਹੇਗਾ; ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ।
ਸੁਖਵਾਸਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਵੈਰੇऽਧੁਨੈਵ ਵਾਮ੍ । ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਯੁਵਯੋਰ੍ਧੀਰ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਆਓ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੈਰ ਠੰਢਾ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਜੰਗ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਚੱਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ,
ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾ ਨਰਾਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਾਮਾਨਾਂ ਸਖ੍ਯਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਮੁਨਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤੁ ਸੁਖਂ ਕਿਲ । ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਵਯਂ ਵृਤ੍ਰ ਯੁਵਯੋਃ ਸਖ੍ਯਕਾਰਣੇ
ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁੱਖ ਪਾਵੋ। ਅਸੀਂ, ਜੋ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ਪਥਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾਤ੍ਰ ਯੋਜਯਾਮੋ ਮਿਥਃ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਪਥਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਯਥੋਕ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਆਓ, ਇੱਥੇ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਕਸਮ ਚੁਕਵਾਈਏ, ਫਿਰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਈਏ। ਤੇ ਇੰਦਰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹੀ ਕਸਮਾਂ ਚੁਕ ਲਵੇ।
ਚਿਤ੍ਤਂ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਤੁ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਸਤ੍ਯਾਧਾਰਾ ਧਰਾ ਨੂਨਂ ਸਤ੍ਯੇਨ ਚ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕਰੇਗਾ। ਧਰਤੀ ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤਪਤ੍ਯਯਂ ਯਥਾਕਾਲਂ ਵਾਯੁਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਵਾਤ੍ਯਥ । ਉਦਨ੍ਵਾਨਪਿ ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਸਤ੍ਯੇਨੈਵ ਨ ਮੁਞ੍ਚਤਿ
ਇਹ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਤਪਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਵੀ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯੇਨ ਸਖ੍ਯਂ ਵਾ ਭਵਤ੍ਵਦ੍ਯ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਏਕਤ੍ਰ ਸ਼ਯਨਂ ਕ੍ਰੀਡਾ ਜਲਕੇਲਿਂ ਸੁਖਾਸਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਬਣੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ। ਇਕੋ ਸੌਣਾ, ਖੇਡ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਹਿਣਾ, ਤੇ ਸੁਖੀ ਬੈਠਕ ਸਾਂਝੀ ਹੋਵੇ।
ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਖ੍ਯਮੇਤ੍ਯ ਚ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਮਹਰ੍षਿਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਝ ਹੀ ਕਰਨਾ, ਦੋਸਤੀ ਬਣਾਕੇ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।