ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਿਤਾਃ ਸੁਰਵਨਂ ਵਿਬੁਧਾਰਯੋ ਯੇ ਹਤ੍ਵਾ ਰਣੇऽਪਿ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਕਿਲ ਪਾਵਿਤਾਸ੍ਤੇ । ਤ੍ਰਾਤਾ ਨ ਕਿਂ ਨਿਰਯਪਾਤਭਯਾਦ੍ਦਯਾਰ੍ਦ੍ਰੇ ਯਚ੍ਛਤ੍ਰਵੋऽਪਿ ਨ ਹਿ ਕਿਂ ਵਿਨਿਹਂਸਿ ਵृਤ੍ਰਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਸੁਰਵਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ, ਦਇਆਲੂ ਮਾਂ। ਫਿਰ, ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ?
ਜਾਨੀਮਹੇ ਰਿਪੁਰਸੌ ਤਵ ਸੇਵਕੋ ਨ ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਪੀਡਯਤਿ ਨਃ ਕਿਲ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਃ । ਯਸ੍ਤਾਵਕਸ੍ਤ੍ਵਿਹ ਭਵੇਦਮਰਾਨਸੌ ਕਿਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪਙ੍ਕਜਰਤਾਨ੍ਨਨੁ ਪੀਡਯੇਦ੍ਵਾ
ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਵਿਰੋਧੀ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹੈ ਤੇ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹੋਵੇ, ਅਮਰ ਮਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਾ ਦੇਵੇਗਾ?
ਕੁਰ੍ਮਃ ਕਥਂ ਜਨਨਿ ਪੂਜਨਮਦ੍ਯ ਤੇऽਮ੍ਬ ਪੁष੍ਪਾਦਿਕਂ ਤਵ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮੇਵ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਵਯਂ ਚ ਸਕਲਂ ਪਰਸ਼ਕ੍ਤਿਰੂਪਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਾਨਿ ਚਰਣੇ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸ੍ਮ ਨੂਨਮ੍
ਮਾਂ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ, ਜਦ ਕਿ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹਨ? ਮੰਤ੍ਰ, ਅਸੀਂ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਭਵਾਨੀ, ਅਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤ ਏਵ ਮਨੁਜਾ ਹਿ ਭਜਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਦਾਮ੍ਬੁਜਂ ਤਵ ਭਵਾਬ੍ਧਿਜਲੇषੁ ਪੋਤਮ੍ । ਯਂ ਯੋਗਿਨੋऽਪਿ ਮਨਸਾ ਸਤਤਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਿਨੋ ਵਿਗਤਰਾਗਵਿਕਾਰਮੋਹਾਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਧਨਿਆ ਹਨ ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭਵਸਾਗਰ ਵਿਚ ਨੌਕਾ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਯੋਗੀ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਜੋ ਰਾਗ, ਬਦਲਾਅ ਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।
ਯੇ ਯਾਜ੍ਞਿਕਾਃ ਸਕਲਵੇਦਵਿਦੋऽਪਿ ਨੂਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਕਿਲ ਹੋਮਕਾਲੇ । ਸ੍ਵਾਹਾਂ ਤੁ ਤृਪ੍ਤਿਜਨਨੀਮਮਰੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਭੂਯਃ ਸ੍ਵਧਾਂ ਪਿਤृਗਣਸ੍ਯ ਚ ਤृਪ੍ਤਿਹੇਤੁਮ੍
ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਕੀਨਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਮ ਸਮੇਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ 'ਸਵਾਹਾ' ਹੋ, ਜੋ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ 'ਸਵਧਾ' ਹੋ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਮੇਧਾਸਿ ਕਾਨ੍ਤਿਰਸਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰਪਿ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਿਸ਼ਦਾਰ੍ਥਕਰੀ ਨਰਾਣਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਿਭਵਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇऽਸ੍ਮਿ- ਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਦਦਾਸਿ ਭਜਤਾਂ ਕृਪਯਾ ਸਦੈਵ
ਤੁਸੀਂ ਬੁੱਧੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸੋਹਣੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਾ ਸੁਰੈਰ੍ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਸਾਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਚਾਰੁਰੂਪਧਰਾ ਤਨ੍ਵੀ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਦੇਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪਤਲੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿਚ।
ਪਾਸ਼ਾਂਕੁਸ਼ਵਰਾਭੀਤਿਲਸਦ੍ਬਾਹੁਚਤੁष੍ਟਯਾ । ਰਣਤ੍ਕਿਙ੍ਕਿਣਿਕਾਜਾਲਰਸਨਾਬਦ੍ਧਸਤ੍ਕਟਿਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਚ ਫਾਂਸ, ਅੰਕੁਸ਼, ਵਰ ਤੇ ਅਭੈ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲੀ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕਲਕਣ੍ਠੀਰਵਾ ਕਾਨ੍ਤਾ ਕ੍ਵਣਤ੍ਕਙ੍ਕਣਨੂਪੁਰਾ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਖਣ੍ਡਸਮਾਬਦ੍ਧਰਤ੍ਨਮੌਲਿਵਿਰਾਜਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੋਕਿਲ ਵਾਂਗ ਮਧੁਰ ਸੀ, ਸੋਹਣੀ, ਤੇ ਕੰਗਣ ਤੇ ਪੈਜਬ ਵੀ ਝੰਕਦੇ ਸਨ; ਉਸ ਦਾ ਰਤਨ ਜੜਿਆ ਤਾਜ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਨ੍ਦਸ੍ਮਿਤਾਰਵਿਨ੍ਦਾਸ੍ਯਾ ਨੇਤ੍ਰਤ੍ਰਯਵਿਭੂषਿਤਾ । ਪਾਰਿਜਾਤਪ੍ਰਸੂਨਾਚ੍ਛਨਾਲਵਰ੍ਣਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖ ਸਨ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਵੇਂ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਪਰੀਧਾਨਾ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਾ । ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੀ ਦੇਵੀ ਕਰੁਣਾਰਸਸਾਗਰਾ
ਉਹ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗਾਈ ਹੋਈ; ਦੇਵੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਦਇਆ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਵੇषਾਢ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਦ੍ਵੈਤਾਰਣਿਃ ਪਰਾ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਸਰ੍ਵਾਧਿष੍ਠਾਨਰੂਪਿਣੀ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਦਵੈਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਨ੍ਤਸਂਸਿਦ੍ਧਾ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੀ । ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸੁਰਾ ਦੇਵੀਂ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂਤ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਤ-ਚਿੱਤ-ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨਾਹ ਪ੍ਰਣਤਾਨਮ੍ਬਾ ਕਿਂ ਵਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਮਾਮ੍ । ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਮੋਹਯੈਨਂ ਰਿਪੁਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਦੇਵਾਨਾਮਤਿਦੁਃਖਦਮ੍
ਮਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੁਹਾਡਾ ਕੀ ਕੰਮ ਹੈ? ਦੱਸੋ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਵਿਰੋਧੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿਓ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।"
ਯਥਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸਤੇ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਵਿਮੋਹਿਤਮ੍ । ਆਯੁਧੇ ਚ ਬਲਂ ਦੇਹਿ ਹਤਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯੇਨ ਵਾ ਰਿਪੁਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰੋ; ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਵੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣ ਓਸ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤੀ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ । ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਵਾਨਿ ਨਿਕੇਤਾਨਿ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਤੀ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਛਦ੍ਮੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਫੇਨਦ੍ਵਾਰਾ ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਮਰਣਪੂਰ੍ਵਕਂ ਵृਤ੍ਰਹਨਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਰਾ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ । (ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।) ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤਾਨੇ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਵਧੀਆ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਏ; ਓਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ।
ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਮਿਵ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਗ੍ਰਸਨ੍ਤਮਿਵ ਚਾਮਰਾਨ੍ । ऋषਯੋऽਥ ਤਤੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵृਤ੍ਰਮੂਚੁਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਾਮਯੁਕ੍ਤਂ ਰਸਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ऋषਯ ਊਚੁਃ ਵृਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਙ੍ਕਰ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਸਹਿਮਤੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ,
ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯੈਤਤ੍ਸਕਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਖਿਲਂ ਕਿਲ । ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਤਵ ਵੈਰਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ਤੁ ਸੌਖ੍ਯਵਿਘਾਤਕਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਵੈਰ ਹੀ ਸੁਖ ਦੇ ਰੋਕ ਤੇ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯੁਵਯੋਰ੍ਦੁਃਖਦਂ ਕਾਮਂ ਚਿਨ੍ਤਾਵृਦ੍ਧਿਕਰਂ ਪਰਮ੍ । ਨ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਪਿषਿ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਨ ਚਾਪਿ ਮਘਵਾ ਤਥਾ
ਤੁਹਾਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਦਾ ਵੈਰ ਦੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਤੁਸੀਂ ਚੈਨ ਨਾਲ ਸੌਂਦੇ ਹੋ, ਨਾ ਹੀ ਮਘਵਾ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਰ੍ਤੋ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਯਦ੍ਵੈਰਿਜਂ ਭਯਮ੍ । ਯੁਵਯੋਰ੍ਯੁਧ੍ਯਤੋਃ ਕਾਲੋ ਵ੍ਯਤੀਤਸ੍ਤੁ ਮਹਾਨਿਹ
ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸੌਂਦਾ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਡਰ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪੀਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨਵਾਃ । ਸਂਸਾਰੇऽਤ੍ਰ ਸੁਖਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਦੁਃਖਂ ਹੇਯਮਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ — ਇਹੀ ਰੀਤ ਹੈ।
ਨ ਸੁਖਂ ਕृਤਵੈਰਸ੍ਯ ਭਵਤੀਤਿ ਵਿਨਿਰ੍ਣਯਃ । ਸਂਗ੍ਰਾਮਰਸਿਕਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਨ ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ
ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਜੋ ਜੰਗ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗਿਆਨੀ ਨਹੀਂ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਚਤੁਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਵਿਘਾਤਕਮ੍ । ਪੁष੍ਪੈਰਪਿ ਨ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਜੰਗ, ਜੋ ਰਸ ਵਿੱਚ ਚਤੁਰ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ; ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਤਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਜਯਸਨ੍ਦੇਹੋ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਬਾਣਤਾਡਨਮ੍ । ਦੈਵਾਧੀਨਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤਥਾ ਜਯਪਰਾਜਯੌ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦਾ ਕੋਈ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਲੱਗਣੀ ਪੱਕੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਜਿੱਤ-ਹਾਰ ਭਾਗ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।
ਦੈਵਾਧੀਨਾਵਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ । ਕਾਲੇऽਥ ਭੋਜਨਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਂ ਸ਼ਯਨਂ ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਭਾਗ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਸਮੇਂ ਤੇ ਖਾਣਾ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਤੇ ਵਿਛੌਣੇ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਪਰਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਂਸਾਰੇ ਸੁਖਸਾਧਨਮ੍ । ਕਿਂ ਸੁਖਂ ਯੁਧ੍ਯਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਭਯਙ੍ਕਰੇ
ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਡਰ ਵਿਚ, ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?
ਖਡ੍ਗਪਾਤਾਤਿਰੌਦ੍ਰੇ ਚ ਤਥਾਰਾਤਿਸੁਖਪ੍ਰਦੇ । ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਮਰਣਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰਿਤਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਚੋਟ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸੁਖ ਤੋਂ, ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਲੋਭਨਪਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨੋਦਨਾਰ੍ਥਂ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍ । ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਵ੍ਯਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ृਗਾਲਕਰਟਾਦਿਭਿਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਲੁਭਾਉਣ ਲਈ ਹਨ, ਉਕਸਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਬੇਮਤਲਬ ਹਨ; ਦੇਹ ਕੱਟ ਕੇ, ਦੁਖ ਸਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਦੜਾਂ ਤੇ ਗੀਧਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।