ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਿਪਾਹਿ ਸੁਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਾਨ੍ ਵृਤ੍ਰਾਸੁਰੇਣ ਸਮਰੇ ਪਰਿਪੀਡਿਤਾਂਸ਼੍ਚ । ਦੀਨਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਨਪਰੇ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਦਙ੍ਘ੍ਰਿਕਮਲਂ ਸ਼ਰਣਂ ਸਦੈਵ
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਦੇਵੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ! ਉਹ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹਨ; ਤੂੰ ਦਿਨ ਦੁਖੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਮ ਸੱਚ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਵਿਸ਼੍ਵਜਨਨੀ ਪਰਿਪਾਲਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਨਿਵਾਤਿਪਤਿਤਾਨ੍ ਰਿਪੁਸਙ੍ਕਟੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ । ਮਾਤਰ੍ਨ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਯਵਿਦਿਤਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇऽਪਿ ਕਸ੍ਮਾਦੁਪੇਕ੍ਸ਼ਸਿ ਸੁਰਾਨਸੁਰਪ੍ਰਤਪ੍ਤਾਨ੍
ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ—ਸਾਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਇਸ ਖਤਰੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਮਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਭੂਵਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਸੁਰਾਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀ ਹੈਂ?
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੇਤਦਖਿਲਂ ਵਿਹਿਤਂ ਤ੍ਵਯੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹਰਿਃ ਪਸ਼ੁਪਤਿਸ੍ਤਵ ਵਾਸਨੋਤ੍ਥਾਃ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਕਾਰ੍ਯਮਖਿਲਂ ਸ੍ਵਵਸ਼ਾ ਨ ਤੇ ਤੇ ਭ੍ਰੂਭਙ੍ਗਚਾਲਨਵਸ਼ਾਦ੍ਵਿਹਰਨ੍ਤਿ ਕਾਮਮ੍
ਇਹ ਤਿੰਨ ਭੂਵਨ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਸਗੋਂ ਤੇਰੀ ਭੌਂਹ ਦੀ ਹਲਚਲ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਹੀ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਮਾਤਾ ਸੁਤਾਨ੍ਪਰਿਭਵਾਤ੍ਪਰਿਪਾਤਿ ਦੀਨਾਨ੍ ਰੀਤਿਸ੍ਤ੍ਵਯੈਵ ਰਚਿਤਾ ਪ੍ਰਕਟਾਪਰਾਧਾਨ੍ । ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਪਾਲਯਸਿ ਦੇਵਿ ਵਿਨਾਪਰਾਧਾ- ਨਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਦਙ੍ਘ੍ਰਿਸ਼ਰਣਾਨ੍ਕਰੁਣਾਰਸਾਬ੍ਧੇ
ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮੀ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਯਮ ਤੂੰ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਸਪਸ਼ਟ ਭੁੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਬਚਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਤੇ ਨਿਰਭੁੱਲ ਹਾਂ, ਦਇਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਓ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ?
ਨੂਨਂ ਮਦਙ੍ਘ੍ਰਿਭਜਨਾਪ੍ਤਪਦਾਃ ਕਿਲੈਤੇ ਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿਹਾਯ ਵਿਭਵੇ ਸੁਖਭੋਗਲੁਬ੍ਧਾਃ । ਨੇਮੇ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਵਿषਯਾ ਇਤਿ ਚੇਨ੍ਨ ਚੈषਾ ਰੀਤਿਃ ਸੁਤੇ ਜਨਨਕਰ੍ਤਰਿ ਚਾਪਿ ਦृष੍ਟਾ
ਨਿਸਚਿਤ, ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲਏ ਹਨ, ਹੁਣ ਭਗਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਦੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਲੁਭ ਗਏ ਹਨ; ਜੇ ਤੂੰ ਆਖੇ ਕਿ ਉਹ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਮਾਂ ਦਾ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਵਿਵਹਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਦੋषੋ ਨ ਨੋऽਤ੍ਰ ਜਨਨਿ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਚਿਤ੍ਤੇ ਯਤ੍ਤੇ ਵਿਹਾਯ ਭਜਨਂ ਵਿਭਵੇ ਨਿਮਗ੍ਨਾਃ । ਮੋਹਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਰਚਿਤਃ ਪ੍ਰਭਵਤ੍ਯਸੌ ਨ- ਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਭਾਵਕਰੁਣੇ ਦਯਸੇ ਕਥਂ ਨ
ਮਾਂ, ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੋਹ ਤੂੰ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਛੱਡ ਕੇ ਸੰਸਾਰੀ ਸੁਖ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਏ; ਜਦ ਇਹ ਮੋਹ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੈ, ਤਾਂ, ਓ ਸਵਭਾਵਕ ਦਇਆਵਾਨ, ਤੂੰ ਦਇਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?
ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਜਨਨਿ ਦੈਤ੍ਯਪਤਿਰ੍ਬਲਿष੍ਠੋ ਵ੍ਯਾਪਾਦਿਤੋ ਮਹਿषਰੂਪਧਰਃ ਕਿਲਾਜੌ । ਅਸ੍ਮਤ੍ਕृਤੇ ਸਕਲਲੋਕਭਯਾਵਹੋऽਸੌ ਵृਤ੍ਰਂ ਕਥਂ ਨ ਭਯਦਂ ਵਿਧੁਨੋषਿ ਮਾਤਃ
ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਿਸ਼ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਤਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਰਾਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਸੀ; ਸਾਡੇ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਦਹਿਸ਼ਤ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਡਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ?
ਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਤਥਾਤਿਬਲਵਾਨਨੁਜੋ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭ- ਸ੍ਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਤਦਨੁਗਾ ਨਿਹਤਾ ਹਤੌ ਚ । ਵृਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਜਹਿ ਖਲਂ ਪ੍ਰਬਲਂ ਦਯਾਰ੍ਦ੍ਰੇ ਮਤ੍ਤਂ ਵਿਮੋਹਯ ਤਥਾ ਨ ਭਵੇਦ੍ਯਥਾਸੌ
ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਕਤਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਤੁਸੀਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ; ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਇਆਲੂ ਮਾਂ, ਇਸ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰੋ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾੜਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖਤਰਨਾਕ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਵਂ ਪਾਲਯਾਦ੍ਯ ਵਿਬੁਧਾਨਸੁਰੇਣ ਮਾਤਃ ਸਨ੍ਤਾਪਿਤਾਨਤਿਤਰਾਂ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਂਸ਼੍ਚ । ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਕੋऽਪਿ ਭੁਵਨੇषੁ ਸੁਰਾਰ੍ਤਿਹਨ੍ਤਾ ਯਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਜਾਲਮਖਿਲਂ ਨਿਦਹੇਤ੍ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ
ਮਾਂ, ਅੱਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਅਸੁਰ ਤੋਂ ਬਚਾਓ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਤੇ ਡਰ ਵਿਚ ਹਨ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਮਿਟਾ ਸਕੇ।
ਵृਤ੍ਰੇ ਦਯਾ ਤਵ ਯਦਿ ਪ੍ਰਥਿਤਾ ਤਥਾਪਿ ਜਹ੍ਯੇਨਮਾਸ਼ੁ ਜਨਦੁਃਖਕਰਂ ਖਲਂ ਚ । ਪਾਪਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਧਰ ਭਵਾਨਿ ਸ਼ਰੈਃ ਪੁਨਾਨਾ ਨੋਚੇਤ੍ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਤਿ ਤਮੋ ਨਨੁ ਦੁष੍ਟਬੁਦ੍ਧਿਃ
ਜੇਕਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ, ਜਲਦੀ ਇਸ ਮਾੜੇ ਨੂੰ ਮਾਰੋ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਵਾਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲਓ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਜ਼ਰੂਰ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਿਤਾਃ ਸੁਰਵਨਂ ਵਿਬੁਧਾਰਯੋ ਯੇ ਹਤ੍ਵਾ ਰਣੇऽਪਿ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਕਿਲ ਪਾਵਿਤਾਸ੍ਤੇ । ਤ੍ਰਾਤਾ ਨ ਕਿਂ ਨਿਰਯਪਾਤਭਯਾਦ੍ਦਯਾਰ੍ਦ੍ਰੇ ਯਚ੍ਛਤ੍ਰਵੋऽਪਿ ਨ ਹਿ ਕਿਂ ਵਿਨਿਹਂਸਿ ਵृਤ੍ਰਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਸੁਰਵਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ, ਦਇਆਲੂ ਮਾਂ। ਫਿਰ, ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦੇ?
ਜਾਨੀਮਹੇ ਰਿਪੁਰਸੌ ਤਵ ਸੇਵਕੋ ਨ ਪ੍ਰਾਯੇਣ ਪੀਡਯਤਿ ਨਃ ਕਿਲ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਃ । ਯਸ੍ਤਾਵਕਸ੍ਤ੍ਵਿਹ ਭਵੇਦਮਰਾਨਸੌ ਕਿਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪਙ੍ਕਜਰਤਾਨ੍ਨਨੁ ਪੀਡਯੇਦ੍ਵਾ
ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਵਿਰੋਧੀ ਤੁਹਾਡਾ ਸੇਵਕ ਹੈ ਤੇ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹੋਵੇ, ਅਮਰ ਮਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਾ ਦੇਵੇਗਾ?
ਕੁਰ੍ਮਃ ਕਥਂ ਜਨਨਿ ਪੂਜਨਮਦ੍ਯ ਤੇऽਮ੍ਬ ਪੁष੍ਪਾਦਿਕਂ ਤਵ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮੇਵ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਵਯਂ ਚ ਸਕਲਂ ਪਰਸ਼ਕ੍ਤਿਰੂਪਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਾਨਿ ਚਰਣੇ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸ੍ਮ ਨੂਨਮ੍
ਮਾਂ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ, ਜਦ ਕਿ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹਨ? ਮੰਤ੍ਰ, ਅਸੀਂ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਭਵਾਨੀ, ਅਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤ ਏਵ ਮਨੁਜਾ ਹਿ ਭਜਨ੍ਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਦਾਮ੍ਬੁਜਂ ਤਵ ਭਵਾਬ੍ਧਿਜਲੇषੁ ਪੋਤਮ੍ । ਯਂ ਯੋਗਿਨੋऽਪਿ ਮਨਸਾ ਸਤਤਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਿਨੋ ਵਿਗਤਰਾਗਵਿਕਾਰਮੋਹਾਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਧਨਿਆ ਹਨ ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭਵਸਾਗਰ ਵਿਚ ਨੌਕਾ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਯੋਗੀ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਜੋ ਰਾਗ, ਬਦਲਾਅ ਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।
ਯੇ ਯਾਜ੍ਞਿਕਾਃ ਸਕਲਵੇਦਵਿਦੋऽਪਿ ਨੂਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਸ੍ਮਰਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਕਿਲ ਹੋਮਕਾਲੇ । ਸ੍ਵਾਹਾਂ ਤੁ ਤृਪ੍ਤਿਜਨਨੀਮਮਰੇਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਭੂਯਃ ਸ੍ਵਧਾਂ ਪਿਤृਗਣਸ੍ਯ ਚ ਤृਪ੍ਤਿਹੇਤੁਮ੍
ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਕੀਨਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਮ ਸਮੇਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ 'ਸਵਾਹਾ' ਹੋ, ਜੋ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ 'ਸਵਧਾ' ਹੋ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਮੇਧਾਸਿ ਕਾਨ੍ਤਿਰਸਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰਪਿ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਿਸ਼ਦਾਰ੍ਥਕਰੀ ਨਰਾਣਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਵਿਭਵਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇऽਸ੍ਮਿ- ਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਦਦਾਸਿ ਭਜਤਾਂ ਕृਪਯਾ ਸਦੈਵ
ਤੁਸੀਂ ਬੁੱਧੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸੋਹਣੀ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਾ ਸੁਰੈਰ੍ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਸਾਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਚਾਰੁਰੂਪਧਰਾ ਤਨ੍ਵੀ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਦੇਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਪਤਲੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਿਚ।
ਪਾਸ਼ਾਂਕੁਸ਼ਵਰਾਭੀਤਿਲਸਦ੍ਬਾਹੁਚਤੁष੍ਟਯਾ । ਰਣਤ੍ਕਿਙ੍ਕਿਣਿਕਾਜਾਲਰਸਨਾਬਦ੍ਧਸਤ੍ਕਟਿਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ 'ਚ ਫਾਂਸ, ਅੰਕੁਸ਼, ਵਰ ਤੇ ਅਭੈ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲੀ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕਲਕਣ੍ਠੀਰਵਾ ਕਾਨ੍ਤਾ ਕ੍ਵਣਤ੍ਕਙ੍ਕਣਨੂਪੁਰਾ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਖਣ੍ਡਸਮਾਬਦ੍ਧਰਤ੍ਨਮੌਲਿਵਿਰਾਜਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੋਕਿਲ ਵਾਂਗ ਮਧੁਰ ਸੀ, ਸੋਹਣੀ, ਤੇ ਕੰਗਣ ਤੇ ਪੈਜਬ ਵੀ ਝੰਕਦੇ ਸਨ; ਉਸ ਦਾ ਰਤਨ ਜੜਿਆ ਤਾਜ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਨ੍ਦਸ੍ਮਿਤਾਰਵਿਨ੍ਦਾਸ੍ਯਾ ਨੇਤ੍ਰਤ੍ਰਯਵਿਭੂषਿਤਾ । ਪਾਰਿਜਾਤਪ੍ਰਸੂਨਾਚ੍ਛਨਾਲਵਰ੍ਣਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖ ਸਨ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਵੇਂ ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਪਰੀਧਾਨਾ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਾ । ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੀ ਦੇਵੀ ਕਰੁਣਾਰਸਸਾਗਰਾ
ਉਹ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗਾਈ ਹੋਈ; ਦੇਵੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਦਇਆ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਵੇषਾਢ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਦ੍ਵੈਤਾਰਣਿਃ ਪਰਾ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਸਰ੍ਵਾਧਿष੍ਠਾਨਰੂਪਿਣੀ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਦਵੈਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਨ੍ਤਸਂਸਿਦ੍ਧਾ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੀ । ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸੁਰਾ ਦੇਵੀਂ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂਤ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਤ-ਚਿੱਤ-ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਾਨਾਹ ਪ੍ਰਣਤਾਨਮ੍ਬਾ ਕਿਂ ਵਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਮਾਮ੍ । ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਮੋਹਯੈਨਂ ਰਿਪੁਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਦੇਵਾਨਾਮਤਿਦੁਃਖਦਮ੍
ਮਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੁਹਾਡਾ ਕੀ ਕੰਮ ਹੈ? ਦੱਸੋ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਵਿਰੋਧੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿਓ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।"
ਯਥਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸਤੇ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਵਿਮੋਹਿਤਮ੍ । ਆਯੁਧੇ ਚ ਬਲਂ ਦੇਹਿ ਹਤਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯੇਨ ਵਾ ਰਿਪੁਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰੋ; ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਵੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣ ਓਸ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤੀ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ । ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਵਾਨਿ ਨਿਕੇਤਾਨਿ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਤੀ ਓਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਛਦ੍ਮੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਫੇਨਦ੍ਵਾਰਾ ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਮਰਣਪੂਰ੍ਵਕਂ ਵृਤ੍ਰਹਨਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਰਾ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ । (ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।) ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਤੇਜਸਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤਾਨੇ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਵਧੀਆ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਗਏ; ਓਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ।
ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਮਿਵ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਗ੍ਰਸਨ੍ਤਮਿਵ ਚਾਮਰਾਨ੍ । ऋषਯੋऽਥ ਤਤੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਵृਤ੍ਰਮੂਚੁਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਾਮਯੁਕ੍ਤਂ ਰਸਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ऋषਯ ਊਚੁਃ ਵृਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਙ੍ਕਰ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਸਹਿਮਤੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ,
ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯੈਤਤ੍ਸਕਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਖਿਲਂ ਕਿਲ । ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਤਵ ਵੈਰਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ਤੁ ਸੌਖ੍ਯਵਿਘਾਤਕਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਵੈਰ ਹੀ ਸੁਖ ਦੇ ਰੋਕ ਤੇ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।