ਸ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਛਲਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਤ੍ਤਰਃ । ਸ਼ਰਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਯਾਬ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ, ਸਮਰਥ, ਚਲਾਕ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਤਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਨਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਚ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਸ਼ਙ੍ਕਰਃ । ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਐਂਜ ਸੋਚ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਗਏ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਹਰਿਂ ਪੁਰੁषਸੂਕ੍ਤੇਨ ਵੇਦੋਕ੍ਤੇਨ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਪੁਰਖ ਸੁਕਤ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋऽਭੂਜ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ ਕਮਲਾਪਤਿਃ । ਸਮ੍ਮਾਨ੍ਯ ਚ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਃ
ਕਮਲਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਪਏ।
ਕਿਮਾਗਤਾਃ ਸ੍ਮ ਲੋਕੇਸ਼ਾ ਹਰਬ੍ਰਹ੍ਮਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਕਾਰਣਂ ਕਥਯਧ੍ਵਂ ਵਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹਰਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਹੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨੋਚੁਰ੍ਦੇਵਾ ਰਮਾਪਤਿਮ੍ । ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਯਃ ਸਰ੍ਵੇਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਸ੍ਤਥਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ।
ਦੇਵੀਸਮਾਰਾਧਨਾਯ ਦੇਵਕृਤਸ੍ਤੁਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਥਾ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਰ੍ਵਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍ । ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰੇਮਭਰੋਦ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਨ੍ਮਾਧਵੋ ਮੇਦਿਨੀਪਤੇ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਮਾਧਵ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਕਿਂ ਮੌਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਯੂਯਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਕਾਰਣਂ ਸੁਰਾਃ । ਸਦਸਦ੍ਵਾਪਿ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਤਿष੍ਯੇ ਤਨ੍ਨਿਵਾਰਣੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਪੀ ਕਿਉਂ ਧਾਰ ਲਈ ਹੈ? ਦੇਵਤੇ ਆਪਣਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਣ। ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਜੋ ਵੀ ਸੁਣਾਂਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਕਿਮਜ੍ਞਾਤਂ ਤਵ ਵਿਭੋ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਦ ਭਵਾਨ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ?
ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਲਿਰ੍ਬਦ੍ਧਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੇਵਾਧਿਪਃ ਕृਤਃ । ਵਾਮਨਂ ਵਪੁਰਾਸ੍ਥਾਯ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਪਦੈਃ
ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਵਾਮਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਮृਤਂ ਤ੍ਵਾਹृਤਂ ਵਿष੍ਣੋ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਃ । ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਪਦ੍ਵਿਨਿਵਾਰਣੇ
ਤੁਸੀਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਸੁਰਵਰਾ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯੁਪਾਯਂ ਸੁਸਮ੍ਮਤਮ੍ । ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਸੌਖ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਡਰੋ ਨਾ; ਮੈਂ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਉਪਾਅ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇਗਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਕਰਣੀਯਂ ਮੇ ਭਵਤਾਂ ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਾ । ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਬਲੇਨ ਚਾਰ੍ਥੇਨ ਯੇਨ ਕੇਨਚ੍ਛਲੇਨ ਵਾ
ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਜਰੂਰ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਬੁੱਧੀ, ਤਾਕਤ, ਧਨ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਚਲ ਨਾਲ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਉਪਾਯਾਃ ਖਲੁ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਕਥਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਸਾਮਾਦਯਃ ਸੁਹृਤ੍ਸ੍ਵੇਵ ਦੁਰ੍ਹृਦੇषੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਸੱਚ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਚਾਰ ਉਪਾਅ ਦੱਸੇ ਹਨ—ਸਾਂਝ, ਤੇ ਹੋਰ। ਇਹ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਤੇ, ਪਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਵਰਤਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਸ੍ਯ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਸ੍ਤਪਸਾऽऽਰਾਧਿਤੇਨ ਚ । ਦੁਰ੍ਜਯਤ੍ਵਂ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਰਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਵਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਅਜੇਤੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਜੇਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾ ਸਮੁਪਪਾਦਿਤਃ । ਤਤੋ ਬਲੇਨ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਸ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ
ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੁਃਸਾਧ੍ਯੋऽਸੌ ਸੁਰਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਵਿਨਾ ਸਾਮਪ੍ਰਤਾਰਣਮ੍ । ਪ੍ਰਲੋਭ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਨੇਯੋ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਲੁਭਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆਓ, ਫਿਰ ਮਾਰੋ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ । ਸਾਮ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਧ੍ਵਂ ਤਤ ਏਨਂ ਵਿਜੇष੍ਯਥ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਓ; ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਵਰਤੋ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੋਗੇ।
ਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਸ਼ਪਥਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸਮਯੇਨ ਹਿ । ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਚ ਸਮਾਧਾਯ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਬਲੋ ਰਿਪੁਃ
ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਸਮ ਖਾਓ ਤੇ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਿੱਤੋ; ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ ਵੈਰੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਜ੍ਰਮਸ੍ਯ ਵਰਾਯੁਧਮ੍ । ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਚ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾਹਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਅਦਿੱਖ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਵਜਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ, ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ।
ਸਮਯਂ ਚ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਥੈਵਾਯੁषਃ ਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਮਰਣਂ ਵਿਬੁਧਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਸਮ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁਕਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ; ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਕੇਵਲ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਮृषਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਪਟਾਵृਤਾਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਹ ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਵਾਕ੍ਯਦਾਨਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਲ ਨਾਲ ਲੁਕ ਕੇ ਜਾਓ; ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਬਣਾਓ।
ਯਥਾ ਸ ਯਾਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਾਰਣਮ੍ । ਗੁਪ੍ਤੋऽਹਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਵਿਂ ਸਞ੍ਛਾਦਿਤਂ ਦृਢਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲ ਚਲਾਉਣੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਲੁਕ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੁਪਾ ਕੇ ਅੰਦਰ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਮਘਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਸ੍ਯ ਕृਤੇ ਪਾਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਪृष੍ਠਤਃ
ਜਦੋਂ ਵੈਰੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇਗਾ, ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਪਾਪ ਕਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਮਤ੍ਸਹਾਯੋऽਥ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਤਯਿष੍ਯਤਿ ਪਾਪਿਨਮ੍ । ਨ ਦੋषੋऽਤ੍ਰ ਸ਼ਠੇ ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਸ਼ਾਠ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤਃ
ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਚਲਾਕ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਚਲਾਕੀ ਵਰਤਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।
ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਬਲਵਾਨ੍ਵਧ੍ਯਃ ਸ਼ੂਰਧਰ੍ਮੇਣ ਜਾਯਤੇ । ਵਾਮਨਂ ਰੂਪਮਾਧਾਯ ਮਯਾਯਂ ਵਞ੍ਚਿਤੋ ਬਲਿਃ
ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਵਾਮਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਲੀ ਨੂੰ ਚਲ ਨਾਲ ਵੰਝਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਮੋਹਿਨੀਵੇषਂ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿਵਞ੍ਚਿਤਾਃ । ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵੀਂ ਭਗਵਤੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਮੋਹਿਨੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੰਝਿਆ ਗਿਆ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਭਗਵਤੀ, ਸ਼ਿਵਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਭਾਵੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਸਾ ਯੋਗਮਾਯਾ ਭਵਤਾਂ ਸਂਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਓ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮੋ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਸਤੁਤੀਆਂ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਓ; ਉਹ ਜੋਗਮਾਇਆ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੇਗੀ।
ਵਨ੍ਦਾਮਹੇ ਸਦਾ ਦੇਵੀਂ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕੀਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਪਰਾਮ੍ । ਸਿਦ੍ਧਿਦਾਂ ਕਾਮਦਾਂ ਕਾਮਾਂ ਦੁਰਾਪਾਮਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਉੱਚੀ, ਸਾਤਵਿਕ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ।