ਕਾਮਧੇਨੁਃ ਪਾਰਿਜਾਤੋ ਗਣਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਤਥਾ । ਗृਹੀਤਂ ਰਤ੍ਨਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤੇਨ ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਟਸੁਤੇਨ ਹ
ਕਾਮਧੇਨੁ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਵਰਖ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ।
ਸ੍ਥਾਨਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਦੁਃਖਮਾਪੁਃ ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਤ੍ਸੁਰਾਲਯਾਤ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵੱਸੇ। ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਵृਤ੍ਰਃ ਸੁਰਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬਭੂਵ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਤ੍ਵष੍ਟਾਤੀਵ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਮੋਦ ਸੁਤਸਂਯੁਤਃ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਅਹੁਦਾ ਮਿਲਣ ਤੇ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਵਲੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਅਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ਹਿਤਂ ਦੇਵਾ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ ਭਾਰਤ । ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਯਮੋਹਿਤਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ।
ਜਗ੍ਮੁਃ ਕੈਲਾਸਮਚਲਂ ਸੁਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਮਹਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਚੁਃ ਪ੍ਰਹ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਕृਪਾਸਿਨ੍ਧੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਰਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਮਾਨ੍ਭਯਭੀਤਾਂਸ੍ਤੁ ਵृਤ੍ਰੇਣਾਤਿਪਰਾਜਿਤਾਨ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਾ, ਮਹਾਦੇਵ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ! ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵੋ।
ਗृਹੀਤਂ ਦੇਵਸਦਨਂ ਤੇਨ ਦੇਵ ਬਲੀਯਸਾ । ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਤਃ ਸ਼ਮ੍ਭੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਾਦ੍ਯ ਨਃ
ਉਸ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਨੇ ਸਾਡਾ ਦੇਵਲੋਕ ਹਥਿਆ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਃ ਕ੍ਵ ਚ ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸ੍ਥਾਨਭ੍ਰष੍ਟਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਾਮੋ ਵਿਨਾਸ਼ੋਪਾਯਮੀਸ਼੍ਵਰ
ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਈਏ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਥਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਸਗੋਂ ਨਾਸ ਹੀ ਲੱਗਦਾ।
ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਭੂਤੇਸ਼ ਵ੍ਯਥਿਤਾਃ ਸ੍ਮ ਕृਪਾਨਿਧੇ । ਵृਤ੍ਰਂ ਜਹਿ ਮਦੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤਂ ਵਰਦਾਨਬਲਾਦ੍ਵਿਭੋ
ਹੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਨੂੰ ਮਦਦ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ! ਹੇ ਵੱਡੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮਾਰ ਦਿਓ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰੇਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਸਮੇਤ੍ਯ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮੋ ਵਧੋਦ੍ਯਮਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਆਓ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਚੱਲੀਏ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਧ ਦਾ ਉਪਾਅ ਸੋਚੀਏ।'
ਸ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਛਲਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਤ੍ਤਰਃ । ਸ਼ਰਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਯਾਬ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਨਾਰਦਨ, ਸਮਰਥ, ਚਲਾਕ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਤਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਨਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਚ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਸ਼ਙ੍ਕਰਃ । ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਐਂਜ ਸੋਚ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਗਏ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਹਰਿਂ ਪੁਰੁषਸੂਕ੍ਤੇਨ ਵੇਦੋਕ੍ਤੇਨ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਪੁਰਖ ਸੁਕਤ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋऽਭੂਜ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ ਕਮਲਾਪਤਿਃ । ਸਮ੍ਮਾਨ੍ਯ ਚ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਃ
ਕਮਲਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਪਏ।
ਕਿਮਾਗਤਾਃ ਸ੍ਮ ਲੋਕੇਸ਼ਾ ਹਰਬ੍ਰਹ੍ਮਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਕਾਰਣਂ ਕਥਯਧ੍ਵਂ ਵਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹਰਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਮੇਤ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ? ਹੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨੋਚੁਰ੍ਦੇਵਾ ਰਮਾਪਤਿਮ੍ । ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਯਃ ਸਰ੍ਵੇਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯਸ੍ਤਥਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ।
ਦੇਵੀਸਮਾਰਾਧਨਾਯ ਦੇਵਕृਤਸ੍ਤੁਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਥਾ ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਰ੍ਵਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍ । ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰੇਮਭਰੋਦ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਨ੍ਮਾਧਵੋ ਮੇਦਿਨੀਪਤੇ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਮਾਧਵ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਕਿਂ ਮੌਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਯੂਯਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਕਾਰਣਂ ਸੁਰਾਃ । ਸਦਸਦ੍ਵਾਪਿ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਤਿष੍ਯੇ ਤਨ੍ਨਿਵਾਰਣੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਪੀ ਕਿਉਂ ਧਾਰ ਲਈ ਹੈ? ਦੇਵਤੇ ਆਪਣਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਣ। ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਜੋ ਵੀ ਸੁਣਾਂਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਕਿਮਜ੍ਞਾਤਂ ਤਵ ਵਿਭੋ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਦ ਭਵਾਨ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ?
ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਲਿਰ੍ਬਦ੍ਧਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੇਵਾਧਿਪਃ ਕृਤਃ । ਵਾਮਨਂ ਵਪੁਰਾਸ੍ਥਾਯ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਪਦੈਃ
ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਵਾਮਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਮृਤਂ ਤ੍ਵਾਹृਤਂ ਵਿष੍ਣੋ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਃ । ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਪਦ੍ਵਿਨਿਵਾਰਣੇ
ਤੁਸੀਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਸੁਰਵਰਾ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯੁਪਾਯਂ ਸੁਸਮ੍ਮਤਮ੍ । ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਸੌਖ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਡਰੋ ਨਾ; ਮੈਂ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਉਪਾਅ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇਗਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਕਰਣੀਯਂ ਮੇ ਭਵਤਾਂ ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਾ । ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਬਲੇਨ ਚਾਰ੍ਥੇਨ ਯੇਨ ਕੇਨਚ੍ਛਲੇਨ ਵਾ
ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਜਰੂਰ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਬੁੱਧੀ, ਤਾਕਤ, ਧਨ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਚਲ ਨਾਲ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਉਪਾਯਾਃ ਖਲੁ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਕਥਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਸਾਮਾਦਯਃ ਸੁਹृਤ੍ਸ੍ਵੇਵ ਦੁਰ੍ਹृਦੇषੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਸੱਚ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਚਾਰ ਉਪਾਅ ਦੱਸੇ ਹਨ—ਸਾਂਝ, ਤੇ ਹੋਰ। ਇਹ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਤੇ, ਪਰ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਵਰਤਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਸ੍ਯ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਸ੍ਤਪਸਾऽऽਰਾਧਿਤੇਨ ਚ । ਦੁਰ੍ਜਯਤ੍ਵਂ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਰਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਵਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਅਜੇਤੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਜੇਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾ ਸਮੁਪਪਾਦਿਤਃ । ਤਤੋ ਬਲੇਨ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਸ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ
ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੁਃਸਾਧ੍ਯੋऽਸੌ ਸੁਰਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਵਿਨਾ ਸਾਮਪ੍ਰਤਾਰਣਮ੍ । ਪ੍ਰਲੋਭ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਨੇਯੋ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਲੁਭਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆਓ, ਫਿਰ ਮਾਰੋ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ । ਸਾਮ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਧ੍ਵਂ ਤਤ ਏਨਂ ਵਿਜੇष੍ਯਥ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾਓ; ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਵਰਤੋ, ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੋਗੇ।
ਸਙ੍ਗਮ੍ਯ ਸ਼ਪਥਾਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸਮਯੇਨ ਹਿ । ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਚ ਸਮਾਧਾਯ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਬਲੋ ਰਿਪੁਃ
ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਸਮ ਖਾਓ ਤੇ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਿੱਤੋ; ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ ਵੈਰੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।