ਏਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਨ੍ਦੀਪ੍ਤੇ ਭਯਦੇ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਆਕੂਤਂ ਦੇਵਤਾਃ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਂ ਮੁਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਤੋਮਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਖਡ੍ਗੈਃ ਪਰਸ਼ੁਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ । ਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਸ੍ਵਵਰਾਯੁਧੈਃ
ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਤੇ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤੇ।
ਏਵਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਦਾਰੁਣੇ ਲੋਮਹਰ੍षਣੇ । ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਹਸਾ ਵृਤ੍ਰਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਅਚਾਨਕ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਾਵृਤ੍ਯ ਮੁਖੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵृਤ੍ਰਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍ । ਮੁਦਿਤੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਸੁੱਟ ਲਿਆ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਗ੍ਰਸ੍ਤੇऽਥ ਵृਤ੍ਰੇਣ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਜਰਾਸ੍ਤਦਾ । ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ਃ ਪਰਮਾਰ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਹਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਤਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਹਾਏ ਇੰਦਰ!' ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਪਾਵृਤਂ ਮੁਖੇ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵੌਕਸਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਚੁਰ੍ਦੀਨਾ ਵ੍ਯਥਿਤਚੇਤਸਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਗੁਰੁਃ ਪਰਃ । ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਗ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵृਤ੍ਰੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਦੇਵਤਾਨ੍ਤਰੈਃ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈਂ। ਇੰਦਰ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਵਲੋਂ ਨਿਗਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹੀਨਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ । ਅਭਿਚਾਰਂ ਕੁਰੁ ਵਿਭੋ ਸਤ੍ਵਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਕ੍ਤਯੇ
ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਬਲ ਘਟ ਗਏ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕੋਈ ਉਪਚਾਰ ਕਰ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਮੁਖਮਧ੍ਯੇऽਸ੍ਤਿ ਵਾਸਵਃ । ਵृਤ੍ਰੇਣੋਤ੍ਸਾਦਿਤੋ ਜੀਵਨ੍ਨਸ੍ਤਿ ਕੋष੍ਠਾਨ੍ਤਰੇ ਰਿਪੋਃ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਹੁਣ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ? ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਵਲੋਂ ਜਿਉਂਦੇ ਹੀ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਤੇ ਹੁਣ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੁਰਾਸਾਹਂ ਤਥਾਕृਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਤਰਸਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਤ੍ਨਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਰਾਸਾਹ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਸृਜਨ੍ਤ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਜृਮ੍ਭਿਕਾਂ ਰਿਪੁਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਤਤੋ ਵਿਜृਮ੍ਭਮਾਣਃ ਸ ਵ੍ਯਾਵृਤਾਸ੍ਯੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਜੰਭਾਈ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜੰਭਾਈ ਲੈਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਪੂਰਾ ਖੁਲ ਗਿਆ।
ਵਿਜृਮ੍ਭਮਾਣਸ੍ਯ ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾਦਵਾਪਤਤ੍ । ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਙ੍ਗਾਨ੍ਯਪਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਬਲਸੂਦਨਃ
ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜੰਭਾਈ ਲੈਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਬਲਸੂਦਨ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਿਮਟ ਕੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਜृਮ੍ਭਿਕਾ ਪ੍ਰਾਣਿਸਂਸ੍ਥਿਤਾ । ਜਹृषੁਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜੰਭਾਈ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਤੇ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਯੋਰ੍ਲੋਕਭਯਪ੍ਰਦਮ੍ । ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਯਾਵਦ੍ਦਾਰੁਣਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਚੱਲਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਪਾ ਗਿਆ।
ਏਕਤਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਏਕਤੋ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ।
ਯਦਾ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਰਣੇ ਵृਤ੍ਰੋ ਵਰਮਦਾਵृਤਃ । ਪਰਾਜਿਤਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍षਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਬਲ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਅੱਗੇ ਹਾਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਤੇਜ ਮੰਦ ਪੈ ਗਿਆ।
ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਮਘਵਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਰਾਜਯਮ੍ । ਵਿषਾਦਮਗਮਨ੍ਦੇਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਣਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਗृਹੀਤਂ ਦੇਵਸਦਨਂ ਵृਤ੍ਰੇਣਾਗਤ੍ਯ ਰਂਹਸਾ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਯੁੱਧ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਹਿਲ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇऽਸੌ ਦਾਨਵੋ ਬਲਾਤ੍ । ਐਰਾਵਤੋऽਪਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਗृਹੀਤੋऽਸੌ ਗਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਦਾਨਵ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਉੱਤਮ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਵੀ ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗृਹੀਤਾਨਿ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ । ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਾ ਹਯਵਰੋ ਜਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਸ਼ੇ ਤਦਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਵਿਮਾਨ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ। ਉੱਚੈਹਸ਼੍ਰਵਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਵੀ ਉਸਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਕਾਮਧੇਨੁਃ ਪਾਰਿਜਾਤੋ ਗਣਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਤਥਾ । ਗृਹੀਤਂ ਰਤ੍ਨਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤੇਨ ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਟਸੁਤੇਨ ਹ
ਕਾਮਧੇਨੁ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਵਰਖ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ।
ਸ੍ਥਾਨਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਦੁਃਖਮਾਪੁਃ ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਤ੍ਸੁਰਾਲਯਾਤ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵੱਸੇ। ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਵृਤ੍ਰਃ ਸੁਰਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਬਭੂਵ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਤ੍ਵष੍ਟਾਤੀਵ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਮੋਦ ਸੁਤਸਂਯੁਤਃ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਅਹੁਦਾ ਮਿਲਣ ਤੇ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਵਲੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਅਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ਹਿਤਂ ਦੇਵਾ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ ਭਾਰਤ । ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਯਮੋਹਿਤਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ।
ਜਗ੍ਮੁਃ ਕੈਲਾਸਮਚਲਂ ਸੁਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਮਹਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਚੁਃ ਪ੍ਰਹ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਕृਪਾਸਿਨ੍ਧੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਰਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਮਾਨ੍ਭਯਭੀਤਾਂਸ੍ਤੁ ਵृਤ੍ਰੇਣਾਤਿਪਰਾਜਿਤਾਨ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਾ, ਮਹਾਦੇਵ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ! ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲਵੋ।
ਗृਹੀਤਂ ਦੇਵਸਦਨਂ ਤੇਨ ਦੇਵ ਬਲੀਯਸਾ । ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਤਃ ਸ਼ਮ੍ਭੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਾਦ੍ਯ ਨਃ
ਉਸ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਨੇ ਸਾਡਾ ਦੇਵਲੋਕ ਹਥਿਆ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਃ ਕ੍ਵ ਚ ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸ੍ਥਾਨਭ੍ਰष੍ਟਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਾਮੋ ਵਿਨਾਸ਼ੋਪਾਯਮੀਸ਼੍ਵਰ
ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਈਏ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਥਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦਾ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਸਗੋਂ ਨਾਸ ਹੀ ਲੱਗਦਾ।
ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਭੂਤੇਸ਼ ਵ੍ਯਥਿਤਾਃ ਸ੍ਮ ਕृਪਾਨਿਧੇ । ਵृਤ੍ਰਂ ਜਹਿ ਮਦੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤਂ ਵਰਦਾਨਬਲਾਦ੍ਵਿਭੋ
ਹੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਨੂੰ ਮਦਦ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ! ਹੇ ਵੱਡੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮਾਰ ਦਿਓ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰੇਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਸਮੇਤ੍ਯ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮੋ ਵਧੋਦ੍ਯਮਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਆਓ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਚੱਲੀਏ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਧ ਦਾ ਉਪਾਅ ਸੋਚੀਏ।'