ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਮਮਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੁਃਖਂ ਨਾਸ਼ਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਾਤ੍ਤੁ ਨਾਪਸਰ੍ਪਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਇਹ ਡੂੰਘਾ ਦੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟਾ ਦੇ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਮੇਰੇ ਮਨ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸੁਸ਼ੀਲਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਚ ਤਾਪਸੋ ਵੇਦਵਿਤ੍ਤਮਃ । ਅਪਰਾਧਂ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਨਿਹਤਃ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਨਾ
ਉਹ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਤਪੱਸਵੀ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਸੀ। ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵृਤ੍ਰਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਜਯਃ । ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤਰਸਾ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਾਤ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਰਣਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸ਼ਙ੍ਖਨਾਦਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਣਂ ਸ ਚਕਾਰ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਭਰੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਨਯਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸੇਵਕਾਨਿਤਿ ਸਂਵਦਨ੍ । ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਸੁਰਰਾਜ੍ਯਮਕਣ੍ਟਕਮ੍
ਉਹ ਅਕਲਮੰਦ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲ ਪਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਮਹਤਾ ਸੈਨ੍ਯਨਾਦੇਨ ਭੀषਯਨ੍ਨਮਰਾਵਤੀਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ لشਕਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਲਦੀ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅਮਰਾਵਤੀ ਕੰਬ ਗਈ।
ਤਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਤੁਰਾषਾਡਪਿ ਸਤ੍ਵਰਃ । ਸੇਨੋਦ੍ਯੋਗਂ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਜਦ ਉਸਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਤੁਰਾਸ਼ਾਢ ਡਰ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸਰ੍ਵਾਨਾਹੂਯ ਤਰਸਾ ਲੋਕਪਾਲਾਨਰਿਨ੍ਦਮਃ । ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰੇਰਯਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵ੍ਯਰੋਚਤ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾ ਲਿਆ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਗृਧ੍ਰਨ੍ਵ੍ਯੂਹਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ । ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਵੇਗਾਤ੍ਤੁ ਵृਤ੍ਰਃ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਗਿੱਧ ਵਾਂਗ ਫੌਜ ਦੀ ਕਤਾਰ ਬਣਾਈ ਤੇ ਖੁਦ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਸ੍ਤਾਵਤ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤੁਮੁਲੋऽਭਵਤ੍ । ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਮਨਸਾ ਵਿਜਯੈषਿਣੋਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਾਸਵ ਦੋਵੇਂ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।
ਏਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਨ੍ਦੀਪ੍ਤੇ ਭਯਦੇ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਆਕੂਤਂ ਦੇਵਤਾਃ ਪ੍ਰਾਪੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਂ ਮੁਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਤੋਮਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਖਡ੍ਗੈਃ ਪਰਸ਼ੁਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ । ਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਾ ਸ੍ਵਸ੍ਵਵਰਾਯੁਧੈਃ
ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਤੇ ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤੇ।
ਏਵਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਦਾਰੁਣੇ ਲੋਮਹਰ੍षਣੇ । ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਹਸਾ ਵृਤ੍ਰਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਅਚਾਨਕ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਾਵृਤ੍ਯ ਮੁਖੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵृਤ੍ਰਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍ । ਮੁਦਿਤੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਸੁੱਟ ਲਿਆ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰਤਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਗ੍ਰਸ੍ਤੇऽਥ ਵृਤ੍ਰੇਣ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਜਰਾਸ੍ਤਦਾ । ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ਃ ਪਰਮਾਰ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਹਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਤਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਹਾਏ ਇੰਦਰ!' ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਪਾਵृਤਂ ਮੁਖੇ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵੌਕਸਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਚੁਰ੍ਦੀਨਾ ਵ੍ਯਥਿਤਚੇਤਸਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਗੁਰੁਃ ਪਰਃ । ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਗ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਤੁ ਵृਤ੍ਰੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਦੇਵਤਾਨ੍ਤਰੈਃ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈਂ। ਇੰਦਰ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਵਲੋਂ ਨਿਗਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹੀਨਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ । ਅਭਿਚਾਰਂ ਕੁਰੁ ਵਿਭੋ ਸਤ੍ਵਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਕ੍ਤਯੇ
ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਬਲ ਘਟ ਗਏ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕੋਈ ਉਪਚਾਰ ਕਰ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਮੁਖਮਧ੍ਯੇऽਸ੍ਤਿ ਵਾਸਵਃ । ਵृਤ੍ਰੇਣੋਤ੍ਸਾਦਿਤੋ ਜੀਵਨ੍ਨਸ੍ਤਿ ਕੋष੍ਠਾਨ੍ਤਰੇ ਰਿਪੋਃ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਹੁਣ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ? ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਵਲੋਂ ਜਿਉਂਦੇ ਹੀ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਤੇ ਹੁਣ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੁਰਾਸਾਹਂ ਤਥਾਕृਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਤਰਸਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਤ੍ਨਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਯੇ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਰਾਸਾਹ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਸृਜਨ੍ਤ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਜृਮ੍ਭਿਕਾਂ ਰਿਪੁਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਤਤੋ ਵਿਜृਮ੍ਭਮਾਣਃ ਸ ਵ੍ਯਾਵृਤਾਸ੍ਯੋ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਜੰਭਾਈ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜੰਭਾਈ ਲੈਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਪੂਰਾ ਖੁਲ ਗਿਆ।
ਵਿਜृਮ੍ਭਮਾਣਸ੍ਯ ਤਤੋ ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯਾਦਵਾਪਤਤ੍ । ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਙ੍ਗਾਨ੍ਯਪਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਬਲਸੂਦਨਃ
ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜੰਭਾਈ ਲੈਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਬਲਸੂਦਨ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਿਮਟ ਕੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕੇषੁ ਜृਮ੍ਭਿਕਾ ਪ੍ਰਾਣਿਸਂਸ੍ਥਿਤਾ । ਜਹृषੁਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜੰਭਾਈ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਤੇ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਯੋਰ੍ਲੋਕਭਯਪ੍ਰਦਮ੍ । ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਯਾਵਦ੍ਦਾਰੁਣਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਫਿਰ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਚੱਲਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਪਾ ਗਿਆ।
ਏਕਤਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਏਕਤੋ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਮਵਰ੍ਤਤ
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ।
ਯਦਾ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਰਣੇ ਵृਤ੍ਰੋ ਵਰਮਦਾਵृਤਃ । ਪਰਾਜਿਤਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍षਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਬਲ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਅੱਗੇ ਹਾਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਤੇਜ ਮੰਦ ਪੈ ਗਿਆ।
ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਮਘਵਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਰਾਜਯਮ੍ । ਵਿषਾਦਮਗਮਨ੍ਦੇਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਣਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਗृਹੀਤਂ ਦੇਵਸਦਨਂ ਵृਤ੍ਰੇਣਾਗਤ੍ਯ ਰਂਹਸਾ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਯੁੱਧ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਹਿਲ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇऽਸੌ ਦਾਨਵੋ ਬਲਾਤ੍ । ਐਰਾਵਤੋऽਪਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਗृਹੀਤੋऽਸੌ ਗਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਦਾਨਵ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਉੱਤਮ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਵੀ ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗृਹੀਤਾਨਿ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ । ਉਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਾ ਹਯਵਰੋ ਜਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਸ਼ੇ ਤਦਾ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਵਿਮਾਨ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ। ਉੱਚੈਹਸ਼੍ਰਵਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ ਵੀ ਉਸਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।