ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਂ ਤਯੋਰਾਸੀਨ੍ਮਲ੍ਲਯੋਰਿਵ ਮਤ੍ਤਯੋਃ । ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਮਧੌ ਕੈਟਭਸ੍ਤੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਸਤ ਮੁੱਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗੇ; ਜਦ ਮਧੁ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕੈਟਭ ਨੇ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਪੁਨਰ੍ਮਧੁਃ ਕੈਟਭਸ਼੍ਚ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧੇਨ ਰਾਗਾਨ੍ਧੌ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨਾਲ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ, ਰਾਗ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵੀ ਚੈਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਾ । ਨ ਮਮ੍ਲਤੁਸ੍ਤਦਾ ਤੌ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੁ ਗ੍ਲਾਨਿਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਦੇਵੀ, ਦੋਵੇਂ ਲੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਥੱਕੇ ਨਹੀਂ; ਵਿਸ਼ਨੁ however, ਥੱਕ ਗਿਆ।
ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਦਾ ਜਾਤਾਨਿ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤਾ । ਹਰਿਣਾ ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਣਂ ਮਰਣੇ ਤਯੋਃ
ਜਦ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੜਾਈ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੋਚਿਆ।
ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਯਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਕਿਲ । ਨ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਦਾਨਵੌ ਘੋਰੌ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਹਂ ਚੈਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵ ਥੱਕੇ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਇਹ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਹੈ।
ਕ੍ਵ ਗਤਂ ਮੇ ਬਲਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚੇਮਾਵਨਾਮਯੌ । ਕਿਮਤ੍ਰ ਕਾਰਣਂ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤ੍ਵਿਹ
ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਕਿੱਥੇ ਗਈ? ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦੇ? ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਇਹ ਗੱਲ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਹਰ੍षਪਰਾਵੁਭੌ । ਊਚਤੁਸ੍ਤੌ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੌ ਮੇਘਮਮ੍ਭੀਰਨਿਃਸ੍ਵਨੌ
ਹਰੀ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਗਰਬ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਪਏ।
ਤਵ ਨੋਚੇਦ੍ਬਲਂ ਵਿष੍ਣੋ ਯਦਿ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਸਿ ਯੁਦ੍ਧਤਃ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਵਾਂ ਨੂਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਚਾਞ੍ਜਲਿਮ੍
ਜੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਕਮ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਕਹਿ ਦੇ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ ਹਾਂ' ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਸਿਰ ਤੇ ਜੋੜ ਲੈ।
ਨ ਚੇਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਮਹਾਮਤੇ । ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਵਃ ਪੁਰੁषਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਜੇ ਅੱਜ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਚੌਹਰ ਮੁਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਯੋਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੋਦਧੌ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸਾਂਝੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਹਰਿਰੁਵਾਚ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਭੀਤੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪਤਿਤੇ ਬਾਲਕੇ ਤਥਾ । ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਿ ਨ ਵੀਰਾਸ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮ ਏष ਸਨਾਤਨਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੱਚੇ ਵਿਰੋਧੀ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਇਹ ਸਦਾ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕृਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਯਾ ਤ੍ਵਿਹ । ਏਕੋऽਹਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਵਾਂ ਚ ਬਲਿਨੌ ਸਦृਸ਼ੌ ਤਥਾ
ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਭਰਾ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ।
ਕृਤਂ ਵਿਸ਼੍ਰਮਣਂ ਮਧ੍ਯੇ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਤਥਾ ਵਿਸ਼੍ਰਮਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਧ੍ਯੇऽਹਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਆਰਾਮ ਕਰ ਕੇ ਫਿਰ ਲੜਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਿष੍ਠਤਂ ਹਿ ਯੁਵਾਂ ਤਾਵਦ੍ਬਲਵਨ੍ਤੌ ਮਦੋਤ੍ਕਟੌ । ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯਾਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾ ਨ੍ਯਾਯਮਾਰ੍ਗਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਗਰੂਰ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਖੜੇ ਰਹੋ; ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਫਿਰ ਨਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲੜਾਈ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਰਬ੍ਧੌ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮੌ । ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਦੂਰਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯੌ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਨਿਸਚੇ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਤਿਦੂਰੇ ਚ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਦਧ੍ਯੌ ਚ ਮਨਸਾ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਣਂ ਮਰਣੇ ਤਯੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੋਚਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਨਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਦੇਵੀਦਤ੍ਤਵਰਾਵੁਭੌ । ਕਾਮਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮਰਣੌ ਨ ਮਮ੍ਲਤੁਰਤਸ੍ਤ੍ਵਿਮੌ
ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨ ਆਇਆ: ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਰਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਵृਥਾ ਮਯਾ ਕृਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰਮੋऽਯਂ ਮੇ ਵृਥਾ ਗਤਃ । ਕਰੋਮਿ ਚ ਕਥਂ ਯੁਦ੍ਧਮੇਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਮੇਰੀ ਲੜਾਈ ਵਿਅਰਥ ਹੋਈ; ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਗਈ। ਇਹ ਪੱਕਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਅਕृਤੇ ਚ ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕਥਮੇਤੌ ਗਮਿष੍ਯਤਃ । ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਦੁਃਖਦੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਨਵੌ ਵਰਦਰ੍ਪਿਤੌ
ਜੇ ਲੜਾਈ ਨਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਸਦਾ ਵਰ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਣਗੇ?
ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਸੋऽਪਿ ਚ ਦੁਰ੍ਘਟਃ । ਮਰਣਂ ਚੇਚ੍ਛਯਾ ਕਾਮਂ ਦੁਃਖਿਤੋऽਪਿ ਨ ਵਾਞ੍ਛਤਿ
ਭਗਵਤੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਵਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਰਨ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਜਦ ਤਕ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਰੋਗਗ੍ਰਸ੍ਤੋऽਪਿ ਦੀਨੋऽਪਿ ਨ ਮੁਮੂਰ੍षਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ । ਕਥਂ ਚੇਮੌ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੌ ਮਰ੍ਤੁਕਾਮੌ ਭਵਿष੍ਯਤਃ
ਜੋ ਰੋਗੀ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਫਿਰ ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਮਸਤ, ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਣਗੇ?
ਨਨ੍ਵਦ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਮਿ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸੁਕਾਮਦਾਮ੍ । ਵਿਨਾ ਤਯਾ ਨ ਸਿਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਾਮਾਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਯਾ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਹ ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।
ਏਵਂ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਗਗਨੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੀ, ਮਨਮੋਹਣ ਯੋਗ ਨਿੰਦਰਾ ਵਾਲੀ ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਕृਤਾਜ੍ਜਲਿਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਤਾਂ ਚ ਤੁष੍ਟਾਵ ਯੋਗਵਿਤ੍ । ਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਤਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਰਦਾਂ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅਣਗਣੇ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਨਮੋ ਦੇਵਿ ਮਹਾਮਾਯੇ ਸृष੍ਟਿਸਂਹਾਰਕਾਰਿਣਿ । ਅਨਾਦਿਨਿਧਨੇ ਚਣ੍ਡਿ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦੇ ਸ਼ਿਵੇ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਮਸਕਾਰ ਤੇਰੇ ਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਰਚਨਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਆਦਿ-ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਚੰਡੀ, ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ।
ਨ ਤੇ ਰੂਪਂ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਸਗੁਣਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਤਥਾ । ਚਰਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕੁਤੋ ਦੇਵਿ ਸਂਖ੍ਯਾਤੀਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਚਾਹੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗੁਣ ਰਹਿਤ; ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇਰੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਅਨੁਭੂਤੋ ਮਯਾ ਤੇऽਦ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ਚਾਤਿਦੁਰ੍ਘਟਃ । ਯਦਹਂ ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਲੀਨਃ ਸਞ੍ਜਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵਿਚੇਤਨਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਅਤਿ ਅਜੋਕੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਦ ਮੈਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚਾਤਿਯਤ੍ਨੇਨ ਬੋਧਿਤੋऽਪਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਨ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵਥਾਹਂ ਸਙ੍ਕੋਚਿਤषਡਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮੇਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਛੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਅਚੇਤਨਤ੍ਵਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਭਾਵਾਤ੍ਤਵ ਚਾਮ੍ਬਿਕੇ । ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋऽਹਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਬਹੁਧਾ ਕृਤਮ੍
ਅੰਬਿਕਾ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੁਣ ਜਾਗ ਗਿਆ ਹਾਂ ਅਤੇ ਕਈ ਲੜਾਈਆਂ ਲੜ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਹਂ ਨ ਚ ਤੌ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤਵਰੌ ਵਰੌ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਹਨ੍ਤੁਮਾਯਾਤੌ ਦਾਨਵੌ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤੌ
ਮੈਂ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨਹੀਂ ਥੱਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੋ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਦਾਨਵ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਏ ਹਨ।