ਆਯੁਧਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਜ੍ਰਤੁਲ੍ਯਾਨਿ ਵਾਸਵ । ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਹੇ ਵਾਸਵ, ਉਸਨੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਥਿਆਰ ਲਏ ਹਨ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ। ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਮਾਗਚ੍ਛਤਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਰਥਾਰੂਢਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਲਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।
ਕੋਲਾਹਲਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤਸ੍ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਵਾਕ੍ਪਤੌ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਬਚਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚ ਗਿਆ। ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਰ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਮੁਨੀ—
ਸਦਨਾਨਿ ਵਿਹਾਯੈਵਾਮਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਲਾਯਿਤਾਃ । ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾਯਣਃ
—ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ਕਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਸੇਨੋਦ੍ਯੋਗਾਯ ਸੇਵਕਾਨ੍ । ਆਨਯਧ੍ਵਂ ਵਸੂਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਾਨਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ ਦਿਵਾਕਰਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਵਸੂ, ਰੁਦਰ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਓ।'
ਪੂषਣਂ ਚ ਭਗਂ ਵਾਯੁਂ ਕੁਬੇਰਂ ਵਰੁਣਂ ਯਮਮ੍ । ਵਿਮਾਨੇषੁ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
'ਪੂਸ਼ਣ, ਭਗ, ਵਾਯੂ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਯਮ ਨੂੰ ਵੀ ਲਿਆਓ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣ।'
ਸਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਤਰਸਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਾਯਾਤਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸੁਰਪਤਿਃ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
'ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੁਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।' ਐਸਾ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਪੁਰੋਧਾਯ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰਾਤ੍ । ਤਥੈਵ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਵਾਹਨਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਪੂਜਾਰੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਇੰਝ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕृਤਸਂਕਲ੍ਪਾ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ । ਵृਤ੍ਰੋऽਥ ਦਾਨਵੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਜੰਗ ਕਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਵੀ ਦਾਨਵਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਪਰ੍ਵਤਂ ਦੇਵਤਾਵਾਸਂ ਰਮ੍ਯਂ ਪਾਦਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪ੍ਯਾਗਤ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਚਕਾਰ ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰੇ
ਉਹ ਪਰਬਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਆਸਰਾ ਸੀ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਇੰਦਰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰ੍ਵਤੇ ਦੇਵਤਾਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਪੁਰਃਸਰਃ । ਤਤ੍ਰਾਭੂਦ੍ਦਾਰੁਣਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਿਚਕਾਰ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਿਆ।
ਗਦਾਸਿਪਰਿਘੈਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ । ਮਾਨੁषੇਣ ਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਸ਼ਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਗਦਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੁੱਟੇ, ਫਾਹਿਆਂ, ਤੀਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗ ਸੌ ਹਾਰਾਂ (ਸਾਲਾਂ) ਤਕ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ।
ਬਭੂਵ ਭਯਦੋ ਨॄਣਾਮृषੀਣਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਵਰੁਣਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਭਗ੍ਨਸ੍ਤਤੋ ਵਾਯੁਗਣਃ ਕਿਲ
ਉਹ ਜੰਗ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰੁਣਾ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵਾਯੂ ਦੇ ਗਣ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਯਮੋ ਵਿਭਾਵਸੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਰਣਾਤ੍ । ਪਲਾਯਨਪਰਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍
ਯਮ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਇੰਦਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਬਚਣ ਦੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ,
ਵृਤ੍ਰੋऽਪਿ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਗਾਦਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਂ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਂ ਪਿਤਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍
ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਝੁਕ ਕੇ ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਦੇਵਾ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਮਰਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਸ੍ਤੇ ਗਤਾਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਥਾ ਸਿਂਹਾਨ੍ਮृਗਾ ਗਜਾਃ
'ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਟੇ ਰਹੇ, ਉਹ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੱਜ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹਿਰਣ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਦਾਤਿਰਗਮਨ੍ਮਯਾਨੀਤੋ ਗਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਐਰਾਵਤੋऽਯਂ ਭਗਵਨ੍ ਗृਹਾਣ ਦ੍ਵਿਰਦੋਤ੍ਤਮਮ੍
'ਇੰਦਰ ਪੈਦਲ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ। ਇਹ ਐਰਾਵਤ ਹੈ, ਭਗਵਨ, ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।'
ਨ ਹਤਾਸ੍ਤੇ ਮਯਾ ਯਸ੍ਮਾਦਯੁਕ੍ਤਂ ਭੀਤਮਾਰਣਮ੍ । ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਪੁਨਸ੍ਤਾਤ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
'ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਦਾਨ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਭਰਿਆ। ਹੁਣ ਫਿਰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਪਿਤਾ ਜੀ—ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂ?'
ਨਿਰ੍ਜਰਾ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਯਭੀਤਾ ਸ਼੍ਰਮਾਤੁਰਾਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪ੍ਯੈਰਾਵਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਯਭੀਤਃ ਪਲਾਯਿਤਃ
'ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਵੀ ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਪੁਤ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਵਾਨਦ੍ਯ ਜਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸਫਲਂ ਮਮ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿਚ ਪੁੱਤ੍ਰਵਾਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ।'
ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਪਾਵਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਗਤੋ ਮੇ ਮਾਨਸੋ ਜ੍ਵਰਃ । ਨਿਸ਼੍ਚਲਂ ਮੇ ਮਨੋ ਜਾਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤਵਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੇਰੀ ਅਚੰਭਤ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੁਣ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਤ੍ਰ ਹਿਤਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਮਯ । ਤਪਃ ਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗ ਸਾਵਧਾਨਃ ਸ੍ਥਿਰਾਸਨਃ
'ਸੁਣ, ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਕੀਹ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਤਪ ਕਰ।'
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੋ ਨੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕੇषਾਞ੍ਚਿਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਛਲਕਰ੍ਤਾਸ੍ਤਿ ਨਾਨਾਭੇਦਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
'ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਚਲਾਕ ਹੈ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਫੁਟ ਪਾਉਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।'
ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤਪਸਾ ਰਾਜ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਪਸਾ ਬਲਵृਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਜਯਸ੍ਤਥਾ
'ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਲੱਖਮੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਉੱਚਾ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਤਾਕਤ ਵਧਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।'
ਆਰਾਧ੍ਯ ਦ੍ਰੁਹਿਣਂ ਦੇਵਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਜਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦੁਰਾਚਾਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮਾਵृਤਮ੍
'ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜੋ ਮਾੜਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਵਧ ਦਾ ਪਾਪ ਹੈ।'
ਸਾਵਧਾਨਃ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਾਤਾਰਂ ਭਜ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ । ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਸ ਵਰਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਨ੍ਤੁष੍ਟਸ਼੍ਚਤੁਰਾਨਨਃ
'ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤੇ ਡੋਲ੍ਹੇ ਬਿਨਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਦਾਤਾ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ। ਜੇ ਚਤੁਰਮੁਖ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੇਰੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।'
ਤੋषਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਯੋਨਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਮਿਤੌਜਸਮ੍ । ਅਵਿਨਾਸ਼ਿਤ੍ਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਕृਤਾਗਸਮ੍
'ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਅਪਾਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਅਮਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਵੈਰਂ ਮਨਸਿ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸੁਤਘਾਤਜਮ੍ । ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਨੁਗਚ੍ਛਾਮਿ ਨ ਸ੍ਵਪਾਮਿ ਸੁਖੇਨ ਹ
'ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰ-ਵਧ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਵੈਰ ਅਜੇ ਵੀ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਸੁਖ ਨਾਲ ਸੌਂ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।'
ਤਾਪਸੋ ਮੇ ਹਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਿਰਾਗਾਃ ਪਾਪ੍ਮਨਾ ਯਤਃ । ਨ ਵਿਨ੍ਦਾਮਿ ਸੁਖਂ ਵृਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਦੁਃਖਿਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਤਪੱਸਵੀ ਪੁੱਤ ਪਾਪੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵृਤ੍ਰਃ ਕ੍ਰੋਧਯੁਤਸ੍ਤਦਾ । ਆਜ੍ਞਾਮਾਦਾਯ ਚ ਪਿਤੁਰ੍ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਮੁਦਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਿਉ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਪਿਉ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਚਲ ਪਿਆ।