ਸਰਟਾਨਾਂ ਚ ਜਾਲਾਨਿ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਗृਹੇ ਗृਹੇ । ਅਙ੍ਗਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਣਾਦੀਨਿ ਦੁਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਲੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗ ਫੜਕਣ ਵਰਗੇ ਮਾੜੇ ਸੰਕੇਤ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਸਮਾਹੂਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਚ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਪੁੱਛੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕਿਮੁਤ ਘੋਰਾਣਿ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਵੈ । ਵਾਤਾਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਾ ਵਾਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤ੍ਯੁਲਕਾਃ ਖਤਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵਾਪਰ ਰਹੇ ਨੇ? ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵੱਜ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤਾਰੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਨੇ।'
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਸਮਰ੍ਥੋ ਵਿਘ੍ਨਨਾਸ਼ਨੇ । ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਞ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਗੁਰੁਸ੍ਤਥਾ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੋ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵੀ ਹੋ।
ਕੁਰੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਵਿਧਾਨਜ੍ਞ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕ੍ਸ਼ਯਵਿਧਾਯਿਨੀਮ੍ । ਯਥਾ ਮੇ ਨ ਭਵੇਦ੍ਦੁਃਖਂ ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਹੇ ਰੀਤਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਕੋਈ ਐਸਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰੋ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਉਪਾਅ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕृਤਮ੍ । ਅਨਾਗਸਂ ਮੁਨਿਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕਿਂ ਫਲਂ ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹੋ। ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲਿਆ?'
ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਾਨਾਂ ਫਲਂ ਭਵਤਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਖਲੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦ੍ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਘਣੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਹਲਕੇ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਰੋਪਤਾਪਨਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ । ਨ ਸੁਖਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਪਰਪੀਡਾਪਰਾਯਣਃ
ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਜੀਵ ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਮੋਹਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਕृਤਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਫਲਮੇਤਦੁਪਾਗਤਮ੍
ਮੋਹ ਤੇ ਲੋਭ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹੋ। ਉਸ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਜਾਤੋऽਸੌ ਵृਤ੍ਰਸਂਜ੍ਞਕਃ । ਹਨ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ ਸਮਾਯਾਤਿ ਦਾਨਵੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਮਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਮਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਆਯੁਧਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਜ੍ਰਤੁਲ੍ਯਾਨਿ ਵਾਸਵ । ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਹੇ ਵਾਸਵ, ਉਸਨੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਥਿਆਰ ਲਏ ਹਨ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ। ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਮਾਗਚ੍ਛਤਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਰਥਾਰੂਢਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਲਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।
ਕੋਲਾਹਲਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤਸ੍ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਵਾਕ੍ਪਤੌ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਬਚਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚ ਗਿਆ। ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਰ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਮੁਨੀ—
ਸਦਨਾਨਿ ਵਿਹਾਯੈਵਾਮਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਲਾਯਿਤਾਃ । ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾਯਣਃ
—ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ਕਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਸੇਨੋਦ੍ਯੋਗਾਯ ਸੇਵਕਾਨ੍ । ਆਨਯਧ੍ਵਂ ਵਸੂਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਾਨਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ ਦਿਵਾਕਰਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਵਸੂ, ਰੁਦਰ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਓ।'
ਪੂषਣਂ ਚ ਭਗਂ ਵਾਯੁਂ ਕੁਬੇਰਂ ਵਰੁਣਂ ਯਮਮ੍ । ਵਿਮਾਨੇषੁ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
'ਪੂਸ਼ਣ, ਭਗ, ਵਾਯੂ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਯਮ ਨੂੰ ਵੀ ਲਿਆਓ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣ।'
ਸਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਤਰਸਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਾਯਾਤਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸੁਰਪਤਿਃ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
'ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੁਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।' ਐਸਾ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਪੁਰੋਧਾਯ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰਾਤ੍ । ਤਥੈਵ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਵਾਹਨਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਪੂਜਾਰੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਇੰਝ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕृਤਸਂਕਲ੍ਪਾ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ । ਵृਤ੍ਰੋऽਥ ਦਾਨਵੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਜੰਗ ਕਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਵੀ ਦਾਨਵਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਪਰ੍ਵਤਂ ਦੇਵਤਾਵਾਸਂ ਰਮ੍ਯਂ ਪਾਦਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪ੍ਯਾਗਤ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਚਕਾਰ ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰੇ
ਉਹ ਪਰਬਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਆਸਰਾ ਸੀ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਇੰਦਰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰ੍ਵਤੇ ਦੇਵਤਾਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਪੁਰਃਸਰਃ । ਤਤ੍ਰਾਭੂਦ੍ਦਾਰੁਣਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਿਚਕਾਰ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਿਆ।
ਗਦਾਸਿਪਰਿਘੈਃ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ । ਮਾਨੁषੇਣ ਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਸ਼ਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਗਦਿਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੁੱਟੇ, ਫਾਹਿਆਂ, ਤੀਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗ ਸੌ ਹਾਰਾਂ (ਸਾਲਾਂ) ਤਕ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ।
ਬਭੂਵ ਭਯਦੋ ਨॄਣਾਮृषੀਣਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਵਰੁਣਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਭਗ੍ਨਸ੍ਤਤੋ ਵਾਯੁਗਣਃ ਕਿਲ
ਉਹ ਜੰਗ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰੁਣਾ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵਾਯੂ ਦੇ ਗਣ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਯਮੋ ਵਿਭਾਵਸੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਰਣਾਤ੍ । ਪਲਾਯਨਪਰਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍
ਯਮ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਇੰਦਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਬਚਣ ਦੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ,
ਵृਤ੍ਰੋऽਪਿ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਗਾਦਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਂ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹ ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਂ ਪਿਤਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍
ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਝੁਕ ਕੇ ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਦੇਵਾ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਮਰਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਵਿਦ੍ਰੁਤਾਸ੍ਤੇ ਗਤਾਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਥਾ ਸਿਂਹਾਨ੍ਮृਗਾ ਗਜਾਃ
'ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਟੇ ਰਹੇ, ਉਹ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੱਜ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹਿਰਣ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਦਾਤਿਰਗਮਨ੍ਮਯਾਨੀਤੋ ਗਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਐਰਾਵਤੋऽਯਂ ਭਗਵਨ੍ ਗृਹਾਣ ਦ੍ਵਿਰਦੋਤ੍ਤਮਮ੍
'ਇੰਦਰ ਪੈਦਲ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਲਿਆਇਆ ਹਾਂ। ਇਹ ਐਰਾਵਤ ਹੈ, ਭਗਵਨ, ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।'
ਨ ਹਤਾਸ੍ਤੇ ਮਯਾ ਯਸ੍ਮਾਦਯੁਕ੍ਤਂ ਭੀਤਮਾਰਣਮ੍ । ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਪੁਨਸ੍ਤਾਤ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
'ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਦਾਨ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਭਰਿਆ। ਹੁਣ ਫਿਰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਪਿਤਾ ਜੀ—ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂ?'
ਨਿਰ੍ਜਰਾ ਨਿਰ੍ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਯਭੀਤਾ ਸ਼੍ਰਮਾਤੁਰਾਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪ੍ਯੈਰਾਵਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਯਭੀਤਃ ਪਲਾਯਿਤਃ
'ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਵੀ ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਪੁਤ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਵਾਨਦ੍ਯ ਜਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸਫਲਂ ਮਮ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿਚ ਪੁੱਤ੍ਰਵਾਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ।'