ਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਯਾਤਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਸਂਕਾਸ਼ੋ ਘੋਰਸ਼ਬ੍ਦੋऽਤਿਦਾਰੁਣਃ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲੈ, ਉਹ ਹੁਣੇ-ਹੁਣੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਰੂ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਭੀਤਾ ਦੇਵਗਣਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਆਗਤ੍ਯੋਚੁਃ ਸੁਰਪਤਿਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਂ ਦੂਤਭਾषਿਤਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਗਣਾਃ ਊਚੁਃ ਮਘਵਨ੍ ਦੁਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯੇ । ਬਹੂਨਿ ਭਯਸ਼ਂਸੀਨਿ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਵਿਰੁਤਾਨਿ ਚ
ਗਣ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਮਘਵਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਮਾੜੇ ਸੰਕੇਤ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਡਰ ਵਾਲੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਕਗृਧ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਸ਼੍ਯੇਨਾਃ ਕਙ੍ਕਾਦ੍ਯਾ ਦਾਰੁਣਾਃ ਖਗਾਃ । ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਵਿਕृਤੈਃ ਸ਼ਬ੍ਦੈਰੁਤ੍ਕਾਰੈਰ੍ਭਵਨੋਪਰਿ
ਕਾਂ, ਗਿੱਧ, ਬਾਜ, ਕਾਂਗ ਤੇ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਛੀ ਘਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕਰੜੀਆਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਚੀਚੀਕੂਚੀਤਿ ਨਿਨਦਾਨ੍ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵਿਹਗਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਵਾਹਨਾਨਾਂ ਚ ਨੇਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਜਲਧਾਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਧਃ
ਪੰਛੀ 'ਚੀਚੀ' ਤੇ 'ਕੂਚੀ' ਵਰਗੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਬੜੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇऽਤਿਮਹਾਞ੍ਛਬ੍ਦੋ ਰੁਦਤੀਨਾਂ ਨਿਸ਼ਾਸੁ ਚ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਭਵਨੋਪਰਿ ਦਾਰੁਣਃ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਘਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਿ ਧ੍ਵਜਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਿਨਾ ਵਾਤੇਨ ਮਾਨਦ । ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾ ਦਿਵਿ ਭੂਮ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਜਾਃ
ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਬਿਨਾ ਹਵਾ ਦੇ ਝੰਡੇ ਜਲਦੀ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕृष੍ਣਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਚ ਗृਹੇ ਗृਹੇ । ਯਾਨ੍ਤੁ ਯਾਨ੍ਤੁ ਗृਹਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ
ਕਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਘਰ-ਘਰ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੂੰਹ ਵਿਗਾੜ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰਨ ਲਈ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇषੁ ਕਾਨ੍ਤਾਨਾਂ ਸੁਪ੍ਤਾਨਾਂ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰੇ । ਕੇਸ਼ਾਁਲ੍ਲੁਨਨ੍ਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਭੀषਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਭृਸ਼ਾਤੁਰਾਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਏ ਹੋਏ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਵਂਵਿਧਾਨਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਭੂਕਮ੍ਪੋਲ੍ਕਾਦਯਸ੍ਤਥਾ । ਗੋਮਾਯਵੋ ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਭਵਨਾਙ੍ਗਣੇ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਐਸੇ ਹੀ ਹੋਰ ਸੰਕੇਤ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਘਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਗਿੱਦੜ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਰਟਾਨਾਂ ਚ ਜਾਲਾਨਿ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਗृਹੇ ਗृਹੇ । ਅਙ੍ਗਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਣਾਦੀਨਿ ਦੁਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਲੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗ ਫੜਕਣ ਵਰਗੇ ਮਾੜੇ ਸੰਕੇਤ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਸਮਾਹੂਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਚ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਪੁੱਛੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕਿਮੁਤ ਘੋਰਾਣਿ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਵੈ । ਵਾਤਾਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਾ ਵਾਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤ੍ਯੁਲਕਾਃ ਖਤਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵਾਪਰ ਰਹੇ ਨੇ? ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵੱਜ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤਾਰੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਨੇ।'
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਸਮਰ੍ਥੋ ਵਿਘ੍ਨਨਾਸ਼ਨੇ । ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਞ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਗੁਰੁਸ੍ਤਥਾ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੋ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵੀ ਹੋ।
ਕੁਰੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਵਿਧਾਨਜ੍ਞ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕ੍ਸ਼ਯਵਿਧਾਯਿਨੀਮ੍ । ਯਥਾ ਮੇ ਨ ਭਵੇਦ੍ਦੁਃਖਂ ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਹੇ ਰੀਤਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਕੋਈ ਐਸਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰੋ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਉਪਾਅ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕृਤਮ੍ । ਅਨਾਗਸਂ ਮੁਨਿਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕਿਂ ਫਲਂ ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹੋ। ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲਿਆ?'
ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਾਨਾਂ ਫਲਂ ਭਵਤਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਖਲੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦ੍ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਘਣੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਹਲਕੇ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਰੋਪਤਾਪਨਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ । ਨ ਸੁਖਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਪਰਪੀਡਾਪਰਾਯਣਃ
ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਜੀਵ ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਮੋਹਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਕृਤਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਫਲਮੇਤਦੁਪਾਗਤਮ੍
ਮੋਹ ਤੇ ਲੋਭ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹੋ। ਉਸ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਜਾਤੋऽਸੌ ਵृਤ੍ਰਸਂਜ੍ਞਕਃ । ਹਨ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ ਸਮਾਯਾਤਿ ਦਾਨਵੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਮਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਮਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਆਯੁਧਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਜ੍ਰਤੁਲ੍ਯਾਨਿ ਵਾਸਵ । ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਹੇ ਵਾਸਵ, ਉਸਨੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਥਿਆਰ ਲਏ ਹਨ, ਜੋ ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ। ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਮਾਗਚ੍ਛਤਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਰਥਾਰੂਢਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਲਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਾਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।
ਕੋਲਾਹਲਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤਸ੍ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਵਾਕ੍ਪਤੌ । ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਬਚਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚ ਗਿਆ। ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਰ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਮੁਨੀ—
ਸਦਨਾਨਿ ਵਿਹਾਯੈਵਾਮਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਲਾਯਿਤਾਃ । ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਾਯਣਃ
—ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ਕਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਆਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਸੇਨੋਦ੍ਯੋਗਾਯ ਸੇਵਕਾਨ੍ । ਆਨਯਧ੍ਵਂ ਵਸੂਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਾਨਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ ਦਿਵਾਕਰਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: 'ਵਸੂ, ਰੁਦਰ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਓ।'
ਪੂषਣਂ ਚ ਭਗਂ ਵਾਯੁਂ ਕੁਬੇਰਂ ਵਰੁਣਂ ਯਮਮ੍ । ਵਿਮਾਨੇषੁ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ
'ਪੂਸ਼ਣ, ਭਗ, ਵਾਯੂ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਯਮ ਨੂੰ ਵੀ ਲਿਆਓ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣ।'
ਸਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਤਰਸਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਾਯਾਤਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸੁਰਪਤਿਃ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
'ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੁਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।' ਐਸਾ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਪੁਰੋਧਾਯ ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰਾਤ੍ । ਤਥੈਵ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਵਾਹਨਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਪੂਜਾਰੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਇੰਝ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕृਤਸਂਕਲ੍ਪਾ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ । ਵृਤ੍ਰੋऽਥ ਦਾਨਵੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰਮ੍
ਜੰਗ ਕਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਵੀ ਦਾਨਵਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਪਰ੍ਵਤਂ ਦੇਵਤਾਵਾਸਂ ਰਮ੍ਯਂ ਪਾਦਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪ੍ਯਾਗਤ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਚਕਾਰ ਮਾਨਸੋਤ੍ਤਰੇ
ਉਹ ਪਰਬਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਆਸਰਾ ਸੀ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਇੰਦਰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।