ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤਦਾ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਸਮਾਕੁਲਃ । ਆਯੁਧਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚਕਾਰ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਏ।
ਦਦਾਵਸ੍ਮੈ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਵਧਾਯ ਪ੍ਰਬਲਾਨਿ ਚ । ਖਡ੍ਗਸ਼ੂਲਗਦਾਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰਪ੍ਰਮੁਖਾਨਿ ਵੈ
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਬੜੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤੇ: ਤਲਵਾਰ, ਭਾਲਾ, ਗਦਾ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ।
ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗ ਧਨੁਸ੍ਤਥਾ ਬਾਣਂ ਪਰਿਘਂ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਂ ਤਥਾ । ਚਕ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਾਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ, ਤੀਰ, ਗੱਡਾ, ਪੱਟੀਸ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਚੱਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤੂਣੀਰੌ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯੌ ਦਿਵ੍ਯੌ ਕਵਚਂ ਚਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਰਥਂ ਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਦृਢਂ ਭਾਰਸਹਂ ਜਵਮ੍
ਉਸਨੇ ਦੋ ਅਖੁੱਟ ਤੂਣੀਰ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਕਵਚ ਤੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਾਰੀ ਵਜ਼ਨ ਝੱਲਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਦ੍ਧੋਪਕਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਸੌ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਮਾਰਾਧਨਾਯ ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾ ਵृਤ੍ਰੋਪਦੇਸ਼ਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਵृਤ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ । ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਰਥਾਰੂਢੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਦੱਸੇ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਦੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਪੁਰਾ ਦੇਵਪਰਾਜਿਤਾਃ । ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਦੂਤਾਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਤੁ ਸਮਾਗਤਮ੍ । ਵੇਗਾਦਾਗਤ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਆਏ ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਵੀ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੇ।
ਦੂਤਾ ਊਚੁਃ ਸ੍ਵਾਮਿਞ੍ਛੀਘ੍ਰਮਿਹਾਯਾਤਿ ਵृਤ੍ਰੋ ਨਾਮ ਰਿਪੁਸ੍ਤਵ । ਬਲਵਾਨ੍ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਰੂਢਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾ ਚੋਤ੍ਪਾਦਿਤਃ ਕਿਲ
ਦੂਤ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਮਾਲਕ, ਤੇਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਅਵਿਚਾਰੇਣ ਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਤਵ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਵਿਤੇਨ ਵੈ । ਪੁਤ੍ਰਘਾਤਾਭਿਤਪ੍ਤੇਨ ਦੁਃਸਹੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ ਬਿਨਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਸ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਹਿਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ।
ਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਯਾਤਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਸਂਕਾਸ਼ੋ ਘੋਰਸ਼ਬ੍ਦੋऽਤਿਦਾਰੁਣਃ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲੈ, ਉਹ ਹੁਣੇ-ਹੁਣੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਰੂ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਭੀਤਾ ਦੇਵਗਣਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਆਗਤ੍ਯੋਚੁਃ ਸੁਰਪਤਿਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਂ ਦੂਤਭਾषਿਤਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਗਣਾਃ ਊਚੁਃ ਮਘਵਨ੍ ਦੁਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯੇ । ਬਹੂਨਿ ਭਯਸ਼ਂਸੀਨਿ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਵਿਰੁਤਾਨਿ ਚ
ਗਣ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਮਘਵਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਮਾੜੇ ਸੰਕੇਤ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਡਰ ਵਾਲੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਕਗृਧ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਸ਼੍ਯੇਨਾਃ ਕਙ੍ਕਾਦ੍ਯਾ ਦਾਰੁਣਾਃ ਖਗਾਃ । ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਵਿਕृਤੈਃ ਸ਼ਬ੍ਦੈਰੁਤ੍ਕਾਰੈਰ੍ਭਵਨੋਪਰਿ
ਕਾਂ, ਗਿੱਧ, ਬਾਜ, ਕਾਂਗ ਤੇ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਛੀ ਘਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕਰੜੀਆਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਚੀਚੀਕੂਚੀਤਿ ਨਿਨਦਾਨ੍ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵਿਹਗਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਵਾਹਨਾਨਾਂ ਚ ਨੇਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਜਲਧਾਰਾਃ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯਧਃ
ਪੰਛੀ 'ਚੀਚੀ' ਤੇ 'ਕੂਚੀ' ਵਰਗੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਬੜੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇऽਤਿਮਹਾਞ੍ਛਬ੍ਦੋ ਰੁਦਤੀਨਾਂ ਨਿਸ਼ਾਸੁ ਚ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਭਵਨੋਪਰਿ ਦਾਰੁਣਃ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਰੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਘਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਿ ਧ੍ਵਜਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਿਨਾ ਵਾਤੇਨ ਮਾਨਦ । ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾ ਦਿਵਿ ਭੂਮ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਜਾਃ
ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਬਿਨਾ ਹਵਾ ਦੇ ਝੰਡੇ ਜਲਦੀ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕृष੍ਣਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਚ ਗृਹੇ ਗृਹੇ । ਯਾਨ੍ਤੁ ਯਾਨ੍ਤੁ ਗृਹਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ
ਕਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਘਰ-ਘਰ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੂੰਹ ਵਿਗਾੜ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰਨ ਲਈ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇषੁ ਕਾਨ੍ਤਾਨਾਂ ਸੁਪ੍ਤਾਨਾਂ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰੇ । ਕੇਸ਼ਾਁਲ੍ਲੁਨਨ੍ਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਭੀषਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਭृਸ਼ਾਤੁਰਾਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਏ ਹੋਏ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਵਂਵਿਧਾਨਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਭੂਕਮ੍ਪੋਲ੍ਕਾਦਯਸ੍ਤਥਾ । ਗੋਮਾਯਵੋ ਰੁਦਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਭਵਨਾਙ੍ਗਣੇ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਐਸੇ ਹੀ ਹੋਰ ਸੰਕੇਤ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਘਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਗਿੱਦੜ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਰਟਾਨਾਂ ਚ ਜਾਲਾਨਿ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਗृਹੇ ਗृਹੇ । ਅਙ੍ਗਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਣਾਦੀਨਿ ਦੁਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਲੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗ ਫੜਕਣ ਵਰਗੇ ਮਾੜੇ ਸੰਕੇਤ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਸਮਾਹੂਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਚ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਪੁੱਛੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕਿਮੁਤ ਘੋਰਾਣਿ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤਿ ਵੈ । ਵਾਤਾਸ਼੍ਚ ਦਾਰੁਣਾ ਵਾਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤ੍ਯੁਲਕਾਃ ਖਤਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵਾਪਰ ਰਹੇ ਨੇ? ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵੱਜ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤਾਰੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਨੇ।'
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਸਮਰ੍ਥੋ ਵਿਘ੍ਨਨਾਸ਼ਨੇ । ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਞ੍ਛਾਸ੍ਤ੍ਰਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਗੁਰੁਸ੍ਤਥਾ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੋ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵੀ ਹੋ।
ਕੁਰੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਵਿਧਾਨਜ੍ਞ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕ੍ਸ਼ਯਵਿਧਾਯਿਨੀਮ੍ । ਯਥਾ ਮੇ ਨ ਭਵੇਦ੍ਦੁਃਖਂ ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਹੇ ਰੀਤਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਕੋਈ ਐਸਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰੋ ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਉਪਾਅ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕृਤਮ੍ । ਅਨਾਗਸਂ ਮੁਨਿਂ ਹਤ੍ਵਾ ਕਿਂ ਫਲਂ ਸਮੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹੋ। ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲਿਆ?'
ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਾਨਾਂ ਫਲਂ ਭਵਤਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਖਲੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦ੍ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਘਣੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਹਲਕੇ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਰੋਪਤਾਪਨਂ ਕਰ੍ਮ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ । ਨ ਸੁਖਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਪਰਪੀਡਾਪਰਾਯਣਃ
ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਜੀਵ ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਮੋਹਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਕृਤਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ । ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਫਲਮੇਤਦੁਪਾਗਤਮ੍
ਮੋਹ ਤੇ ਲੋਭ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹੋ। ਉਸ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਵਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਜਾਤੋऽਸੌ ਵृਤ੍ਰਸਂਜ੍ਞਕਃ । ਹਨ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ ਸਮਾਯਾਤਿ ਦਾਨਵੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਮਰ ਹੋ ਕੇ ਜੰਮਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।