ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਥ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਮੇਨੇ ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਮਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਫਲ ਸਮਝਿਆ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਤਲ ਦੇ ਪਾਪ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਹਤਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍ । ਚੁਕੋਪਾਤੀਵ ਮਨਸਾ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਰਮੀ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਅਨਾਗਸਂ ਮੁਨਿਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਹਤਵਾਨ੍ਮਮ । ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਪਾਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਸੁਤਂ ਪੁਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮੁਨੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬਦਲੇ ਲਈ ਫਿਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸੁਰਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤਪਸਸ਼੍ਚ ਬਲਂ ਤਥਾ । ਜਾਨਾਤੁ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਕृਤਸ੍ਯ ਫਲਂ ਮਹਤ੍
ਦੇਵਤੇ ਮੇਰਾ ਬਲ ਤੇ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖਣ, ਤੇ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਜਾਣ ਲਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਜੁਹਾਵਾਥ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰਾਥਰ੍ਵਣੋਦਿਤੈਃ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯੋਤ੍ਪਾਦਨਾਰ੍ਥਾਯ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਕੁਲਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ।
ਕृਤੇ ਹੋਮੇऽष੍ਟਰਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾਚ੍ਚ ਵਿਭਾਵਸੋਃ । ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਤਰਸਾ ਪੁਰੁषਃ ਪਾਵਕੋਪਮਃ
ਅੱਠ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਹੋਮ ਹੋਣ ਤੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਮਰਦ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਸੁਤਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤੇਜੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਵੇਗਾਤ੍ਪ੍ਰਕਟਿਤਂ ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵਾਨਲਮ੍
ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੜੀ ਜੋਤ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਅਤੇ ਜਿਉਂਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਤੀਬਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸੁਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੋ ਵਿਵਰ੍ਧਸ੍ਵ ਪ੍ਰਤਾਪਾਤ੍ਤਪਸੋ ਮਮ
ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਹੋਰ ਵਧ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾ ਕ੍ਰੋਧਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤੇਨ ਚ । ਸੋऽਵਰ੍ਧਤ ਦਿਵਂ ਸ੍ਤਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਆਖੀ ਤਾਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਜਾਤਃ ਸ ਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰਃ ਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਸਮਃ ਸ੍ਵਰਾਟ੍ । ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪਿਤਰਂ ਪਰਮਾਤੁਰਮ੍
ਉਹ ਜਦ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਾਲ ਤੇ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਪਿਉ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਕੁਰੁ ਮੇ ਨਾਮਕਂ ਨਾਥ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਥਯ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋऽਸਿ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਸ਼ੋਕਕਾਰਣਮ੍
'ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨਾਂ ਰੱਖੋ ਤੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਚਿੰਤਤ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸੋ।'
ਨਾਸ਼ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤੇ ਸ਼ੋਕਮਿਤਿ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮਾਹਿਤਮ੍ । ਤੇਨ ਜਾਤੇਨ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਪਿਤਾ ਭਵਤਿ ਦੁਃਖਿਤਃ
'ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾ ਦੇਵਾਂ। ਫਿਰ ਵੀ ਜਦ ਮੈਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤਦ ਵੀ ਪਿਉ ਜੀ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹਨ?'
ਪਿਬਾਮਿ ਸਾਗਰਂ ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਿ ਧਰਾਧਰਾਨ੍ । ਉਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਾਰਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤਰਣਿਂ ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਸਮ੍
'ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਰੇਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ ਜਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਤੀਖੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ।'
ਹਨ੍ਮੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਸੁਰਂ ਸਦ੍ਯੋ ਯਮਂ ਵਾ ਦੇਵਤਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮਿ ਸਾਗਰੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
'ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਯਮ ਨੂੰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।'
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੇਸ਼ਲਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਤਿਮੁਦਿਤਸ੍ਤਂ ਸੁਤਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵृਜਿਨਾਤ੍ਤ੍ਰਾਤੁਮਧੁਨਾ ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਛਕ੍ਤੋऽਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵृਤ੍ਰ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤਵ ਨਾਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਪੁੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੁਣ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਭ੍ਰਾਤਾ ਤਵ ਮਹਾਭਾਗ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨਾਮ ਤਾਪਸਃ । ਤ੍ਰੀਣਿ ਤਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਹ੍ਯਭਵਨ੍ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤਿ ਚ
'ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤਪੱਸਵੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰਸ ਨਾਂ ਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਸਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।'
ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਪਸਿ ਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਵਿਸ੍ਮਯਪ੍ਰਦੇ
'ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।'
ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਤੁ ਹਤਃ ਸੋऽਦ੍ਯ ਵਜ੍ਰਘਾਤੇਨ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵਿਨਾਪਰਾਧਂ ਸਹਸਾ ਛਿਨ੍ਨਾਨਿ ਮਸ੍ਤਕਾਨਿ ਚ
'ਪਰ ਅੱਜ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਅਚਾਨਕ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਜਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਕृਤਾਗਸਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਯੁਤਂ ਪਾਪਂ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਪਂ ਦੁਰ੍ਮਤਿਂ ਸ਼ਠਮ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਜੋ ਇਹ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਲੇਜ, ਮੰਦਾ ਤੇ ਚਲਾਕ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤਦਾ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਸਮਾਕੁਲਃ । ਆਯੁਧਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚਕਾਰ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਏ।
ਦਦਾਵਸ੍ਮੈ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਵਧਾਯ ਪ੍ਰਬਲਾਨਿ ਚ । ਖਡ੍ਗਸ਼ੂਲਗਦਾਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰਪ੍ਰਮੁਖਾਨਿ ਵੈ
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਬੜੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤੇ: ਤਲਵਾਰ, ਭਾਲਾ, ਗਦਾ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ।
ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗ ਧਨੁਸ੍ਤਥਾ ਬਾਣਂ ਪਰਿਘਂ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ਂ ਤਥਾ । ਚਕ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਹਸ੍ਰਾਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸਨੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ, ਤੀਰ, ਗੱਡਾ, ਪੱਟੀਸ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਚੱਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤੂਣੀਰੌ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯੌ ਦਿਵ੍ਯੌ ਕਵਚਂ ਚਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਰਥਂ ਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਦृਢਂ ਭਾਰਸਹਂ ਜਵਮ੍
ਉਸਨੇ ਦੋ ਅਖੁੱਟ ਤੂਣੀਰ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਕਵਚ ਤੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਭਾਰੀ ਵਜ਼ਨ ਝੱਲਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਦ੍ਧੋਪਕਰਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਸੌ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸਮਾਰਾਧਨਾਯ ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾ ਵृਤ੍ਰੋਪਦੇਸ਼ਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਵृਤ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ । ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਰਥਾਰੂਢੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਦੱਸੇ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਦੈਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਪੁਰਾ ਦੇਵਪਰਾਜਿਤਾਃ । ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਵृਤ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਦੂਤਾਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਤੁ ਸਮਾਗਤਮ੍ । ਵੇਗਾਦਾਗਤ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਆਏ ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਵੀ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੇ।
ਦੂਤਾ ਊਚੁਃ ਸ੍ਵਾਮਿਞ੍ਛੀਘ੍ਰਮਿਹਾਯਾਤਿ ਵृਤ੍ਰੋ ਨਾਮ ਰਿਪੁਸ੍ਤਵ । ਬਲਵਾਨ੍ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਰੂਢਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾ ਚੋਤ੍ਪਾਦਿਤਃ ਕਿਲ
ਦੂਤ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਮਾਲਕ, ਤੇਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਅਵਿਚਾਰੇਣ ਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਤਵ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਵਿਤੇਨ ਵੈ । ਪੁਤ੍ਰਘਾਤਾਭਿਤਪ੍ਤੇਨ ਦੁਃਸਹੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ ਬਿਨਾ, ਤੇਰੇ ਨਾਸ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਹਿਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ।