ਤਂ ਵਿਨਾਹਂ ਕਥਂ ਪਾਪਂ ਕਰੋਮਿ ਵਦ ਮੇ ਵਿਭੋ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਮਖੇषੁ ਖਲੁ ਭਾਗਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਪ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਸ਼ਿਰਃ ਪਸ਼ੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਭਾਗਂ ਯਜ੍ਞੇ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਸ਼ੁਲ੍ਕੇਨਾਨੇਨ ਛਿਨ੍ਧਿ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਸ੍ਯ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਸਿਰ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਦੇਣਗੇ। ਇਹ ਮੂਲ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦੇ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਕੁਠਾਰੇਣ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਸ੍ਯ ਚਕਰ੍ਤ ਸੁਦृਢੇਨ ਹਿ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਕਸ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ।
ਛਿਨ੍ਨਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਪਤਿਤਾਨਿ ਯਦਾ ਭੁਵਿ । ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਿਨਿष੍ਪੇਤੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਵੱਢ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੰਛੀ ਤੁਰੰਤ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਕਲਵਿਙ੍ਕਾਸ੍ਤਿਤ੍ਤਿਰਯਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਕਪਿਞ੍ਜਲਾਃ । ਪृਥਕ੍ਪृਥਗ੍ਵਿਨਿष੍ਪੇਤੁਰ੍ਮੁਖਤਸ੍ਤਰਸਾ ਤਦਾ
ਕਲਵਿੰਕ, ਤਿੱਤਲੀ ਅਤੇ ਕਪੀੰਜ—all ਪੱਖੀਆਂ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਯੇਨ ਵੇਦਾਨਧੀਤੇ ਸ੍ਮ ਸੋਮਂ ਚ ਪਿਬਤੇ ਤਥਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਕਿਲੋਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਦ੍ਯ ਏਵ ਕਪਿਞ੍ਜਲਾਃ
ਜਿਸ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਸੋਮ ਪੀਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਤੁਰੰਤ ਕਪੀੰਜ ਪੰਛੀ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਃ ਕਾਮਂ ਪਿਬਨ੍ਨਿਵ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਤਿਤ੍ਤਿਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਃਸृਤਾਸ੍ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਸਃ
ਜਿਸ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਪੀਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਤੇਜ਼ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਤਿੱਤਲੀ ਪੰਛੀ ਨਿਕਲੇ।
ਯਤ੍ਸੁਰਾਪਂ ਤੁ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਚਟਕਾਃ ਕਿਲ । ਵਿਨਿष੍ਪੇਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਏਵਂ ਤੇ ਵਿਹਗਾ ਨृਪ
ਜਿਸ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚਟਕਾ ਪੰਛੀ ਨਿਕਲੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਪੰਛੀ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਏਵਂਵਿਨਿਃਸृਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਦਾਣ੍ਡਜਾਨ੍ । ਮੁਮੋਦ ਮਨਸਾ ਰਾਜਨ੍ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਕਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇ ਮੁੜ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਤੁ ਤਕ੍ਸ਼ਾਪਿ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਤਰਸਾ ਯਯੌ । ਯਜ੍ਞਭਾਗਂ ਪਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮੁਦਮਾਪ ਮਹੀਪਤੇ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਕਸ਼ ਵੀ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਯਜਨ ਦਾ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਣ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਥ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਮੇਨੇ ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਮਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਫਲ ਸਮਝਿਆ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਤਲ ਦੇ ਪਾਪ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਹਤਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍ । ਚੁਕੋਪਾਤੀਵ ਮਨਸਾ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਰਮੀ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਅਨਾਗਸਂ ਮੁਨਿਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਹਤਵਾਨ੍ਮਮ । ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਪਾਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਸੁਤਂ ਪੁਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮੁਨੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬਦਲੇ ਲਈ ਫਿਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸੁਰਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤਪਸਸ਼੍ਚ ਬਲਂ ਤਥਾ । ਜਾਨਾਤੁ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਕृਤਸ੍ਯ ਫਲਂ ਮਹਤ੍
ਦੇਵਤੇ ਮੇਰਾ ਬਲ ਤੇ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖਣ, ਤੇ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਜਾਣ ਲਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਜੁਹਾਵਾਥ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰਾਥਰ੍ਵਣੋਦਿਤੈਃ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯੋਤ੍ਪਾਦਨਾਰ੍ਥਾਯ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਕੁਲਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ।
ਕृਤੇ ਹੋਮੇऽष੍ਟਰਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾਚ੍ਚ ਵਿਭਾਵਸੋਃ । ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਤਰਸਾ ਪੁਰੁषਃ ਪਾਵਕੋਪਮਃ
ਅੱਠ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਹੋਮ ਹੋਣ ਤੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਮਰਦ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਸੁਤਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤੇਜੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਵੇਗਾਤ੍ਪ੍ਰਕਟਿਤਂ ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵਾਨਲਮ੍
ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੜੀ ਜੋਤ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਅਤੇ ਜਿਉਂਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਤੀਬਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸੁਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੋ ਵਿਵਰ੍ਧਸ੍ਵ ਪ੍ਰਤਾਪਾਤ੍ਤਪਸੋ ਮਮ
ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਹੋਰ ਵਧ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾ ਕ੍ਰੋਧਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤੇਨ ਚ । ਸੋऽਵਰ੍ਧਤ ਦਿਵਂ ਸ੍ਤਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਆਖੀ ਤਾਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਜਾਤਃ ਸ ਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰਃ ਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਸਮਃ ਸ੍ਵਰਾਟ੍ । ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪਿਤਰਂ ਪਰਮਾਤੁਰਮ੍
ਉਹ ਜਦ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਾਲ ਤੇ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਪਿਉ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਕੁਰੁ ਮੇ ਨਾਮਕਂ ਨਾਥ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਥਯ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋऽਸਿ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਸ਼ੋਕਕਾਰਣਮ੍
'ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਨਾਂ ਰੱਖੋ ਤੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਚਿੰਤਤ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸੋ।'
ਨਾਸ਼ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤੇ ਸ਼ੋਕਮਿਤਿ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮਾਹਿਤਮ੍ । ਤੇਨ ਜਾਤੇਨ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਪਿਤਾ ਭਵਤਿ ਦੁਃਖਿਤਃ
'ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾ ਦੇਵਾਂ। ਫਿਰ ਵੀ ਜਦ ਮੈਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤਦ ਵੀ ਪਿਉ ਜੀ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹਨ?'
ਪਿਬਾਮਿ ਸਾਗਰਂ ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਾਮਿ ਧਰਾਧਰਾਨ੍ । ਉਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਾਰਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤਰਣਿਂ ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਸਮ੍
'ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਰੇਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ ਜਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਤੀਖੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ।'
ਹਨ੍ਮੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਸੁਰਂ ਸਦ੍ਯੋ ਯਮਂ ਵਾ ਦੇਵਤਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮਿ ਸਾਗਰੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
'ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਯਮ ਨੂੰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।'
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੇਸ਼ਲਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਤਿਮੁਦਿਤਸ੍ਤਂ ਸੁਤਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵृਜਿਨਾਤ੍ਤ੍ਰਾਤੁਮਧੁਨਾ ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਛਕ੍ਤੋऽਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵृਤ੍ਰ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤਵ ਨਾਮ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਪੁੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੁਣ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਭ੍ਰਾਤਾ ਤਵ ਮਹਾਭਾਗ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨਾਮ ਤਾਪਸਃ । ਤ੍ਰੀਣਿ ਤਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਹ੍ਯਭਵਨ੍ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤਿ ਚ
'ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤਪੱਸਵੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੀਰਸ ਨਾਂ ਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਸਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।'
ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਪਸਿ ਪ੍ਰਾਯਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਵਿਸ੍ਮਯਪ੍ਰਦੇ
'ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।'
ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਤੁ ਹਤਃ ਸੋऽਦ੍ਯ ਵਜ੍ਰਘਾਤੇਨ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵਿਨਾਪਰਾਧਂ ਸਹਸਾ ਛਿਨ੍ਨਾਨਿ ਮਸ੍ਤਕਾਨਿ ਚ
'ਪਰ ਅੱਜ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਅਚਾਨਕ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।'
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਜਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਕृਤਾਗਸਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਯੁਤਂ ਪਾਪਂ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਪਂ ਦੁਰ੍ਮਤਿਂ ਸ਼ਠਮ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਜੋ ਇਹ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਲੇਜ, ਮੰਦਾ ਤੇ ਚਲਾਕ ਹੈ।'