ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਜੀਵਨ੍ਤਮਿਵ ਵृਤ੍ਰਹਾ । ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪਾਤਿਖਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਃ ਕਿਂ ਵਾ ਜੀਵੇਦਯਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਜੀਵਦੇ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਕੀ ਇਹ ਮੁੜ ਜੀਵੇ?'
ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਮਨਸਾਤੀਵ ਤਕ੍ਸ਼ਾਣਂ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਮਘਵਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਸਦृਸ਼ਂ ਵਚਃ
ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਕਸਾਈ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਕ੍ਸ਼ਂਸ਼੍ਛਿਨ੍ਧਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਸ੍ਯ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਚਨਂ ਮਮ । ਮਾ ਜੀਵਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾ ਭਾਤਿ ਜੀਵਨ੍ਨਿਵ ਸ੍ਵਯਮ੍
'ਕਸਾਈ, ਇਸ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦੇ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ। ਇਹ ਮਹਾਤਮਾ ਜੀਵ ਨਾ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਰ ਕੇ ਵੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਦੇ ਵਾਂਗ।'
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਕ੍ਸ਼ੋਵਾਚ ਵਿਗਰ੍ਹਯਨ੍ । ਤਕ੍ਸ਼ੋਵਾਚ ਮਹਾਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਭृਸ਼ਂ ਭਾਤਿ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ਨ ਤਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਸਾਈ ਨੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਿਆਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਇਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਧੇ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਕੁਰ੍ਹਾ (ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ) ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲੇਗੀ।'
ਤਤੋ ਨਾਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਾਰ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਸਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਿੰਦਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਅਹਂ ਬਿਭੇਮਿ ਪਾਪਾਦ੍ਵੈ ਮृਤਸ੍ਯੈਵ ਚ ਮਾਰਣੇ । ਮृਤੋऽਯਂ ਮੁਨਿਰਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਿਰਸਃ ਕृਨ੍ਤਨੇਨ ਕਿਮ੍
'ਮੈਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'
ਭਯਂ ਕਿਂ ਤੇऽਤ੍ਰ ਸਞ੍ਜਾਤਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਸਜੀਵ ਇਵ ਦੇਹੋऽਯਮਾਭਾਤਿ ਵਿਸ਼ਦਾਕृਤਿਃ
'ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜਾ ਡਰ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਾਕਾ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ? ਦੱਸ।' ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਜੀਵਦੇ ਵਾਂਗ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬਿਭੇਮਿ ਮਾ ਜੀਵੇਨ੍ਮੁਨਿਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਯਂ ਮਮ । ਤਕ੍ਸ਼ੋਵਾਚ ਨਾਤ੍ਰ ਕਿਂ ਤ੍ਰਪਸੇ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ ਕ੍ਰੂਰੇਣਾਨੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
'ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ—ਕਿਤੇ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ, ਮੁੜ ਜੀਵ ਨਾ ਜਾਵੇ।' ਕਸਾਈ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਲਈ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?'
ऋषਿਪੁਤ੍ਰਮਿਮਂ ਹਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਯਂ ਨ ਕਿਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਵੈ
ਇਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਤਲ ਦਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ? ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਤੋਬਾ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਧ੍ਯਸ਼੍ਛਲੇਨਾਪਿ ਮਹਾਮਤੇ । ਤਕ੍ਸ਼ੋਵਾਚ ਤ੍ਵਂ ਲੋਭਾਭਿਹਤਃ ਪਾਪਂ ਕਰੋषਿ ਮਘਵਨ੍ਨਿਹ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਵੀ, ਮਾਰਨਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ। ਤਕਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇੱਥੇ ਪਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਘਵਨ।
ਤਂ ਵਿਨਾਹਂ ਕਥਂ ਪਾਪਂ ਕਰੋਮਿ ਵਦ ਮੇ ਵਿਭੋ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਮਖੇषੁ ਖਲੁ ਭਾਗਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਪ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਸ਼ਿਰਃ ਪਸ਼ੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਭਾਗਂ ਯਜ੍ਞੇ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਸ਼ੁਲ੍ਕੇਨਾਨੇਨ ਛਿਨ੍ਧਿ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਸ੍ਯ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਸਿਰ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਦੇਣਗੇ। ਇਹ ਮੂਲ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦੇ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਕੁਠਾਰੇਣ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਸ੍ਯ ਚਕਰ੍ਤ ਸੁਦृਢੇਨ ਹਿ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਕਸ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ।
ਛਿਨ੍ਨਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਪਤਿਤਾਨਿ ਯਦਾ ਭੁਵਿ । ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਿਨਿष੍ਪੇਤੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਵੱਢ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੰਛੀ ਤੁਰੰਤ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਕਲਵਿਙ੍ਕਾਸ੍ਤਿਤ੍ਤਿਰਯਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਕਪਿਞ੍ਜਲਾਃ । ਪृਥਕ੍ਪृਥਗ੍ਵਿਨਿष੍ਪੇਤੁਰ੍ਮੁਖਤਸ੍ਤਰਸਾ ਤਦਾ
ਕਲਵਿੰਕ, ਤਿੱਤਲੀ ਅਤੇ ਕਪੀੰਜ—all ਪੱਖੀਆਂ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਯੇਨ ਵੇਦਾਨਧੀਤੇ ਸ੍ਮ ਸੋਮਂ ਚ ਪਿਬਤੇ ਤਥਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਕਿਲੋਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਦ੍ਯ ਏਵ ਕਪਿਞ੍ਜਲਾਃ
ਜਿਸ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਸੋਮ ਪੀਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਤੁਰੰਤ ਕਪੀੰਜ ਪੰਛੀ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਃ ਕਾਮਂ ਪਿਬਨ੍ਨਿਵ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਤਿਤ੍ਤਿਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਃਸृਤਾਸ੍ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਸਃ
ਜਿਸ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਪੀਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਤੇਜ਼ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਤਿੱਤਲੀ ਪੰਛੀ ਨਿਕਲੇ।
ਯਤ੍ਸੁਰਾਪਂ ਤੁ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਚਟਕਾਃ ਕਿਲ । ਵਿਨਿष੍ਪੇਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਏਵਂ ਤੇ ਵਿਹਗਾ ਨृਪ
ਜਿਸ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚਟਕਾ ਪੰਛੀ ਨਿਕਲੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਪੰਛੀ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਏਵਂਵਿਨਿਃਸृਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਦਾਣ੍ਡਜਾਨ੍ । ਮੁਮੋਦ ਮਨਸਾ ਰਾਜਨ੍ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਕਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇ ਮੁੜ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਤੁ ਤਕ੍ਸ਼ਾਪਿ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਤਰਸਾ ਯਯੌ । ਯਜ੍ਞਭਾਗਂ ਪਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮੁਦਮਾਪ ਮਹੀਪਤੇ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਕਸ਼ ਵੀ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਯਜਨ ਦਾ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਣ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਥ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਮੇਨੇ ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਮਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਵੱਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਫਲ ਸਮਝਿਆ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਤਲ ਦੇ ਪਾਪ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਹਤਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍ । ਚੁਕੋਪਾਤੀਵ ਮਨਸਾ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਰਮੀ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਅਨਾਗਸਂ ਮੁਨਿਂ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਹਤਵਾਨ੍ਮਮ । ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਪਾਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਸੁਤਂ ਪੁਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮੁਨੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬਦਲੇ ਲਈ ਫਿਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸੁਰਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤਪਸਸ਼੍ਚ ਬਲਂ ਤਥਾ । ਜਾਨਾਤੁ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਕृਤਸ੍ਯ ਫਲਂ ਮਹਤ੍
ਦੇਵਤੇ ਮੇਰਾ ਬਲ ਤੇ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖਣ, ਤੇ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਜਾਣ ਲਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਜੁਹਾਵਾਥ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰਾਥਰ੍ਵਣੋਦਿਤੈਃ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯੋਤ੍ਪਾਦਨਾਰ੍ਥਾਯ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਕੁਲਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ।
ਕृਤੇ ਹੋਮੇऽष੍ਟਰਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾਚ੍ਚ ਵਿਭਾਵਸੋਃ । ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਤਰਸਾ ਪੁਰੁषਃ ਪਾਵਕੋਪਮਃ
ਅੱਠ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਹੋਮ ਹੋਣ ਤੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਮਰਦ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਸੁਤਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤੇਜੋਬਲਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਵੇਗਾਤ੍ਪ੍ਰਕਟਿਤਂ ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵਾਨਲਮ੍
ਉਹਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੜੀ ਜੋਤ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਅਤੇ ਜਿਉਂਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਤੀਬਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸੁਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੋ ਵਿਵਰ੍ਧਸ੍ਵ ਪ੍ਰਤਾਪਾਤ੍ਤਪਸੋ ਮਮ
ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਹੋਰ ਵਧ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇ ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰਾ ਕ੍ਰੋਧਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤੇਨ ਚ । ਸੋऽਵਰ੍ਧਤ ਦਿਵਂ ਸ੍ਤਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਆਖੀ ਤਾਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਜਾਤਃ ਸ ਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰਃ ਕਾਲਮृਤ੍ਯੁਸਮਃ ਸ੍ਵਰਾਟ੍ । ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪਿਤਰਂ ਪਰਮਾਤੁਰਮ੍
ਉਹ ਜਦ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਾਲ ਤੇ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਪਿਉ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'