ਵਿਸृਜ੍ਯਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਨ੍ਦਧੀਃ । ਤਸ੍ਯੈਵ ਚ ਵਧੋਪਾਯਂ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਰਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਮੰਦ ਸੀ, ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਦ-ਮਤਿ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਉਪਾਅ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਲੋਕਲਜ੍ਜਾਂ ਸ ਤਥਾ ਪਾਪਭਯਂ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਚਕਾਰ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਂ ਤੁ ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਮਹੀਪਤੇ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੱਜਾ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦਾ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੰਦ-ਮਤਿ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਕਮਰ ਕਸ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਵਧਾਨਨ੍ਤਰਂ ਵृਤ੍ਰੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਅਥ ਸ ਲੋਭਮੁਪੇਤ੍ਯ ਸੁਰਾਧਿਪਃ ਸਮਧਿਗਮ੍ਯ ਗਜਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦੁष੍ਟਮਤਿਸ੍ਤਦਾ ਮੁਨਿਮਪਸ਼੍ਯਦਮੇਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਵੱਲ ਮੰਦ-ਮਤਿ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਣਗਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦृਢਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਜਿਤਗਿਰਂ ਸੁਸਮਾਧਿਵਸ਼ਂ ਗਤਮ੍ । ਰਵਿਵਿਭਾਵਸੁਸਨ੍ਨਿਭਮੋਜਸਾ ਸੁਰਪਤਿਃ ਪਰਮਾਪਦਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੈਠਾ, ਬੋਲ ਵਿਚ ਜਿੱਤਿਆ, ਗਹਿਰੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਹੋਈ।
ਕਥਮਸੌ ਵਿਨਿਹਨ੍ਤੁਮਹੋ ਮਯਾ ਮੁਨਿਰਪਾਪਮਤਿਃ ਕਿਲ ਸਮ੍ਮਤਃ । ਰਿਪੁਰਯਂ ਸੁਸਮਿਦ੍ਧਤਪੋਬਲਃ ਕਥਮੁਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਇਹਾਸਨਕਾਮੁਕਃ
ਮੈਂ ਇਸ ਨਿਰਪਾਪ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਾ ਲਾਲਚੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਇਤਿ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪਵਿਂ ਪਰਮਾਯੁਧਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮੁਮੋਚ ਮੁਨਿਂ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ਼ਸ਼ਿਦਿਵਾਕਰਸਨ੍ਨਿਭਮਾਸ਼ੁਗਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਂ ਸੁਰਸਙ੍ਘਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਤੇ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਜਰ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਉੱਤੇ।
ਤਦਭਿਘਾਤਹਤਃ ਸ ਧਰਾਤਲੇ ਕਿਲ ਪਪਾਤ ਮਮਾਰ ਚ ਤਾਪਸਃ । ਸ਼ਿਖਰਿਣਃ ਸ਼ਿਖਰਂ ਕੁਲਿਸ਼ਾਰ੍ਦਿਤਂ ਨਿਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ ਚਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਪਸੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਜੋਬਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਮੁਦਮਾਪ ਸੁਰੇਸ਼- ਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਸ੍ਤੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਹਾ ਹਤੇਤਿ ਭृਸ਼ਮਾਰ੍ਤਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਸ਼ਤਮਖੇਨ ਪਾਪਿਨਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ, ਪਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਹਾਇ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ! ਇਹ ਪਾਪੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ?'
ਵਿਨਾਪਰਾਧਂ ਤਪਸਾਂ ਨਿਧਿਰ੍ਹਤਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ ਪਾਪਮਤਿਰ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ । ਫਲਂ ਕਿਲਾਯਂ ਤਰਸਾ ਕृਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੁ ਪਾਪੀ ਹਨਨੋਦ੍ਭਵਸ੍ਯ
'ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ, ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੇ, ਪਾਪੀ ਤੇ ਮੰਦ-ਮਤਿ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਇਸ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ।'
ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਸੁਰਰਾਜੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰਮਾਸ਼ੁ । ਸ ਹਤੋऽਪਿ ਵਿਰਰਾਜ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਜੀਵਮਾਨ ਇਵ ਤੇਜਸਾਂ ਨਿਧਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਮਰਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਚਮਕ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਜੀਵਦੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਜੀਵਨ੍ਤਮਿਵ ਵृਤ੍ਰਹਾ । ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪਾਤਿਖਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਃ ਕਿਂ ਵਾ ਜੀਵੇਦਯਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਜੀਵਦੇ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਕੀ ਇਹ ਮੁੜ ਜੀਵੇ?'
ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਮਨਸਾਤੀਵ ਤਕ੍ਸ਼ਾਣਂ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਮਘਵਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਸਦृਸ਼ਂ ਵਚਃ
ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਕਸਾਈ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਕ੍ਸ਼ਂਸ਼੍ਛਿਨ੍ਧਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਸ੍ਯ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਚਨਂ ਮਮ । ਮਾ ਜੀਵਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾ ਭਾਤਿ ਜੀਵਨ੍ਨਿਵ ਸ੍ਵਯਮ੍
'ਕਸਾਈ, ਇਸ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦੇ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ। ਇਹ ਮਹਾਤਮਾ ਜੀਵ ਨਾ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਰ ਕੇ ਵੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਦੇ ਵਾਂਗ।'
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਕ੍ਸ਼ੋਵਾਚ ਵਿਗਰ੍ਹਯਨ੍ । ਤਕ੍ਸ਼ੋਵਾਚ ਮਹਾਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਭृਸ਼ਂ ਭਾਤਿ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ਨ ਤਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਸਾਈ ਨੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਿਆਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਇਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਧੇ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਕੁਰ੍ਹਾ (ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ) ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲੇਗੀ।'
ਤਤੋ ਨਾਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਾਰ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਸਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਿੰਦਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਅਹਂ ਬਿਭੇਮਿ ਪਾਪਾਦ੍ਵੈ ਮृਤਸ੍ਯੈਵ ਚ ਮਾਰਣੇ । ਮृਤੋऽਯਂ ਮੁਨਿਰਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਿਰਸਃ ਕृਨ੍ਤਨੇਨ ਕਿਮ੍
'ਮੈਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'
ਭਯਂ ਕਿਂ ਤੇऽਤ੍ਰ ਸਞ੍ਜਾਤਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਸਜੀਵ ਇਵ ਦੇਹੋऽਯਮਾਭਾਤਿ ਵਿਸ਼ਦਾਕृਤਿਃ
'ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜਾ ਡਰ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਾਕਾ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ? ਦੱਸ।' ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਜੀਵਦੇ ਵਾਂਗ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬਿਭੇਮਿ ਮਾ ਜੀਵੇਨ੍ਮੁਨਿਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਯਂ ਮਮ । ਤਕ੍ਸ਼ੋਵਾਚ ਨਾਤ੍ਰ ਕਿਂ ਤ੍ਰਪਸੇ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ ਕ੍ਰੂਰੇਣਾਨੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
'ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ—ਕਿਤੇ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ, ਮੁੜ ਜੀਵ ਨਾ ਜਾਵੇ।' ਕਸਾਈ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਲਈ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?'
ऋषਿਪੁਤ੍ਰਮਿਮਂ ਹਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਯਂ ਨ ਕਿਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਵੈ
ਇਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਤਲ ਦਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ? ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਤੋਬਾ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਧ੍ਯਸ਼੍ਛਲੇਨਾਪਿ ਮਹਾਮਤੇ । ਤਕ੍ਸ਼ੋਵਾਚ ਤ੍ਵਂ ਲੋਭਾਭਿਹਤਃ ਪਾਪਂ ਕਰੋषਿ ਮਘਵਨ੍ਨਿਹ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਵੀ, ਮਾਰਨਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ। ਤਕਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇੱਥੇ ਪਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਘਵਨ।
ਤਂ ਵਿਨਾਹਂ ਕਥਂ ਪਾਪਂ ਕਰੋਮਿ ਵਦ ਮੇ ਵਿਭੋ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਮਖੇषੁ ਖਲੁ ਭਾਗਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਪ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਸ਼ਿਰਃ ਪਸ਼ੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਭਾਗਂ ਯਜ੍ਞੇ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਸ਼ੁਲ੍ਕੇਨਾਨੇਨ ਛਿਨ੍ਧਿ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਸ੍ਯ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਸਿਰ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਦੇਣਗੇ। ਇਹ ਮੂਲ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦੇ, ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਕੁਠਾਰੇਣ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਸ੍ਯ ਚਕਰ੍ਤ ਸੁਦृਢੇਨ ਹਿ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਕਸ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ।
ਛਿਨ੍ਨਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਪਤਿਤਾਨਿ ਯਦਾ ਭੁਵਿ । ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵਿਨਿष੍ਪੇਤੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਵੱਢ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੰਛੀ ਤੁਰੰਤ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਕਲਵਿਙ੍ਕਾਸ੍ਤਿਤ੍ਤਿਰਯਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਕਪਿਞ੍ਜਲਾਃ । ਪृਥਕ੍ਪृਥਗ੍ਵਿਨਿष੍ਪੇਤੁਰ੍ਮੁਖਤਸ੍ਤਰਸਾ ਤਦਾ
ਕਲਵਿੰਕ, ਤਿੱਤਲੀ ਅਤੇ ਕਪੀੰਜ—all ਪੱਖੀਆਂ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਯੇਨ ਵੇਦਾਨਧੀਤੇ ਸ੍ਮ ਸੋਮਂ ਚ ਪਿਬਤੇ ਤਥਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਕਿਲੋਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਦ੍ਯ ਏਵ ਕਪਿਞ੍ਜਲਾਃ
ਜਿਸ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਸੋਮ ਪੀਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਤੁਰੰਤ ਕਪੀੰਜ ਪੰਛੀ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਃ ਕਾਮਂ ਪਿਬਨ੍ਨਿਵ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਤਿਤ੍ਤਿਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਃਸृਤਾਸ੍ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਸਃ
ਜਿਸ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਪੀਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਤੇਜ਼ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਤਿੱਤਲੀ ਪੰਛੀ ਨਿਕਲੇ।
ਯਤ੍ਸੁਰਾਪਂ ਤੁ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਚਟਕਾਃ ਕਿਲ । ਵਿਨਿष੍ਪੇਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ ਏਵਂ ਤੇ ਵਿਹਗਾ ਨृਪ
ਜਿਸ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚਟਕਾ ਪੰਛੀ ਨਿਕਲੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਿੰਨ ਸਿਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਪੰਛੀ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਏਵਂਵਿਨਿਃਸृਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਦਾਣ੍ਡਜਾਨ੍ । ਮੁਮੋਦ ਮਨਸਾ ਰਾਜਨ੍ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਕਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇ ਮੁੜ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਤੁ ਤਕ੍ਸ਼ਾਪਿ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਤਰਸਾ ਯਯੌ । ਯਜ੍ਞਭਾਗਂ ਪਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮੁਦਮਾਪ ਮਹੀਪਤੇ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਕਸ਼ ਵੀ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਯਜਨ ਦਾ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਣ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ।