ਭਯਾਤ੍ਤਯੋਃ ਸਮਾਯਾਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵਾਦ੍ਯ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਵਿਚੇਤਨਮ੍
ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਨੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਤਿष੍ਠਾਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਜਾਤਸ੍ਤੌ ਹਨਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਕਿਲ । ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਮੂਢੌ ਮਤ੍ਸਮੀਪਂ ਗਤਾਯੁषੌ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਹੋ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੂਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹਨ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਦਾਨਵੌ ਤੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਵਿਚਿਨ੍ਵਾਨਾਵਜਂ ਚੋਭੌ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤੌ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਗਰਬ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਜਨਮ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਨਿਰਾਧਾਰੌ ਜਲੇ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰੌ । ਤਾਵੂਚਤੁਰ੍ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ ਖੜੇ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗਰਬ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਪਲਾਯਿਤ੍ਵਾ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸਨ੍ਨਿਧਾਵਸ੍ਯ ਕਿਂ ਤਤਃ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁ ਹਨਿष੍ਯਾਵਃ ਪਸ਼੍ਯਤੋऽਸ੍ਯੈਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਤੂੰ ਭੱਜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਦਾ ਕੀ? ਲੜਾਈ ਕਰ! ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗੇ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦੇਨਂ ਹਨਿष੍ਯਾਵਃ ਸਰ੍ਪਭੋਗੋਪਰਿਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਕੁਰੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਚ ਵਾ ਵਦ
ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗੇ ਜੋ ਸੱਪ ਦੇ ਫੇਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਕਰ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੱਸ ਦੇ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਦਾਸ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਾਵੁਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਕੁਰੁਤਂ ਸਮਰਂ ਕਾਮਂ ਮਯਾ ਦਾਨਵਪੁਙ੍ਗਵੌ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਲੜੋ।
ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਦਂ ਚਾਹਂ ਯੁਵਯੋਰ੍ਮਤ੍ਤਯੋਃ ਕਿਲ । ਆਗਚ੍ਛਤਂ ਮਹਾਭਾਗੌ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚੇਦ੍ਵਾਂ ਮਹਾਬਲੌ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਗਰਬ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਸਤ ਹੋ। ਹੇ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਤਾਂ ਆ ਜਾਓ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਚੋਭੌ ਕ੍ਰੋਧਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨੌ । ਨਿਰਾਧਾਰੌ ਜਲਸ੍ਥੌ ਚ ਯੁਦ੍ਧੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਮਧੁਸ਼੍ਚ ਕੁਪਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹਰਿਣਾ ਸਹ ਸਂਯੁਗਮ੍ । ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਚਲਿਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੈਟਭਸ੍ਤੁ ਤਥਾ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ ਮਧੁ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਵਧਿਆ; ਕੈਟਭ ਵੀ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ।
ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਂ ਤਯੋਰਾਸੀਨ੍ਮਲ੍ਲਯੋਰਿਵ ਮਤ੍ਤਯੋਃ । ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਮਧੌ ਕੈਟਭਸ੍ਤੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਸਤ ਮੁੱਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗੇ; ਜਦ ਮਧੁ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕੈਟਭ ਨੇ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਪੁਨਰ੍ਮਧੁਃ ਕੈਟਭਸ਼੍ਚ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧੇਨ ਰਾਗਾਨ੍ਧੌ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨਾਲ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ, ਰਾਗ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵੀ ਚੈਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਾ । ਨ ਮਮ੍ਲਤੁਸ੍ਤਦਾ ਤੌ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੁ ਗ੍ਲਾਨਿਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਦੇਵੀ, ਦੋਵੇਂ ਲੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਥੱਕੇ ਨਹੀਂ; ਵਿਸ਼ਨੁ however, ਥੱਕ ਗਿਆ।
ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਦਾ ਜਾਤਾਨਿ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤਾ । ਹਰਿਣਾ ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਣਂ ਮਰਣੇ ਤਯੋਃ
ਜਦ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੜਾਈ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੋਚਿਆ।
ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਯਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਕਿਲ । ਨ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਦਾਨਵੌ ਘੋਰੌ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਹਂ ਚੈਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵ ਥੱਕੇ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਇਹ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਹੈ।
ਕ੍ਵ ਗਤਂ ਮੇ ਬਲਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚੇਮਾਵਨਾਮਯੌ । ਕਿਮਤ੍ਰ ਕਾਰਣਂ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤ੍ਵਿਹ
ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਕਿੱਥੇ ਗਈ? ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦੇ? ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਇਹ ਗੱਲ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਹਰ੍षਪਰਾਵੁਭੌ । ਊਚਤੁਸ੍ਤੌ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੌ ਮੇਘਮਮ੍ਭੀਰਨਿਃਸ੍ਵਨੌ
ਹਰੀ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਗਰਬ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਪਏ।
ਤਵ ਨੋਚੇਦ੍ਬਲਂ ਵਿष੍ਣੋ ਯਦਿ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਸਿ ਯੁਦ੍ਧਤਃ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਵਾਂ ਨੂਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਚਾਞ੍ਜਲਿਮ੍
ਜੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਕਮ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਕਹਿ ਦੇ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ ਹਾਂ' ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਸਿਰ ਤੇ ਜੋੜ ਲੈ।
ਨ ਚੇਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਮਹਾਮਤੇ । ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਵਃ ਪੁਰੁषਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਜੇ ਅੱਜ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਚੌਹਰ ਮੁਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਯੋਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੋਦਧੌ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸਾਂਝੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਹਰਿਰੁਵਾਚ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਭੀਤੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇ ਪਤਿਤੇ ਬਾਲਕੇ ਤਥਾ । ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਿ ਨ ਵੀਰਾਸ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮ ਏष ਸਨਾਤਨਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੱਚੇ ਵਿਰੋਧੀ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਇਹ ਸਦਾ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕृਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਯਾ ਤ੍ਵਿਹ । ਏਕੋऽਹਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਵਾਂ ਚ ਬਲਿਨੌ ਸਦृਸ਼ੌ ਤਥਾ
ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਭਰਾ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ।
ਕृਤਂ ਵਿਸ਼੍ਰਮਣਂ ਮਧ੍ਯੇ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਤਥਾ ਵਿਸ਼੍ਰਮਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਧ੍ਯੇऽਹਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਆਰਾਮ ਕਰ ਕੇ ਫਿਰ ਲੜਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਿष੍ਠਤਂ ਹਿ ਯੁਵਾਂ ਤਾਵਦ੍ਬਲਵਨ੍ਤੌ ਮਦੋਤ੍ਕਟੌ । ਵਿਸ਼੍ਰਮ੍ਯਾਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਾ ਨ੍ਯਾਯਮਾਰ੍ਗਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਗਰੂਰ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਖੜੇ ਰਹੋ; ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਫਿਰ ਨਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲੜਾਈ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਰਬ੍ਧੌ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮੌ । ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਦੂਰਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯੌ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਨਿਸਚੇ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਤਿਦੂਰੇ ਚ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਃ । ਦਧ੍ਯੌ ਚ ਮਨਸਾ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਣਂ ਮਰਣੇ ਤਯੋਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੋਚਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਨਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਦੇਵੀਦਤ੍ਤਵਰਾਵੁਭੌ । ਕਾਮਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮਰਣੌ ਨ ਮਮ੍ਲਤੁਰਤਸ੍ਤ੍ਵਿਮੌ
ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨ ਆਇਆ: ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਰਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਕਦੇ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਵृਥਾ ਮਯਾ ਕृਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸ਼੍ਰਮੋऽਯਂ ਮੇ ਵृਥਾ ਗਤਃ । ਕਰੋਮਿ ਚ ਕਥਂ ਯੁਦ੍ਧਮੇਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਮੇਰੀ ਲੜਾਈ ਵਿਅਰਥ ਹੋਈ; ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਗਈ। ਇਹ ਪੱਕਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਅਕृਤੇ ਚ ਤਥਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕਥਮੇਤੌ ਗਮਿष੍ਯਤਃ । ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਦੁਃਖਦੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਨਵੌ ਵਰਦਰ੍ਪਿਤੌ
ਜੇ ਲੜਾਈ ਨਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਸਦਾ ਵਰ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਣਗੇ?
ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਸੋऽਪਿ ਚ ਦੁਰ੍ਘਟਃ । ਮਰਣਂ ਚੇਚ੍ਛਯਾ ਕਾਮਂ ਦੁਃਖਿਤੋऽਪਿ ਨ ਵਾਞ੍ਛਤਿ
ਭਗਵਤੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਵਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਰਨ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਜਦ ਤਕ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।