ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੈਰਙ੍ਗਭੇਦੈਸ਼੍ਚ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਂ ਵਿਭੋ । ਲੋਲੁਪਂ ਵਸ਼ਮਸ੍ਮਾਕਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮੋ ਨਿਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍
"ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਅਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇਵਾਂਗੀਆਂ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਵਾਂਗੀਆਂ।"
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯਾਭਾष੍ਯ ਹਰਿਂ ਨਾਰ੍ਯੋ ਯਯੁਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸੋऽਨ੍ਤਿਕਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਭਾਵਾਨ੍ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਚਿਤਾਨਪਿ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਕਾਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਵ ਦਿਖਾਉਂਦੀਆਂ।
ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਾਲਭੇਦੈਸ੍ਤਾ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁਰਤੋ ਮੁਨੇਃ । ਤਂ ਪ੍ਰਲੋਭਯਿਤੁਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਾਨਾਭਾਵਾਨ੍ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾਲਾਂ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਲਈ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਵਰਤਦੀਆਂ।
ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਤਪੋਰਾਸ਼ਿਰਙ੍ਗਨਾਨਾਂ ਵਿਡਮ੍ਬਨਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੂਕਾਨ੍ਧਬਧਿਰਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਪਰ ਤਪ ਦੀਆਂ ਭੰਡਾਰ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅਦਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਗਿਆ; ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੂੰਹ-ਬੋਲ, ਅੰਨ੍ਹਾ ਤੇ ਬੇਹਰਾ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨਾਰ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵਰੇ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯੋ ਗਾਨਨृਤ੍ਯਾਦਿਪ੍ਰਪਞ੍ਚਾਨਤਿਮੋਹਦਾਨ੍
ਕਈ ਦਿਨ ਤਕ, ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹੀਆਂ, ਗਾਣਾ, ਨੱਚ ਤੇ ਹੋਰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਕਰਦੀਆਂ।
ਨ ਚਚਾਲ ਯਦਾ ਕਾਮਂ ਧ੍ਯਾਨਾਚ੍ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਮੁਨਿਃ । ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਤਦਾ ਦੇਵ੍ਯਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾ ਤਾਂ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਹਿਲਿਆ, ਨਾ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਹਟਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਮੁੜ ਗਈਆਂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਈਆਂ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦੀਨਾ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਅਸੀਂ ਥੱਕ ਗਈਆਂ, ਉਦਾਸ, ਡਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਮੁਹਾਂ ਬਹੁਤ ਪਲੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।"
ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਰਾਜ ਯਤ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਰਮਃ ਕृਤਃ । ਨ ਸ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਦੁਰਾਧਰ੍षੋ ਧੈਰ੍ਯਾਚ੍ਚਾਲਯਿਤੁਂ ਵਿਭੋ
"ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਉਹ ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਟੱਲ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।"
ਉਪਾਯੋऽਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ । ਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਬਲਮੇਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਾਪਸੇ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇ
"ਪਾਕ-ਵਧੀ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭਣਾ ਪਵੇਗਾ; ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਇਸ ਤਪਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦੀ।"
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵਯਂ ਨ ਸ਼ਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਯਦਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਮੁਨਿਨਾ ਵਹ੍ਨਿਤੁਲ੍ਯੇਨ ਤਪਸਾ ਦ੍ਯੋਤਿਤੇਨ ਹਿ
"ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਚੰਗੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।"
ਵਿਸृਜ੍ਯਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਨ੍ਦਧੀਃ । ਤਸ੍ਯੈਵ ਚ ਵਧੋਪਾਯਂ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਰਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਮੰਦ ਸੀ, ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਦ-ਮਤਿ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਉਪਾਅ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਲੋਕਲਜ੍ਜਾਂ ਸ ਤਥਾ ਪਾਪਭਯਂ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਚਕਾਰ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਂ ਤੁ ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਮਹੀਪਤੇ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੱਜਾ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦਾ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੰਦ-ਮਤਿ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਕਮਰ ਕਸ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਵਧਾਨਨ੍ਤਰਂ ਵृਤ੍ਰੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਅਥ ਸ ਲੋਭਮੁਪੇਤ੍ਯ ਸੁਰਾਧਿਪਃ ਸਮਧਿਗਮ੍ਯ ਗਜਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦੁष੍ਟਮਤਿਸ੍ਤਦਾ ਮੁਨਿਮਪਸ਼੍ਯਦਮੇਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਵੱਲ ਮੰਦ-ਮਤਿ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਣਗਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦृਢਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਜਿਤਗਿਰਂ ਸੁਸਮਾਧਿਵਸ਼ਂ ਗਤਮ੍ । ਰਵਿਵਿਭਾਵਸੁਸਨ੍ਨਿਭਮੋਜਸਾ ਸੁਰਪਤਿਃ ਪਰਮਾਪਦਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੈਠਾ, ਬੋਲ ਵਿਚ ਜਿੱਤਿਆ, ਗਹਿਰੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਹੋਈ।
ਕਥਮਸੌ ਵਿਨਿਹਨ੍ਤੁਮਹੋ ਮਯਾ ਮੁਨਿਰਪਾਪਮਤਿਃ ਕਿਲ ਸਮ੍ਮਤਃ । ਰਿਪੁਰਯਂ ਸੁਸਮਿਦ੍ਧਤਪੋਬਲਃ ਕਥਮੁਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਇਹਾਸਨਕਾਮੁਕਃ
ਮੈਂ ਇਸ ਨਿਰਪਾਪ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਾ ਲਾਲਚੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਇਤਿ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪਵਿਂ ਪਰਮਾਯੁਧਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮੁਮੋਚ ਮੁਨਿਂ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ਼ਸ਼ਿਦਿਵਾਕਰਸਨ੍ਨਿਭਮਾਸ਼ੁਗਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਂ ਸੁਰਸਙ੍ਘਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਤੇ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਜਰ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਉੱਤੇ।
ਤਦਭਿਘਾਤਹਤਃ ਸ ਧਰਾਤਲੇ ਕਿਲ ਪਪਾਤ ਮਮਾਰ ਚ ਤਾਪਸਃ । ਸ਼ਿਖਰਿਣਃ ਸ਼ਿਖਰਂ ਕੁਲਿਸ਼ਾਰ੍ਦਿਤਂ ਨਿਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ ਚਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਪਸੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਜੋਬਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਮੁਦਮਾਪ ਸੁਰੇਸ਼- ਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਸ੍ਤੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਹਾ ਹਤੇਤਿ ਭृਸ਼ਮਾਰ੍ਤਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਸ਼ਤਮਖੇਨ ਪਾਪਿਨਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ, ਪਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਹਾਇ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ! ਇਹ ਪਾਪੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ?'
ਵਿਨਾਪਰਾਧਂ ਤਪਸਾਂ ਨਿਧਿਰ੍ਹਤਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ ਪਾਪਮਤਿਰ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ । ਫਲਂ ਕਿਲਾਯਂ ਤਰਸਾ ਕृਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੁ ਪਾਪੀ ਹਨਨੋਦ੍ਭਵਸ੍ਯ
'ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ, ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੇ, ਪਾਪੀ ਤੇ ਮੰਦ-ਮਤਿ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਇਸ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ।'
ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਸੁਰਰਾਜੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰਮਾਸ਼ੁ । ਸ ਹਤੋऽਪਿ ਵਿਰਰਾਜ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਜੀਵਮਾਨ ਇਵ ਤੇਜਸਾਂ ਨਿਧਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਮਰਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਚਮਕ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਜੀਵਦੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਜੀਵਨ੍ਤਮਿਵ ਵृਤ੍ਰਹਾ । ਚਿਨ੍ਤਾਮਾਪਾਤਿਖਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗਃ ਕਿਂ ਵਾ ਜੀਵੇਦਯਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਜੀਵਦੇ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਕੀ ਇਹ ਮੁੜ ਜੀਵੇ?'
ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਮਨਸਾਤੀਵ ਤਕ੍ਸ਼ਾਣਂ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਮਘਵਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯਸਦृਸ਼ਂ ਵਚਃ
ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਕਸਾਈ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਕ੍ਸ਼ਂਸ਼੍ਛਿਨ੍ਧਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਸ੍ਯ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਚਨਂ ਮਮ । ਮਾ ਜੀਵਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾ ਭਾਤਿ ਜੀਵਨ੍ਨਿਵ ਸ੍ਵਯਮ੍
'ਕਸਾਈ, ਇਸ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦੇ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ। ਇਹ ਮਹਾਤਮਾ ਜੀਵ ਨਾ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਰ ਕੇ ਵੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਦੇ ਵਾਂਗ।'
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਕ੍ਸ਼ੋਵਾਚ ਵਿਗਰ੍ਹਯਨ੍ । ਤਕ੍ਸ਼ੋਵਾਚ ਮਹਾਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਭृਸ਼ਂ ਭਾਤਿ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ਨ ਤਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਸਾਈ ਨੇ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਿਆਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਇਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਧੇ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਕੁਰ੍ਹਾ (ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ) ਇਸ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲੇਗੀ।'
ਤਤੋ ਨਾਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਾਰ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਸਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਿੰਦਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਅਹਂ ਬਿਭੇਮਿ ਪਾਪਾਦ੍ਵੈ ਮृਤਸ੍ਯੈਵ ਚ ਮਾਰਣੇ । ਮृਤੋऽਯਂ ਮੁਨਿਰਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸ਼ਿਰਸਃ ਕृਨ੍ਤਨੇਨ ਕਿਮ੍
'ਮੈਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?'
ਭਯਂ ਕਿਂ ਤੇऽਤ੍ਰ ਸਞ੍ਜਾਤਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਸਜੀਵ ਇਵ ਦੇਹੋऽਯਮਾਭਾਤਿ ਵਿਸ਼ਦਾਕृਤਿਃ
'ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜਾ ਡਰ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਪਾਕਾ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ? ਦੱਸ।' ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਜੀਵਦੇ ਵਾਂਗ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬਿਭੇਮਿ ਮਾ ਜੀਵੇਨ੍ਮੁਨਿਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਯਂ ਮਮ । ਤਕ੍ਸ਼ੋਵਾਚ ਨਾਤ੍ਰ ਕਿਂ ਤ੍ਰਪਸੇ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ ਕ੍ਰੂਰੇਣਾਨੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
'ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ—ਕਿਤੇ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ, ਮੁੜ ਜੀਵ ਨਾ ਜਾਵੇ।' ਕਸਾਈ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਲਈ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?'
ऋषਿਪੁਤ੍ਰਮਿਮਂ ਹਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਭਯਂ ਨ ਕਿਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਵੈ
ਇਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਤਲ ਦਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ? ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਤੋਬਾ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।
ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਧ੍ਯਸ਼੍ਛਲੇਨਾਪਿ ਮਹਾਮਤੇ । ਤਕ੍ਸ਼ੋਵਾਚ ਤ੍ਵਂ ਲੋਭਾਭਿਹਤਃ ਪਾਪਂ ਕਰੋषਿ ਮਘਵਨ੍ਨਿਹ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਵੀ, ਮਾਰਨਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ। ਤਕਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇੱਥੇ ਪਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਘਵਨ।