ਤਸ੍ਮਾਦੁਪਾਯਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤਪੋਨਾਸ਼ਾਯ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਕਾਮਸ੍ਤੁ ਤਪਸਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਕਾਮਾਨ੍ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਵੈ ਤਪਃ
ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਤਪਸ਼ਕਤੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਾਮਨਾ ਤਪ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭੋਗਾਸਕ੍ਤੋ ਭਵੇਦ੍ਯਥਾ । ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਬਲਮਰ੍ਦਨਃ
ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਕੁਝ ਐਸਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਭੋਗਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ...
ਆਜ੍ਞਾਪਯਤ੍ਸੋऽਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਲੋਭਨੇ । ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਮੇਨਕਾਂ ਰਮ੍ਭਾਂ ਘृਤਾਚੀਂ ਚ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਮੇਨਕਾ, ਰੰਭਾ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਅਤੇ ਤਿਲੋਤਮਾ — ਇਹ ਸਭ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਲਈ ਬੁਲਾਈਆਂ ਗਈਆਂ।
ਸਮਾਹੂਯਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਕ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਰੂਪਗਰ੍ਵਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਮੇ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਾਰ੍ਯੇऽਦ੍ਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਜ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੋ।"
ਯਤ੍ਤੋ ਮੇऽਦ੍ਯ ਮਹਾਞ੍ਛਤ੍ਰੁਸ੍ਤਪਸ੍ਤਪਤਿ ਦੁਰ੍ਜਯਃ । ਕਾਰ੍ਯਂ ਕੁਰੁਤ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਲੋਭਯਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
"ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਜਾਓ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰੋ, ਦੇਰ ਨਾ ਲਗਾਓ।"
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਵੇषੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਹਾਵੈਰ੍ਦੇਹਸਮੁਦ੍ਭਵੈਃ । ਪ੍ਰਲੋਭਯਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਸ਼ਮਯਧ੍ਵਂ ਜ੍ਵਰਂ ਮਮ
"ਤੁਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਿੰਗਾਰ, ਪਹਿਰਾਵੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਅਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫਸਾਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਕਰੋ।"
ਅਸ੍ਵਸ੍ਥੋऽਹਂ ਮਹਾਭਾਗਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਪੋਬਲਮ੍ । ਬਲਵਾਨਾਸਨਂ ਮੇऽਦ੍ਯ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤ੍ਯਵਿਲਮ੍ਬਿਤਃ
"ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ; ਅੱਜ ਉਹ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਛੇਤੀ ਹੀ ਹਥਿਆ ਲਵੇਗਾ।"
ਭਯਂ ਮੇ ਸਮੁਪਾਯਾਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨਾਸ਼ਯਤਾਬਲਾਃ । ਉਪਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਸਹਿਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯੇऽਦ੍ਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
"ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ — ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਤਾਕਤਵਰ ਔਰਤਾਂ; ਅੱਜ ਦੇ ਇਸ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੋ।"
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਨਾਰ੍ਯ ਊਚੁਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਪੁਰਃ । ਮਾ ਭਯਂ ਕੁਰੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਤਿष੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਲੋਭਨੇ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਡਰੋ ਨਾ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੀਆਂ।"
ਯਥਾ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਯਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ । ਨृਤ੍ਯਗੀਤਵਿਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਲੋਭਨੇ
"ਵੱਡੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਸੀਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗੀਆਂ ਕਿ ਉਸ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਰਹੇ, ਨੱਚ-ਗਾਣੇ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸ-ਭਰੇ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਫਸਾਵਾਂਗੀਆਂ।"
ਕਟਾਕ੍ਸ਼ੈਰਙ੍ਗਭੇਦੈਸ਼੍ਚ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਂ ਵਿਭੋ । ਲੋਲੁਪਂ ਵਸ਼ਮਸ੍ਮਾਕਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮੋ ਨਿਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍
"ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਅਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇਵਾਂਗੀਆਂ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਵਾਂਗੀਆਂ।"
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯਾਭਾष੍ਯ ਹਰਿਂ ਨਾਰ੍ਯੋ ਯਯੁਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸੋऽਨ੍ਤਿਕਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਭਾਵਾਨ੍ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਚਿਤਾਨਪਿ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਕਾਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਵ ਦਿਖਾਉਂਦੀਆਂ।
ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਾਲਭੇਦੈਸ੍ਤਾ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁਰਤੋ ਮੁਨੇਃ । ਤਂ ਪ੍ਰਲੋਭਯਿਤੁਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਾਨਾਭਾਵਾਨ੍ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾਲਾਂ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚਦੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਸਾਉਣ ਲਈ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਵਰਤਦੀਆਂ।
ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਤਪੋਰਾਸ਼ਿਰਙ੍ਗਨਾਨਾਂ ਵਿਡਮ੍ਬਨਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਵਸ਼ੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੂਕਾਨ੍ਧਬਧਿਰਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਪਰ ਤਪ ਦੀਆਂ ਭੰਡਾਰ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅਦਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਗਿਆ; ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੂੰਹ-ਬੋਲ, ਅੰਨ੍ਹਾ ਤੇ ਬੇਹਰਾ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਦਿਨਾਨਿ ਕਤਿਚਿਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨਾਰ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵਰੇ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯੋ ਗਾਨਨृਤ੍ਯਾਦਿਪ੍ਰਪਞ੍ਚਾਨਤਿਮੋਹਦਾਨ੍
ਕਈ ਦਿਨ ਤਕ, ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹੀਆਂ, ਗਾਣਾ, ਨੱਚ ਤੇ ਹੋਰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਕਰਦੀਆਂ।
ਨ ਚਚਾਲ ਯਦਾ ਕਾਮਂ ਧ੍ਯਾਨਾਚ੍ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਮੁਨਿਃ । ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਤਦਾ ਦੇਵ੍ਯਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਦ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾ ਤਾਂ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਹਿਲਿਆ, ਨਾ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਹਟਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵੀਆਂ ਮੁੜ ਗਈਆਂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਈਆਂ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦੀਨਾ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਅਸੀਂ ਥੱਕ ਗਈਆਂ, ਉਦਾਸ, ਡਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਮੁਹਾਂ ਬਹੁਤ ਪਲੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।"
ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਰਾਜ ਯਤ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਰਮਃ ਕृਤਃ । ਨ ਸ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਦੁਰਾਧਰ੍षੋ ਧੈਰ੍ਯਾਚ੍ਚਾਲਯਿਤੁਂ ਵਿਭੋ
"ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਉਹ ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਟੱਲ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।"
ਉਪਾਯੋऽਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ । ਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਬਲਮੇਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਾਪਸੇ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੇ
"ਪਾਕ-ਵਧੀ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭਣਾ ਪਵੇਗਾ; ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਇਸ ਤਪਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦੀ।"
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਵਯਂ ਨ ਸ਼ਪ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਯਦਨੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਮੁਨਿਨਾ ਵਹ੍ਨਿਤੁਲ੍ਯੇਨ ਤਪਸਾ ਦ੍ਯੋਤਿਤੇਨ ਹਿ
"ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਚੰਗੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।"
ਵਿਸृਜ੍ਯਾਪ੍ਸਰਸਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਨ੍ਦਧੀਃ । ਤਸ੍ਯੈਵ ਚ ਵਧੋਪਾਯਂ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਰਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਮੰਦ ਸੀ, ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਦ-ਮਤਿ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਉਪਾਅ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ।
ਵਿਸृਜ੍ਯ ਲੋਕਲਜ੍ਜਾਂ ਸ ਤਥਾ ਪਾਪਭਯਂ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਚਕਾਰ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਂ ਤੁ ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਮਹੀਪਤੇ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੱਜਾ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦਾ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੰਦ-ਮਤਿ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਕਮਰ ਕਸ ਲਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਵਧਾਨਨ੍ਤਰਂ ਵृਤ੍ਰੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਅਥ ਸ ਲੋਭਮੁਪੇਤ੍ਯ ਸੁਰਾਧਿਪਃ ਸਮਧਿਗਮ੍ਯ ਗਜਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦੁष੍ਟਮਤਿਸ੍ਤਦਾ ਮੁਨਿਮਪਸ਼੍ਯਦਮੇਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਵੱਲ ਮੰਦ-ਮਤਿ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਣਗਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦृਢਾਸਨਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਜਿਤਗਿਰਂ ਸੁਸਮਾਧਿਵਸ਼ਂ ਗਤਮ੍ । ਰਵਿਵਿਭਾਵਸੁਸਨ੍ਨਿਭਮੋਜਸਾ ਸੁਰਪਤਿਃ ਪਰਮਾਪਦਮਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੈਠਾ, ਬੋਲ ਵਿਚ ਜਿੱਤਿਆ, ਗਹਿਰੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਹੋਈ।
ਕਥਮਸੌ ਵਿਨਿਹਨ੍ਤੁਮਹੋ ਮਯਾ ਮੁਨਿਰਪਾਪਮਤਿਃ ਕਿਲ ਸਮ੍ਮਤਃ । ਰਿਪੁਰਯਂ ਸੁਸਮਿਦ੍ਧਤਪੋਬਲਃ ਕਥਮੁਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਇਹਾਸਨਕਾਮੁਕਃ
ਮੈਂ ਇਸ ਨਿਰਪਾਪ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਾ ਲਾਲਚੀ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਇਤਿ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪਵਿਂ ਪਰਮਾਯੁਧਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮੁਮੋਚ ਮੁਨਿਂ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ਼ਸ਼ਿਦਿਵਾਕਰਸਨ੍ਨਿਭਮਾਸ਼ੁਗਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸਂ ਸੁਰਸਙ੍ਘਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਤੇ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਜਰ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਉੱਤੇ।
ਤਦਭਿਘਾਤਹਤਃ ਸ ਧਰਾਤਲੇ ਕਿਲ ਪਪਾਤ ਮਮਾਰ ਚ ਤਾਪਸਃ । ਸ਼ਿਖਰਿਣਃ ਸ਼ਿਖਰਂ ਕੁਲਿਸ਼ਾਰ੍ਦਿਤਂ ਨਿਪਤਿਤਂ ਭੁਵਿ ਚਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਵਜਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਪਸੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਜੋਬਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਬਣ ਗਿਆ।
ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਮੁਦਮਾਪ ਸੁਰੇਸ਼- ਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਸ੍ਤੁ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਹਾ ਹਤੇਤਿ ਭृਸ਼ਮਾਰ੍ਤਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਸ਼ਤਮਖੇਨ ਪਾਪਿਨਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ, ਪਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, 'ਹਾਇ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ! ਇਹ ਪਾਪੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ?'
ਵਿਨਾਪਰਾਧਂ ਤਪਸਾਂ ਨਿਧਿਰ੍ਹਤਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ ਪਾਪਮਤਿਰ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ । ਫਲਂ ਕਿਲਾਯਂ ਤਰਸਾ ਕृਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੁ ਪਾਪੀ ਹਨਨੋਦ੍ਭਵਸ੍ਯ
'ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ, ਤਪ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੇ, ਪਾਪੀ ਤੇ ਮੰਦ-ਮਤਿ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਇਸ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਫਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ।'
ਤਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਸੁਰਰਾਜੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰਮਾਸ਼ੁ । ਸ ਹਤੋऽਪਿ ਵਿਰਰਾਜ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਜੀਵਮਾਨ ਇਵ ਤੇਜਸਾਂ ਨਿਧਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਮਰਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਚਮਕ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਜੀਵਦੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਰਿਹਾ।