ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਦ੍ਵਯੇ ਜਾਤੇ ਕਦਾਚਿਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਤੌ । ਪ੍ਰਾਪਤੁਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਦੋ ਪੂਰੇ ਸਾਲ ਹੋ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾਇਆ।
ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਧਰਾਂ ਦੇਵੀਂ ਚਾਰੁਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਕਦਾਚਿਨ੍ਨृਪਤਿਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇऽਪ੍ਯਪਸ਼੍ਯਜ੍ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਇਕ ਵਾਰੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਚ ਤੌ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ । ਜਲਾਹਾਰੈਸ੍ਤृਤੀਯੇ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤੌ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਤੁ ਤੌ
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ; ਤੇ ਤੀਜੇ ਸਾਲ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਵਦੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਤ੍ਰਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤੌ ਵੈਸ਼੍ਯਪਾਰ੍ਥਿਵੌ । ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੌ ਤਦਾ ਚਿਂਤਾਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬੀਤਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ਼ਾਂਤਿਦਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰਿष੍ਯਾਵੋ ਦੁਃਖਿਤੌ ਭृਸ਼ਮਾਤੁਰੌ
ਮਾਤਾ ਦਾ ਸਿੱਧਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਰਾਜਾ ਕੁਣ੍ਡਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਤ੍ਰਿਕੋਣਂ ਸੁਸ੍ਥਿਰਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਹਸ੍ਤਮਾਤ੍ਰਪ੍ਰਮਾਣਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਿਕੋਣ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਨਰਮ ਖੱਡਾ ਹੱਥ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ 'ਚ ਬਣਾਇਆ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਾਵਕਂ ਰਾਜਾ ਤਥਾ ਵੈਸ਼੍ਯੋऽਤਿਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਗੁਹਾਵਾਸੋ ਨਿਜਂ ਮਾਂਸਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਗ ਜਗਾਈ, ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਗਤ ਸੀ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਕੱਟ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤਥਾ ਵੈਸ਼੍ਯੋऽਪਿ ਦੀਪ੍ਤੇऽਗ੍ਨੌ ਸ੍ਵਮਾਂਸਂ ਪ੍ਰਾਪਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਤਦਾ । ਰੁਧਿਰੇਣ ਬਲਿਂ ਚਾਸ੍ਯੈ ਦਦਤੁਸ੍ਤੌ ਕृਤੋਦ੍ਯਮੌ
ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਤਪਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਲਹੂ ਦੀ ਭੇਟ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾ ਭਗਵਤੀ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਯੋਃ । ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰੀਤਿਭਰੋਦ੍ਭ੍ਰਾਂਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਦੁਃਖਿਤੌ ਭृਸ਼ਮ੍ ॥ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ। ਵਰਂ ਵਰਯ ਭੋ ਰਾਜਨ੍ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਾਂਛਿਤਮ੍ । ਤੁष੍ਟਾऽਹਂ ਤਪਸਾ ਤੇऽਦ੍ਯ ਭਕ੍ਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਤੋ ਮਮ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਤਾ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗ। ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪਸੰਦ।"
ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾऽਹਂ ਮਹਾਮਤੇ । ਕਿਂ ਤੇऽਭੀष੍ਟਂ ਦਦਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਸ਼ੁ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਮਾਤਾ ਨੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ। ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਝਟ ਮੰਗ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗੀ।"
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਤਾਮੁਵਾਚ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਦੇਹਿ ਮੇऽਦ੍ਯ ਨਿਜਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਹਤਸ਼ਤ੍ਰੁਬਲਂ ਬਲਾਤ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਦੇ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।"
ਤਮੁਵਾਚ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਗਚ੍ਛ ਰਾਜਨ੍ਨਿਜਂ ਗृਹਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਸਤ੍ਤ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ। ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹਾਰ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ।"
ਮਂਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤੁ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਤੇ ਪਤਿष੍ਯਂਤਿ ਪਾਦਯੋਃ । ਕੁਰੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਨਗਰੇ ਸ੍ਵਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਤੇਰੇ ਮੰਤਰੀ ਆ ਕੇ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਨਗੇ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸੁਖ ਨਾਲ ਕਰ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਨृਪ । ਦੇਹਾਨ੍ਤੇ ਜਨ੍ਮ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਭਵਿਤਾ ਮਨੁਃ
ਰਾਜਾ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ 'ਤੇ ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਮਨੂ ਬਣੇਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ। ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਤਾਮਪ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟ: ਸ਼ੁਚਿਃ । ਨ ਮੇ ਗृਹੇਣ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੈ ਨ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧਨੇਨ ਵਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਪਾਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਘਰ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।"
ਸਰ੍ਵਂ ਬਂਧਕਰਂ ਮਾਤਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਵਨ੍ਨਸ਼੍ਵਰਂ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਵਿਸ਼ਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਬਂਧਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਮਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਾਂਧਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਸਾਫ਼, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਬਾਂਧਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਦੇ।
ਅਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਸਂਸਾਰੇ ਮੂਢਾ ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਪਾਮਰਾਃ । ਪਂਡਿਤਾ: ਸਂਤਰਂਤੀਹ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਂਸृਤਿਮ੍
ਇਸ ਨਿਕੰਮਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ। ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਾਮਾਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵੈਸ਼੍ਵਵਰ੍ਯ ਤਵ ਜ੍ਞਾਨਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਮਾਇਆ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਵਪਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।"
ਇਤਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ । ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਾਯਾਂ ਤੁ ਰਾਜਾ ਤਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੀ ਓਥੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਦਿੱਖ ਤੋਂ ਅਲੋਪ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਹਯਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਮਨਾਯ ਮਨੋ ਦਧੇ । ਤਦੈਵ ਤਸ੍ਯ ਸਚਿਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਓਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਓਥੇ ਆ ਗਏ।
ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਵਿਨਯੋਪੇਤਾਸ੍ਤਮੂਚੁਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਰਾਜਂਸ੍ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਾਚ੍ਚ ਨਿਹਤਾ ਰਣੇ
ਉਹ ਸਭ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ ਵੈਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।"
ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਿष੍ਕਂਟਕਂ ਭੂਪ ਕੁਰੁष੍ਵ ਪੁਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਨਤ੍ਵਾ ਤਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
"ਹੁਣ ਰਾਜਾ, ਰਾਜ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਸ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਮਂਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਨਿਜਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਦਾਰਾਨ੍ਸ੍ਵਜਨਬਾਂਧਵਾਨ੍
ਉਹ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ। ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਣ ਲੱਗਾ।
ਬੁਭੁਜੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਤਤਃ ਸਾਗਰਮੇਖਲਾਮ੍ । ਵੈਸ਼੍ਯੋऽਪਿ ਜ੍ਞਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਸਂਗਃ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭੋਗਣ ਲੱਗਾ। ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਾਲਾਤਿਵਾਹਨਂ ਤਤ੍ਰ ਮੁਕ੍ਤਬਂਧਸ਼੍ਚਕਾਰ ਹ। ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵਿਚਰਨ੍ਗਾਯਨ੍ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਗੁਣਾਨਥ
ਉਹ ਕਾਲ ਤੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਭਗਵਤੀ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਆਰਾਧਨਫਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਯਥਾਵਦ੍ਭੂਪਵੈਸ਼੍ਯਯੋਃ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਗਵਤੀ ਦੇ ਅਸਧਾਰਣ ਚਰਿਤਰ ਸੁਣਾਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾਇਆ।
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਹਨਨਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ੁਭਃ । ਏਵਂਪ੍ਰਭਾਵਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਭਯਪ੍ਰਦਾ
ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਵਧ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਪ੍ਰਕਟਿ ਵੀ। ਐਸਾ ਹੀ ਭਗਵਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨਰੋ ਨਿਤ੍ਯਮੇਤਦਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਰਃ ਸਤ੍ਯਂ ਸਂਸਾਰਸੁਖਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਸਧਾਰਣ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਚੈਵ ਕੀਰ੍ਤਿਦਂ ਸੁਖਦਂ ਤਥਾ । ਪਾਵਨਂ ਸ਼੍ਰਵਣਾਨ੍ਨੂਨਮੇਤਦਾਖ੍ਯਾਨਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਗਿਆਨ, ਮੁਕਤੀ, ਇਜ਼ਤ, ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਖਿਲਾਰ੍ਥਪ੍ਰਦਂ ਨॄਣਾਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਸਮਾਵृਤਮ੍ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਕਾਰਣਂ ਪਰਮਂ ਮਤਮ੍
ਇਹ ਕਥਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲਕੜੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਰਵੋਚਤ ਕਾਰਨ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।