ਵਦਨਾਤ੍ਤਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੇਵੀਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨਵਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਸ੍ਮਰਣਂ ਚ ਕਰਿष੍ਯਾਵੋ ਨਿਰਾਹਾਰੌ ਧृਤਵ੍ਰਤੌ
ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਦੇਵੀ ਦਾ ਨੌ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਿਮਰਨ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਕਰਾਂਗੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਸਞ੍ਚੋਦਿਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਮੇਧਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਦਦੌ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸ਼ੁਭਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਧ੍ਯਾਨਬੀਜਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਗ੍ਰਹ ਤੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਸੁਮੇਧਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਤੇ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੌ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਨੇਰ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਗੁਰੁਦੈਵਤੌ । ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਵੈਸ਼੍ਯਰਾਜਾਨੌ ਨਦੀਤੀਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਪਾਰੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਏ।
ਏਕਾਂਤੇ ਵਿਜਨੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਕृਤ੍ਵਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਉਪਵਿष੍ਟੌ ਸ੍ਥਿਰਪ੍ਰਜ੍ਞੌ ਤਾਵਤੀਵ ਕृਸ਼ੋਦਰੌ
ਇਕੱਲੇ ਤੇ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਆਪਣੀ ਬੈਠਕ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਬਹੁਤ ਪਤਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਜਾਪ੍ਯਰਤੌ ਸ਼ਾਨ੍ਤੌ ਚਰਿਤ੍ਰਤ੍ਰਯਪਾਠਕੌ । ਨਿਨ੍ਯਤੁਰ੍ਮਾਸਮੇਕਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣੌ
ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤਿੰਨ ਚਲਣ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਤਯੋਰ੍ਮਾਸਵ੍ਰਤੇਨੈਵ ਜਾਤਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰਨੁਤ੍ਤਮਾ । ਪਦਾਮ੍ਬੁਜੇ ਭਵਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸ੍ਥਿਰਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਥਾਪ੍ਯਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਉੱਚ ਪਿਆਰ ਜਾਗਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਪਾਦਯੋਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਕृਤਪ੍ਰਣਾਮਾਵਾਗਤ੍ਯ ਤਸ੍ਥਤੁਸ਼੍ਚ ਕੁਸ਼ਾਸਨੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕੂਸ਼ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਨਾਨ੍ਯਕਾਰ੍ਯ ਪਰੌ ਕ੍ਵਾਪਿ ਬਭੂਵਤੁਃ ਕਦਾਚਨ । ਦੇਵੀਧ੍ਯਾਨਪਰੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਪਮਨ੍ਤ੍ਰਰਤੌ ਸਦਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਦੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇ; ਸਦਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਜਾਤੇ ਤਦਾ ਪੂਰ੍ਣੇ ਤਤ੍ਰ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਨृਪ । ਬਭੂਵਤੁਃ ਫਲਾਹਾਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਣਾਸ਼ਨੌ ਨृਪ
ਜਦ ਉਥੇ ਇਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਫਲ ਛੱਡ ਕੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਜੀਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਤਪਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਵੈਸ਼੍ਯਪਾਰ੍ਥਿਵੌ । ਸ਼ੁष੍ਕਪਰ੍ਣਾਸ਼ਨੌ ਦਾਨ੍ਤੌ ਜਪਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣੌ
ਇਕ ਸਾਲ ਤਕ, ਵਪਾਰੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਸੁੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਜੀਉਣ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ, ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਦ੍ਵਯੇ ਜਾਤੇ ਕਦਾਚਿਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਤੌ । ਪ੍ਰਾਪਤੁਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਦੋ ਪੂਰੇ ਸਾਲ ਹੋ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾਇਆ।
ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਧਰਾਂ ਦੇਵੀਂ ਚਾਰੁਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਕਦਾਚਿਨ੍ਨृਪਤਿਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇऽਪ੍ਯਪਸ਼੍ਯਜ੍ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਇਕ ਵਾਰੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਚ ਤੌ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ । ਜਲਾਹਾਰੈਸ੍ਤृਤੀਯੇ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤੌ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਤੁ ਤੌ
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ; ਤੇ ਤੀਜੇ ਸਾਲ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਵਦੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਤ੍ਰਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤੌ ਵੈਸ਼੍ਯਪਾਰ੍ਥਿਵੌ । ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੌ ਤਦਾ ਚਿਂਤਾਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬੀਤਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ਼ਾਂਤਿਦਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰਿष੍ਯਾਵੋ ਦੁਃਖਿਤੌ ਭृਸ਼ਮਾਤੁਰੌ
ਮਾਤਾ ਦਾ ਸਿੱਧਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਰਾਜਾ ਕੁਣ੍ਡਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਤ੍ਰਿਕੋਣਂ ਸੁਸ੍ਥਿਰਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਹਸ੍ਤਮਾਤ੍ਰਪ੍ਰਮਾਣਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਿਕੋਣ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਨਰਮ ਖੱਡਾ ਹੱਥ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ 'ਚ ਬਣਾਇਆ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਾਵਕਂ ਰਾਜਾ ਤਥਾ ਵੈਸ਼੍ਯੋऽਤਿਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਗੁਹਾਵਾਸੋ ਨਿਜਂ ਮਾਂਸਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਗ ਜਗਾਈ, ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਗਤ ਸੀ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਕੱਟ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤਥਾ ਵੈਸ਼੍ਯੋऽਪਿ ਦੀਪ੍ਤੇऽਗ੍ਨੌ ਸ੍ਵਮਾਂਸਂ ਪ੍ਰਾਪਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਤਦਾ । ਰੁਧਿਰੇਣ ਬਲਿਂ ਚਾਸ੍ਯੈ ਦਦਤੁਸ੍ਤੌ ਕृਤੋਦ੍ਯਮੌ
ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਤਪਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਲਹੂ ਦੀ ਭੇਟ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾ ਭਗਵਤੀ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਯੋਃ । ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰੀਤਿਭਰੋਦ੍ਭ੍ਰਾਂਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਦੁਃਖਿਤੌ ਭृਸ਼ਮ੍ ॥ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ। ਵਰਂ ਵਰਯ ਭੋ ਰਾਜਨ੍ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਾਂਛਿਤਮ੍ । ਤੁष੍ਟਾऽਹਂ ਤਪਸਾ ਤੇऽਦ੍ਯ ਭਕ੍ਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਤੋ ਮਮ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਤਾ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗ। ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪਸੰਦ।"
ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾऽਹਂ ਮਹਾਮਤੇ । ਕਿਂ ਤੇऽਭੀष੍ਟਂ ਦਦਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਸ਼ੁ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਮਾਤਾ ਨੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ। ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਝਟ ਮੰਗ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗੀ।"
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਤਾਮੁਵਾਚ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਦੇਹਿ ਮੇऽਦ੍ਯ ਨਿਜਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਹਤਸ਼ਤ੍ਰੁਬਲਂ ਬਲਾਤ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਦੇ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।"
ਤਮੁਵਾਚ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਗਚ੍ਛ ਰਾਜਨ੍ਨਿਜਂ ਗृਹਮ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਸਤ੍ਤ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ। ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹਾਰ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ।"
ਮਂਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤੁ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਤੇ ਪਤਿष੍ਯਂਤਿ ਪਾਦਯੋਃ । ਕੁਰੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਨਗਰੇ ਸ੍ਵਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਤੇਰੇ ਮੰਤਰੀ ਆ ਕੇ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਨਗੇ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸੁਖ ਨਾਲ ਕਰ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਨृਪ । ਦੇਹਾਨ੍ਤੇ ਜਨ੍ਮ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਭਵਿਤਾ ਮਨੁਃ
ਰਾਜਾ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ 'ਤੇ ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਮਨੂ ਬਣੇਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ। ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਤਾਮਪ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟ: ਸ਼ੁਚਿਃ । ਨ ਮੇ ਗृਹੇਣ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੈ ਨ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧਨੇਨ ਵਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਪਾਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਘਰ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।"
ਸਰ੍ਵਂ ਬਂਧਕਰਂ ਮਾਤਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਵਨ੍ਨਸ਼੍ਵਰਂ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਮੇ ਦੇਹਿ ਵਿਸ਼ਦਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਬਂਧਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਮਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਾਂਧਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਸਾਫ਼, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਬਾਂਧਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਦੇ।
ਅਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਸਂਸਾਰੇ ਮੂਢਾ ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਪਾਮਰਾਃ । ਪਂਡਿਤਾ: ਸਂਤਰਂਤੀਹ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨੇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸਂਸृਤਿਮ੍
ਇਸ ਨਿਕੰਮਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ। ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮਹਾਮਾਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵੈਸ਼੍ਵਵਰ੍ਯ ਤਵ ਜ੍ਞਾਨਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਮਾਇਆ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਵਪਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।"
ਇਤਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਂਤਰਧੀਯਤ । ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਗਤਾਯਾਂ ਤੁ ਰਾਜਾ ਤਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹੀ ਓਥੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਉਹ ਦਿੱਖ ਤੋਂ ਅਲੋਪ ਹੋਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਹਯਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਮਨਾਯ ਮਨੋ ਦਧੇ । ਤਦੈਵ ਤਸ੍ਯ ਸਚਿਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਓਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਓਥੇ ਆ ਗਏ।