ਤੇ ਵੈ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪਰਾਂ ਦੇਵੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਖ੍ਯਾਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਮਨਸਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸਨਾਤਨੀਮ੍
ਇਹ ਤਿੰਨ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਰੂਪ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਮ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਲਈ ਅਟੱਲ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਕ੍ਤਿਃ ਸਦਾ ਸੇਵ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯੈਃ । ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਇਹੀ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ ਚੈਤਤ੍ਤੇਨ ਜ੍ਞਾਤਂ ਤੁ ਨਾਰਦਾਤ੍ । ਪਿਤੁਃ ਸਕਾਸ਼ਾਤ੍ਤੇਨਾਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਿष੍ਣੁਵਾਕ੍ਯਤਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਤੇ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਜਾਣੀ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਚਨ ਤੋਂ ਪਾਈ।
ਨ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਨ ਮਨ੍ਤਵ੍ਯਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਵਚਨਂ ਬੁਧੈਃ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੇਵ ਸਦਾ ਸੇਵ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯੈਃ
ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣਨੀ ਤੇ ਨਾ ਸੋਚਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਪਿ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਮਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਅਤਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੇਵ ਹਿ
ਅਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵੀ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹਰਿਕृਤਮਧੁਕੈਟਭਵਧਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਯਦਾ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾ ਨਿਦ੍ਰਾ ਦੇਹਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋਃ । ਨੇਤ੍ਰਾਸ੍ਯਨਾਸਿਕਾਬਾਹੁਹृਦਯੇਭ੍ਯਸ੍ਤਥੋਰਸਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨੀਂਦ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਖਾਂ, ਮੂੰਹ, ਨੱਕ, ਬਾਂਹਾਂ, ਦਿਲ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਈ।
ਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਗਗਨੇ ਤਸ੍ਥੌ ਤਾਮਸੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ । ਉਦਤਿष੍ਠਜ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਜृਮ੍ਭਮਾਣਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਉੱਤਮ ਤਾਮਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅੰਗ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਉਠਿਆ।
ਤਦਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍ । ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਤੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਕਿਮਾਗਤੋऽਸਿ ਭਗਵਂਸ੍ਤਪਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਰ ਪਦ੍ਮਜ । ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਭਯਾਕੁਲਿਤਮਾਨਸਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਤਪ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ, ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮ? ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਨਾਲ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਹੋ?'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਤ੍ਵਤ੍ਕਰ੍ਣਮਲਜੌ ਦੇਵ ਦੈਤ੍ਯੌ ਚ ਮਧੁਕੈਟਭੌ । ਹਨ੍ਤੁਂ ਮਾਂ ਸਮੁਪਾਯਾਤੌ ਘੋਰਰੂਪੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਦੇਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ ਦੀ ਮੈਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦੋ ਦੈਤ—ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ—ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਏ ਹਨ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ।'
ਭਯਾਤ੍ਤਯੋਃ ਸਮਾਯਾਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵਾਦ੍ਯ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਵਿਚੇਤਨਮ੍
ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਨੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਤਿष੍ਠਾਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਜਾਤਸ੍ਤੌ ਹਨਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਕਿਲ । ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਮੂਢੌ ਮਤ੍ਸਮੀਪਂ ਗਤਾਯੁषੌ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਹੋ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੂਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹਨ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਦਾਨਵੌ ਤੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਵਿਚਿਨ੍ਵਾਨਾਵਜਂ ਚੋਭੌ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤੌ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਗਰਬ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਜਨਮ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਨਿਰਾਧਾਰੌ ਜਲੇ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰੌ । ਤਾਵੂਚਤੁਰ੍ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ ਖੜੇ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗਰਬ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਪਲਾਯਿਤ੍ਵਾ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸਨ੍ਨਿਧਾਵਸ੍ਯ ਕਿਂ ਤਤਃ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁ ਹਨਿष੍ਯਾਵਃ ਪਸ਼੍ਯਤੋऽਸ੍ਯੈਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਤੂੰ ਭੱਜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਦਾ ਕੀ? ਲੜਾਈ ਕਰ! ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗੇ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦੇਨਂ ਹਨਿष੍ਯਾਵਃ ਸਰ੍ਪਭੋਗੋਪਰਿਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਕੁਰੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਚ ਵਾ ਵਦ
ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗੇ ਜੋ ਸੱਪ ਦੇ ਫੇਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਕਰ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੱਸ ਦੇ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਦਾਸ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਾਵੁਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਕੁਰੁਤਂ ਸਮਰਂ ਕਾਮਂ ਮਯਾ ਦਾਨਵਪੁਙ੍ਗਵੌ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਲੜੋ।
ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਦਂ ਚਾਹਂ ਯੁਵਯੋਰ੍ਮਤ੍ਤਯੋਃ ਕਿਲ । ਆਗਚ੍ਛਤਂ ਮਹਾਭਾਗੌ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚੇਦ੍ਵਾਂ ਮਹਾਬਲੌ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਗਰਬ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਸਤ ਹੋ। ਹੇ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਤਾਂ ਆ ਜਾਓ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਚੋਭੌ ਕ੍ਰੋਧਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨੌ । ਨਿਰਾਧਾਰੌ ਜਲਸ੍ਥੌ ਚ ਯੁਦ੍ਧੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਮਧੁਸ਼੍ਚ ਕੁਪਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹਰਿਣਾ ਸਹ ਸਂਯੁਗਮ੍ । ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਚਲਿਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੈਟਭਸ੍ਤੁ ਤਥਾ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ ਮਧੁ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਵਧਿਆ; ਕੈਟਭ ਵੀ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ।
ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਂ ਤਯੋਰਾਸੀਨ੍ਮਲ੍ਲਯੋਰਿਵ ਮਤ੍ਤਯੋਃ । ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਮਧੌ ਕੈਟਭਸ੍ਤੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮਕਰੋਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਸਤ ਮੁੱਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗੇ; ਜਦ ਮਧੁ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕੈਟਭ ਨੇ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਪੁਨਰ੍ਮਧੁਃ ਕੈਟਭਸ਼੍ਚ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧੇਨ ਰਾਗਾਨ੍ਧੌ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨਾਲ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ, ਰਾਗ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵੀ ਚੈਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਾ । ਨ ਮਮ੍ਲਤੁਸ੍ਤਦਾ ਤੌ ਤੁ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੁ ਗ੍ਲਾਨਿਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਦੇਵੀ, ਦੋਵੇਂ ਲੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਥੱਕੇ ਨਹੀਂ; ਵਿਸ਼ਨੁ however, ਥੱਕ ਗਿਆ।
ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਦਾ ਜਾਤਾਨਿ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤਾ । ਹਰਿਣਾ ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਣਂ ਮਰਣੇ ਤਯੋਃ
ਜਦ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੜਾਈ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੋਚਿਆ।
ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਯਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਕਿਲ । ਨ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਦਾਨਵੌ ਘੋਰੌ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਹਂ ਚੈਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵ ਥੱਕੇ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਹੀ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਇਹ ਵਾਕਈ ਅਜੀਬ ਹੈ।
ਕ੍ਵ ਗਤਂ ਮੇ ਬਲਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚੇਮਾਵਨਾਮਯੌ । ਕਿਮਤ੍ਰ ਕਾਰਣਂ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਮਨਸਾ ਤ੍ਵਿਹ
ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਕਿੱਥੇ ਗਈ? ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦੇ? ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ? ਇਹ ਗੱਲ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਹਰ੍षਪਰਾਵੁਭੌ । ਊਚਤੁਸ੍ਤੌ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੌ ਮੇਘਮਮ੍ਭੀਰਨਿਃਸ੍ਵਨੌ
ਹਰੀ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਗਰਬ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਪਏ।
ਤਵ ਨੋਚੇਦ੍ਬਲਂ ਵਿष੍ਣੋ ਯਦਿ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਸਿ ਯੁਦ੍ਧਤਃ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮਿ ਵਾਂ ਨੂਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਚਾਞ੍ਜਲਿਮ੍
ਜੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਕਮ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਕਹਿ ਦੇ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ ਹਾਂ' ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਸਿਰ ਤੇ ਜੋੜ ਲੈ।
ਨ ਚੇਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਮਹਾਮਤੇ । ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਵਃ ਪੁਰੁषਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਜੇ ਅੱਜ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਚੌਹਰ ਮੁਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਯੋਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹੋਦਧੌ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸਾਂਝੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।