ਹਰ੍षੇਣੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਾਵੂਚਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦੌ । ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੌ ਸ਼ਾਨ੍ਤੌ ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਵਣਚੇਤਸੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਬੋਲੇ।
ਭਗਵਨ੍ਪਾਵਿਤਾਵਦ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤੌ ਦੀਨੌ ਸ਼ੁਚਾਨ੍ਵਿਤੌ । ਤਵ ਸੂਕ੍ਤਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਗਙ੍ਗਯੇਵ ਭਗੀਰਥਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਗਿਆਨ ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਭਗੀਰਥ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਾਧਵਃ ਸਮ੍ਭਵਨ੍ਤੀਹ ਪਰੋਪਕृਤਿਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਅਕृਤ੍ਰਿਮਗੁਣਾਰਾਮਾਃ ਸੁਖਦਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਇਥੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸੱਚੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪੂਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਯਮਾਸ਼੍ਰਯਃ ਸ਼ੁਭਃ । ਤਵਾਵਾਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਮਹਾਦੁਃਖਵਿਨਾਸ਼ਕਃ
ਪਿਛਲੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਚੰਗਾ ਆਸਰਾ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਭਵਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾ ਭੂਮੌ ਬਹਵਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਪਰਾਰ੍ਥਸਾਧਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕ੍ਵਾਪਿ ਭਵਾਦृਸ਼ਾਃ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਵਾਰਥ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੂੰ ਵਰਗਾ ਹੁਨਰ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਹਨ।
ਦੁਃਖਿਤੋऽਹਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵੈਸ਼੍ਯੋऽਯਂ ਚਾਤਿਦੁਃਖਿਤਃ । ਉਭੌ ਸਂਸਾਰਸਂਤਪ੍ਤੌ ਤਵਾਸ਼੍ਰਮਪਦੇ ਮੁਦਾ
ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਪਾਰੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਤੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ ਹਾਂ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਹੇ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਗਤਂ ਦੁਃਖਮਿਹਾਵਯੋਃ । ਦੇਹਜਂ ਮਾਨਸਂ ਵਾਕ੍ਯਸ਼੍ਰਵਣਾਦੇਵ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਇਥੇ ਸਾਡਾ ਸਰੀਰਕ ਤੇ ਮਨਕਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ।
ਧਨ੍ਯਾਵਾਵਾਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯੌ ਜਾਤੌ ਸੂਕ੍ਤਿਸੁਧਾਰਸਾਤ੍ । ਪਾਵਿਤੌ ਭਵਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕृਪਯਾ ਕਰੁਣਾਰ੍ਣਵ
ਅਸੀਂ ਧਨਿਆ ਤੇ ਸਫਲ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਵਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ।
ਗृਹਾਣਾਸ੍ਮਤ੍ਕਰੌ ਸਾਧੋ ਨਯ ਪਾਰਂ ਭਵਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ । ਮਗ੍ਨੌ ਸ਼੍ਰਾਂਤਾਵਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਂਤ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਹੇ ਨੇਕ ਜੀ, ਸਾਡਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਚੱਲ, ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਕੇ।
ਤਪਃ ਕृਤ੍ਵਾऽਤਿਵਿਪੁਲਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਸੁਖਪ੍ਰਦਾਮ੍ । ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਭੂਯੋ ਯਾਸ੍ਯਾਵੋ ਨਿਜਮਂਦਿਰਮ੍
ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮੁੜ ਮਿਲੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਵਦਨਾਤ੍ਤਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੇਵੀਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਨਵਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਸ੍ਮਰਣਂ ਚ ਕਰਿष੍ਯਾਵੋ ਨਿਰਾਹਾਰੌ ਧृਤਵ੍ਰਤੌ
ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਦੇਵੀ ਦਾ ਨੌ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਿਮਰਨ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਕਰਾਂਗੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਸਞ੍ਚੋਦਿਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਮੇਧਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਦਦੌ ਮਂਤ੍ਰਂ ਸ਼ੁਭਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਧ੍ਯਾਨਬੀਜਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਗ੍ਰਹ ਤੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀ ਸੁਮੇਧਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਤੇ ਬੀਜ ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੌ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੁਨੇਰ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਗੁਰੁਦੈਵਤੌ । ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਵੈਸ਼੍ਯਰਾਜਾਨੌ ਨਦੀਤੀਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਪਾਰੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਏ।
ਏਕਾਂਤੇ ਵਿਜਨੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਕृਤ੍ਵਾਸਨਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਉਪਵਿष੍ਟੌ ਸ੍ਥਿਰਪ੍ਰਜ੍ਞੌ ਤਾਵਤੀਵ ਕृਸ਼ੋਦਰੌ
ਇਕੱਲੇ ਤੇ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਆਪਣੀ ਬੈਠਕ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਬਹੁਤ ਪਤਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਜਾਪ੍ਯਰਤੌ ਸ਼ਾਨ੍ਤੌ ਚਰਿਤ੍ਰਤ੍ਰਯਪਾਠਕੌ । ਨਿਨ੍ਯਤੁਰ੍ਮਾਸਮੇਕਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣੌ
ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤਿੰਨ ਚਲਣ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਤਯੋਰ੍ਮਾਸਵ੍ਰਤੇਨੈਵ ਜਾਤਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰਨੁਤ੍ਤਮਾ । ਪਦਾਮ੍ਬੁਜੇ ਭਵਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸ੍ਥਿਰਾ ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਥਾਪ੍ਯਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਉੱਚ ਪਿਆਰ ਜਾਗਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਪਾਦਯੋਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਕृਤਪ੍ਰਣਾਮਾਵਾਗਤ੍ਯ ਤਸ੍ਥਤੁਸ਼੍ਚ ਕੁਸ਼ਾਸਨੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕੂਸ਼ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਨਾਨ੍ਯਕਾਰ੍ਯ ਪਰੌ ਕ੍ਵਾਪਿ ਬਭੂਵਤੁਃ ਕਦਾਚਨ । ਦੇਵੀਧ੍ਯਾਨਪਰੌ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਪਮਨ੍ਤ੍ਰਰਤੌ ਸਦਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕਦੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇ; ਸਦਾ ਦੇਵੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਜਾਤੇ ਤਦਾ ਪੂਰ੍ਣੇ ਤਤ੍ਰ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਨृਪ । ਬਭੂਵਤੁਃ ਫਲਾਹਾਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਣਾਸ਼ਨੌ ਨृਪ
ਜਦ ਉਥੇ ਇਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਫਲ ਛੱਡ ਕੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਜੀਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਤਪਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਵੈਸ਼੍ਯਪਾਰ੍ਥਿਵੌ । ਸ਼ੁष੍ਕਪਰ੍ਣਾਸ਼ਨੌ ਦਾਨ੍ਤੌ ਜਪਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣੌ
ਇਕ ਸਾਲ ਤਕ, ਵਪਾਰੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਸੁੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਜੀਉਣ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ, ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ।
ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਦ੍ਵਯੇ ਜਾਤੇ ਕਦਾਚਿਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਤੌ । ਪ੍ਰਾਪਤੁਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਭਗਵਤ੍ਯਾ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਦੋ ਪੂਰੇ ਸਾਲ ਹੋ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾਇਆ।
ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਧਰਾਂ ਦੇਵੀਂ ਚਾਰੁਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਕਦਾਚਿਨ੍ਨृਪਤਿਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇऽਪ੍ਯਪਸ਼੍ਯਜ੍ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਇਕ ਵਾਰੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਚ ਤੌ ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ । ਜਲਾਹਾਰੈਸ੍ਤृਤੀਯੇ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤੌ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਤੁ ਤੌ
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮਾਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ; ਤੇ ਤੀਜੇ ਸਾਲ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਵਦੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਤ੍ਰਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤੌ ਵੈਸ਼੍ਯਪਾਰ੍ਥਿਵੌ । ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੌ ਤਦਾ ਚਿਂਤਾਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬੀਤਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ਼ਾਂਤਿਦਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰਿष੍ਯਾਵੋ ਦੁਃਖਿਤੌ ਭृਸ਼ਮਾਤੁਰੌ
ਮਾਤਾ ਦਾ ਸਿੱਧਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਰਾਜਾ ਕੁਣ੍ਡਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਤ੍ਰਿਕੋਣਂ ਸੁਸ੍ਥਿਰਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਹਸ੍ਤਮਾਤ੍ਰਪ੍ਰਮਾਣਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਿਕੋਣ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਨਰਮ ਖੱਡਾ ਹੱਥ ਦੇ ਅੰਦਾਜ਼ 'ਚ ਬਣਾਇਆ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਾਵਕਂ ਰਾਜਾ ਤਥਾ ਵੈਸ਼੍ਯੋऽਤਿਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਗੁਹਾਵਾਸੋ ਨਿਜਂ ਮਾਂਸਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਗ ਜਗਾਈ, ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਭਗਤ ਸੀ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਕੱਟ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਤਥਾ ਵੈਸ਼੍ਯੋऽਪਿ ਦੀਪ੍ਤੇऽਗ੍ਨੌ ਸ੍ਵਮਾਂਸਂ ਪ੍ਰਾਪਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਤਦਾ । ਰੁਧਿਰੇਣ ਬਲਿਂ ਚਾਸ੍ਯੈ ਦਦਤੁਸ੍ਤੌ ਕृਤੋਦ੍ਯਮੌ
ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਤਪਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਲਹੂ ਦੀ ਭੇਟ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾ ਭਗਵਤੀ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਯੋਃ । ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰੀਤਿਭਰੋਦ੍ਭ੍ਰਾਂਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਦੁਃਖਿਤੌ ਭृਸ਼ਮ੍ ॥ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ। ਵਰਂ ਵਰਯ ਭੋ ਰਾਜਨ੍ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਾਂਛਿਤਮ੍ । ਤੁष੍ਟਾऽਹਂ ਤਪਸਾ ਤੇऽਦ੍ਯ ਭਕ੍ਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਤੋ ਮਮ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਾਤਾ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗ। ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪਸੰਦ।"
ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾऽਹਂ ਮਹਾਮਤੇ । ਕਿਂ ਤੇऽਭੀष੍ਟਂ ਦਦਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਸ਼ੁ ਮਨੋਗਤਮ੍
ਮਾਤਾ ਨੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ। ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਝਟ ਮੰਗ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗੀ।"