ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕਰੋਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਸਾ ਵੈ ਪਾਲਯਤੇऽਖਿਲਮ੍ । ਇਚ੍ਛਯਾ ਸਂਹਰਤ੍ਯੇषਾ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍
ਸ਼ਕਤੀ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਹ ਦੁਨੀਆ — ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ — ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਨ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨ ਹਰਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨ ਚ ਪਾਵਕਃ । ਨ ਸੂਰ੍ਯੋ ਵਰੁਣਃ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨ ਹਰਾ, ਨ ਸ਼ਕਰ, ਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨ ਅੱਗ, ਨ ਸੂਰਜ, ਨ ਵਰੁਣ — ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ।
ਤਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਹਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਾਨਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਤੇ ਸੁਰਾਃ । ਸੈਵ ਕਾਰਣਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਣਾਵਗਮ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹੀ ਕਾਰਨ ਤੇ ਨਤੀਜੇ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸਗੁਣਾ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾ ਸਾ ਤੁ ਦ੍ਵਿਧਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਮਨੀषਿਭਿਃ । ਸਗੁਣਾ ਰਾਗਿਭਿਃ ਸੇਵ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾ ਤੁ ਵਿਰਾਗਿਭਿਃ
ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਹੈ—ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ। ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਰਾਗੀ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਰੂਪ ਦੀ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨੀ ਸਾ ਨਿਰਾਕੁਲਾ । ਦਦਾਤਿ ਵਾਚ੍ਛਿਤਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਪੂਜਿਤਾ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਹ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਹੋ ਕੇ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਜੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨ-ਚਾਹੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਜਨਾ ਮੂਢਾਸ੍ਤਾਂ ਸਦਾ ਮਾਯਯਾਵृਤਾਃ । ਜਾਨਨ੍ਤੋऽਪਿ ਨਰਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਮੋਹਯਨ੍ਤਿ ਪਰਾਨਪਿ
ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਣ੍ਡਿਤਾਃ ਸ੍ਵੋਦਰਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਪਾਖਣ੍ਡਾਨਿ ਪੂਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਕਲਿਨਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾ ਮਨ੍ਦਚੇਤਸਃ
ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਪੰਡਿਤ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੂਠੀਆਂ ਮਤਾਂ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਮੰਦ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ।
ਕਲਾਵਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗਾ ਨਾਨਾਭੇਦਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਃ । ਨਾਨ੍ਯੇ ਯੁਗੇ ਤਥਾ ਧਰ੍ਮਾ ਵੇਦਬਾਹ੍ਯਾਃ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਇਸ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਤਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਕਿ ਧਰਮ ਦੇ ਵੇਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇ ਰੂਪ ਆਏ ਹੋਣ।
ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਰਤ੍ਯਸਾਵੁਗ੍ਰ ਤਪੋ ਵਰ੍षਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹਰਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਦੇਵਾ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਃ ਕਮਪਿ ਧੁਵਮ੍
ਉਹ ਭਯੰਕਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕਈ ਸਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰੀ ਤੇ ਹਰਾ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸੇ ਅਟੱਲ ਤੱਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਮਯਾਨਾਃ ਸਦਾ ਕਾਮਂ ਤੇ ਤ੍ਰਯਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਹਿ । ਯਜਨ੍ਤਿ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਇਹ ਤਿੰਨ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼—ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਛਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਵੈ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਪਰਾਂ ਦੇਵੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਖ੍ਯਾਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਮਨਸਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸਨਾਤਨੀਮ੍
ਇਹ ਤਿੰਨ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਰੂਪ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਮ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਲਈ ਅਟੱਲ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਕ੍ਤਿਃ ਸਦਾ ਸੇਵ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯੈਃ । ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ, ਇਹੀ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ ਚੈਤਤ੍ਤੇਨ ਜ੍ਞਾਤਂ ਤੁ ਨਾਰਦਾਤ੍ । ਪਿਤੁਃ ਸਕਾਸ਼ਾਤ੍ਤੇਨਾਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਿष੍ਣੁਵਾਕ੍ਯਤਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਤੇ ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਜਾਣੀ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਚਨ ਤੋਂ ਪਾਈ।
ਨ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਨ ਮਨ੍ਤਵ੍ਯਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਵਚਨਂ ਬੁਧੈਃ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੇਵ ਸਦਾ ਸੇਵ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯੈਃ
ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣਨੀ ਤੇ ਨਾ ਸੋਚਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਪਿ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਮਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਅਤਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੇਵ ਹਿ
ਅਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵੀ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹਰਿਕृਤਮਧੁਕੈਟਭਵਧਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਯਦਾ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾ ਨਿਦ੍ਰਾ ਦੇਹਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋਃ । ਨੇਤ੍ਰਾਸ੍ਯਨਾਸਿਕਾਬਾਹੁਹृਦਯੇਭ੍ਯਸ੍ਤਥੋਰਸਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨੀਂਦ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਖਾਂ, ਮੂੰਹ, ਨੱਕ, ਬਾਂਹਾਂ, ਦਿਲ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਈ।
ਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਗਗਨੇ ਤਸ੍ਥੌ ਤਾਮਸੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰੁਤ੍ਤਮਾ । ਉਦਤਿष੍ਠਜ੍ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਜृਮ੍ਭਮਾਣਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਉੱਤਮ ਤਾਮਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅੰਗ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਉਠਿਆ।
ਤਦਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍ । ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਤੇ ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਕਿਮਾਗਤੋऽਸਿ ਭਗਵਂਸ੍ਤਪਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਰ ਪਦ੍ਮਜ । ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਭਯਾਕੁਲਿਤਮਾਨਸਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਤਪ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ, ਹੇ ਕਮਲ-ਜਨਮ? ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਨਾਲ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਹੋ?'
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਤ੍ਵਤ੍ਕਰ੍ਣਮਲਜੌ ਦੇਵ ਦੈਤ੍ਯੌ ਚ ਮਧੁਕੈਟਭੌ । ਹਨ੍ਤੁਂ ਮਾਂ ਸਮੁਪਾਯਾਤੌ ਘੋਰਰੂਪੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਦੇਵ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ ਦੀ ਮੈਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦੋ ਦੈਤ—ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ—ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਏ ਹਨ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ।'
ਭਯਾਤ੍ਤਯੋਃ ਸਮਾਯਾਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵਾਦ੍ਯ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਵਿਚੇਤਨਮ੍
ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਨੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਤਿष੍ਠਾਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਜਾਤਸ੍ਤੌ ਹਨਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਕਿਲ । ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਮੂਢੌ ਮਤ੍ਸਮੀਪਂ ਗਤਾਯੁषੌ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਹੋ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੂਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਏ ਹਨ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਦਾਨਵੌ ਤੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਵਿਚਿਨ੍ਵਾਨਾਵਜਂ ਚੋਭੌ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤੌ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਗਰਬ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਜਨਮ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਨਿਰਾਧਾਰੌ ਜਲੇ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰੌ । ਤਾਵੂਚਤੁਰ੍ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ ਖੜੇ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗਰਬ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਪਲਾਯਿਤ੍ਵਾ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸਨ੍ਨਿਧਾਵਸ੍ਯ ਕਿਂ ਤਤਃ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁ ਹਨਿष੍ਯਾਵਃ ਪਸ਼੍ਯਤੋऽਸ੍ਯੈਵ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਤੂੰ ਭੱਜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਦਾ ਕੀ? ਲੜਾਈ ਕਰ! ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗੇ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦੇਨਂ ਹਨਿष੍ਯਾਵਃ ਸਰ੍ਪਭੋਗੋਪਰਿਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਕੁਰੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਦਾਸੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਚ ਵਾ ਵਦ
ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗੇ ਜੋ ਸੱਪ ਦੇ ਫੇਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਕਰ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੱਸ ਦੇ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਦਾਸ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਾਵੁਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਕੁਰੁਤਂ ਸਮਰਂ ਕਾਮਂ ਮਯਾ ਦਾਨਵਪੁਙ੍ਗਵੌ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਲੜੋ।
ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਦਂ ਚਾਹਂ ਯੁਵਯੋਰ੍ਮਤ੍ਤਯੋਃ ਕਿਲ । ਆਗਚ੍ਛਤਂ ਮਹਾਭਾਗੌ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚੇਦ੍ਵਾਂ ਮਹਾਬਲੌ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਗਰਬ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਸਤ ਹੋ। ਹੇ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਤਾਂ ਆ ਜਾਓ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਚੋਭੌ ਕ੍ਰੋਧਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨੌ । ਨਿਰਾਧਾਰੌ ਜਲਸ੍ਥੌ ਚ ਯੁਦ੍ਧੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਮਧੁਸ਼੍ਚ ਕੁਪਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹਰਿਣਾ ਸਹ ਸਂਯੁਗਮ੍ । ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਚਲਿਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੈਟਭਸ੍ਤੁ ਤਥਾ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ ਮਧੁ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਵਧਿਆ; ਕੈਟਭ ਵੀ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ।