ਧਾਵਮਾਨੋ ਯਯਾਵਾਸ਼ੁ ਕਾਲਿਕਾਂ ਭੀषਯਨ੍ਨਿਵ । ਤਮਾਗਚ੍ਛਂਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਕਾਲਿਕਾ ਕਮਲੋਪਮਮ੍
ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਕਾਲਿਕਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਲਿਕਾ ਜੋ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ—
ਚਕਰ੍ਤ ਮਸ੍ਤਕਂ ਕਂਠਾਦ੍ਰੁਧਿਰੌਘਵਹਂ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਛਿਨ੍ਨੇऽਸੌ ਮਸ੍ਤਕੇ ਭੂਮੌ ਪਪਾਤ ਗਿਰਿਸਨ੍ਨਿਭਃ
—ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗ ਪਈ। ਜਦੋਂ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਾ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਾਦੁਤ੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਗਤਾਸੁਂ ਪਤਿਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਿੰਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਉਸ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤਾਂ ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਚਾਮੁਂਡਾਂ ਕਾਲਿਕਾਂ ਤਥਾ । ਵਵੁਰ੍ਵਾਤਾ: ਸ਼ਿਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਿਮਲਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਮਾਂ ਚਾਮੁੰਡਾ ਅਤੇ ਕਾਲਿਕਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਠੰਢੀਆਂ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵਹਿ ਚਲੀਆਂ ਤੇ ਚੌਫੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਛਾ ਗਈ।
ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਯੋ ਹੋਮੇ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼ਿਖਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਹਤਸ਼ੇषਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਦਂਬਿਕਾਮ੍
ਹੋਮ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਿਹੜੇ ਕੁਝ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਸਭ ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾऽऽਯੁਧਾਨਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਨृਪ । ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਿਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਂ ਦੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਚਮਤਕਾਰ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਦੀਨਾਂ ਵਧਂ ਚੈਵ ਸੁਰਾਣਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਥਾ । ਏਤਦਾਖ੍ਯਾਨਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਠਨ੍ਤਿ ਭੁਵਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਸ਼ੁੰਭ ਆਦਿਕ ਦੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ — ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ,
ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਚ ਸਦਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੇ ਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਭਵਂਤਿ ਹਿ । ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨਿਰ੍ਧਨਸ਼੍ਚ ਧਨਂ ਬਹੁ
ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੋਗੀ ਚ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਰੋਗਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਤੋ ਨ ਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਯ ਇਦਂ ਚਰਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਰੋਗੀ ਆਪਣੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਥ ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ। ਮਹਿਮਾ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ਚਂਡਿਕਾਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮੁਨੇ । ਕੇਨ ਚਾਰਾਧਿਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਚਰਿਤ੍ਰਤ੍ਰਯਯੋਗਤਃ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਮੁਨੀ! ਤੁਸੀਂ ਚੰਡੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਚਰਿੱਤਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ?
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਕਸ੍ਯ ਵਰਦਾ ਕੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਫਲਂ ਮਹਤ੍ । ਆਰਾਧ੍ਯ ਕਾਮਦਾਂ ਦੇਵੀਂ ਕਥਯਸ੍ਵ ਕृਪਾਨਿਧੇ
ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮਾਂ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ? ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਮਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਇਆ? ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ! ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸੋ।
ਉਪਾਸਨਾਵਿਧਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਥਾ ਪੂਜਾਵਿਧਿਂ ਵਦ । ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮਹਾਭਾਗ ਹੋਮਸ੍ਯ ਚ ਵਿਧਿਂ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਹੋਮ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਇਤਿ ਭੂਪਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਨृਪਂ ਕृष੍ਣੋ ਮਹਾਮਾਯਾਪ੍ਰਪੂਜਨਮ੍
ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਹਾਂਮਾਇਆ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬਾਰੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ। ਸ੍ਵਾਰੋਚਿषੇऽਨ੍ਤਰੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਰਥੋ ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਬਭੂਵ ਪਰਮੋਦਾਰਃ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਿਛਲੇ ਸ੍ਵਾਰੋਚਿਸ਼ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ ਸੁਰਥ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਕਰ੍ਮਪਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਪੂਜਕਃ । ਗੁਰੁਭਕ੍ਤਿਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਦਾਰਗਮਨੇ ਰਤਃ
ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਰੱਜ ਕੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦਾਨਸ਼ੀਲੋsਵਿਰੋਧੀ ਚ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੈਕਪਾਰਗਃ । ਏਵਂ ਪਾਲਯਤੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਃ ਪਰ੍ਵਤਵਾਸਿਨਃ
ਉਹ ਦਾਨੀ, ਰੋਸ-ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਵਿਦੇਸੀ ਲੋਕ—
ਬਲਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨਾਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍ । ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਪਾਦਾਤਿਸਹਿਤਾਸ੍ਤੇ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾਃ
ਉਹ ਜਬਰਦਸਤੀ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਏ, ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ। ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ,
ਕੋਲਾਵਿਧ੍ਵਂਸਿਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪृਥ੍ਵੀਗ੍ਰਹਣਤਤ੍ਪਰਾਃ । ਸੁਰਥਃ ਸੈਨ੍ਯਮਾਦਾਯ ਸਂਮੁਖਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾੜਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਸੁਰਥ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ਘੋਰਂ ਤਸ੍ਯ ਤੈਰਤਿਦਾਰੁਣੈਃ । ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਨਾਂ ਤੁ ਬਲਂ ਸ੍ਵਲ੍ਪਂ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਦ੍ਬਲਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਘੱਟ ਸੀ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਅਜੀਬ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ,
ਤਥਾਪਿ ਤੈਰ੍ਜਿਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦੈਵਾਦ੍ਰਾਜਾ ਪਰਾਜਿਤਃ । ਭਗ੍ਨਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਂ ਦੁਰ੍ਗਮਂਡਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਟੁੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਿਲੇਦਾਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਮੇਧਾਵੀ ਰਾਜਾ ਨੀਤਿਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਪ੍ਰਧਾਨਾਨ੍ਵਿਮਨਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਕ੍ਸ਼ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍
ਸਿਆਣਾ ਤੇ ਨੀਤੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮਨੋਂ ਉਲਝਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਸ੍ਥਾਨਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਵਿਪੁਲਂ ਪਰਿਖਾਦੁਰ੍ਗਮਂਡਿਤਮ੍ । ਕਾਲਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਕਿਂ ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਵਰਂ ਮਤਮ੍
ਮੈਂ ਚੌੜਾ ਤੇ ਖੂਹਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਮਜ਼ਬੂਤ ਥਾਂ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਮਾ ਵੇਖ ਕੇ ਉਡੀਕ ਕਰੀਏ ਜਾਂ ਲੜਾਈ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਰਹੇਗਾ?
ਮਂਤ੍ਰਿਣਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਸ਼ਗਾ ਮਂਤ੍ਰਯੋਗ੍ਯਾ ਨ ਤੇ ਕਿਲ । ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਮਨਸਾ ਭੂਪਤਿਃ ਸਮਚਿਂਤਯਤ੍
ਮੰਤਰੀ ਹੁਣ ਵੈਰੀ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਲਾਹ ਦੇਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਰਾਜਾ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਕਦਾਚਿਤ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਪਾਪਾਚਾਰਾਃ ਪਰਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੁਭ੍ਯੋऽਥ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਂਤਿ ਤਦਾ ਕਿਂ ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਕਦੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?
ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿषੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕਦਾਚਨ । ਕਿਂ ਤੇ ਵੈ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯੇ ਲੋਭਵਸ਼ਗਾ ਨਰਾਃ
ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਲੋਕ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਦਾ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਸੁਹृਦਂ ਬਾਂਧਵਂ ਤਥਾ । ਗੁਰੁਂ ਪੂਜ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਲੋਭਾਵਿष੍ਟਃ ਸਦਾ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਪਿਉ, ਮਿੱਤਰ, ਸੱਜਣ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਅਦਬਯੋਗ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਵੈਰੀ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਯਾ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਃ ਸਰ੍ਵਥਾऽਧੁਨਾ । ਮਂਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗੇऽਤਿਪਾਪਿष੍ਠੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਕ੍ਸ਼ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੈਰੀ ਪਾਸੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਰਾਜਾ ਪਰਮਦੁਰ੍ਮਨਾਃ । ਏਕਾਕੀ ਹਯਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਪੁਰਾਤ੍ਤਤ੍ਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਅਸਹਾਯੋऽਥ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਗਹਨਂ ਵਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮੇਧਾਵੀ ਕ੍ਵ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਪੁਨਃ
ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਹ ਘਣਾ ਜੰਗਲ ਚਲੇਆ ਗਿਆ। ਸਿਆਣਾ ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ?'
ਯੋਜਨਤ੍ਰਯਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਮੁਨੇਰਾਸ਼੍ਰਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਭੂਪਾਲਸ੍ਤਾਪਸਸ੍ਯ ਸੁਮੇਧਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ ਸੁਮੇਧਸ ਦਾ ਅਸ਼ਰਮ ਤਿੰਨ ਕੋਸ ਦੂਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਵਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।