ਰਣਭੂਰ੍ਭਾਤਿ ਭੂਯਿष੍ਠਪਤਿਤਾਸੁਰਵਰ੍ष੍ਮਕੈਃ । ਰੁਧਿਰਸ੍ਰਾਵਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਗਜਾਸ਼੍ਵਦੇਹਸਂਕੁਲਾ
ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਤਿਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋऽਤਿਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਦਾਰੁਣਾਮ੍
ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚੰਡਿਕਾ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਸਿਂਹਂ ਜਘਾਨ ਗਦਯਾ ਮਸ੍ਤਕੇ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਹृਤ੍ਯ ਚ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵੀਮਤਾਡਯਤ੍
ਘਮੰਡ ਵਿਚ ਚੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੱਡੇ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਾਤਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸਾਪਿ ਤਂ ਕੁਪਿਤਾਤੀਵ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਦੇਵੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਾਤਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਏ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਤਿष੍ਠ ਮਨ੍ਦਮਤੇ ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਤ੍ਖਡ੍ਗਮਿਦਂ ਤਵ । ਗ੍ਰੀਵਾਯਾਂ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮ੍ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਓ ਮੂਰਖ, ਥੱਲੇ ਰਹਿ ਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਹ ਤਲਵਾਰ ਤੇਰੀ ਗਰਦਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਵਾਰ ਲੈਂਦੀ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ।"
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਰਸਾ ਦੇਵੀ ਕृਪਾਣੇਨ ਸਮਾਹਿਤਾ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਸ੍ਤਕਂ ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਯਾਥ ਚਣ੍ਡਿਕਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਚ੍ਛਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤਕੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਕਬਨ੍ਧੋऽਤੀਵ ਦਾਰੁਣਃ । ਬਭ੍ਰਾਮ ਚ ਗਦਾਪਾਣਿਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਦੇਵਤਾਗਣਾਨ੍
ਮਾਤਾ ਵਲੋਂ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸਿਰ-ਵਿੱਹੂਣਾ ਧੜ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਗੱਡਾ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਫਿਰਿਆ।
ਦੇਵੀ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਰਣੌ ਕਰੌ । ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਤਤਃ ਪਾਪੀ ਗਤਾਸੁਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਃ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਪੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੇ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮੇ । ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯੇ ਭਯਕਮ੍ਪਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾऽऽਯੁਧਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸੈਨਿਕਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤਜਾਪ੍ਲੁਤਾਃ । ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਬੁਮ੍ਬਾਰਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਰਾਜਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਚਾ-ਉਚਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਾਨਾਗਤਾਨ੍ਸੁਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿषੂਦਨਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕ੍ਵ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋऽਸੌ ਕਥਂ ਭਗ੍ਨਾਃ ਪਲਾਯਿਤਾਃ ॥ ੪੨ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪ੍ਰਣਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਰਾਜਂਸ੍ਤੇ ਨਿਹਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ੇਤੇ ਸਮਰਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁੰਭ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, "ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ ਹੋ?"
ਤਯਾ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਯੇ ਚ ਤੇऽਪ੍ਯਨੁਜਾਨੁਗਾਃ । ਵਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਿਤੁਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਪਾਹੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਨਿਵੇਂ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੈ।"
ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਨਿਹਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਯਾ ਚਣ੍ਡਿਕਯਾਧੁਨਾ । ਨ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਕਾਲੋऽਦ੍ਯ ਤਵ ਰਾਜਨ੍ ਰਣਾਙ੍ਗਣੇ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਵੀ ਮਾਤਾ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਣ ਆਏ ਹਾਂ।
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕਾਪੀਯਂ ਪਰਮਾਙ੍ਗਨਾ । ਹਨ੍ਤੁਂ ਦੈਤ੍ਯਕੁਲਂ ਨੂਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਤਿ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯ
ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਹੁਣੇ ਹੀ ਚੰਡਿਕਾ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਰਾਜਨ, ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ।
ਨੈषਾ ਪ੍ਰਾਕृਤਯੋषੈਵ ਦੇਵੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਨੁਤ੍ਤਮਾ । ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਚਰਿਤਾ ਕ੍ਵਾਪਿ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਦੈਵਤੈਰਪਿ
ਇਹ ਕੋਈ ਆਮ ਔਰਤ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਮਾਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਅਣਪਛਾਤੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਾਤੀਵ ਮਾਯਾਮੂਲਵਿਸ਼ਾਰਦਾ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਭੂषਣਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਧਰਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਇਹ ਮਾਤਾ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਗਹਣੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਗਹਨਾ ਗੂਢਚਰਿਤਾ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿਰਿਵਾਪਰਾ । ਅਪਾਰਪਾਰਗਾ ਪੂਰ੍ਣਾ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾ
ਇਹ ਮਾਤਾ ਗੁੱਝੀ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਕਾਲਰਾਤਰੀ ਵਰਗੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਅੰਤ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤ੍ਯਕੁਤੋਭਯਾਃ । ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਞ੍ਚ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵੀਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਾਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਡਰ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਮਾਤਾ ਹੈ।
ਪਲਾਯਨਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦੇਹਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਕਿਲ ਦੇਹੇਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇऽਸ੍ਮਤ੍ਸੁਖਤਾਙ੍ਗਤੇ
ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੱਜ ਜਾਣਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਸਰੀਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਹੀ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਜਯੋ ਰਾਜਨ੍ ਭਵਿਤਾ ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਬਲਿਨਂ ਸਮਯੇ ਨਿਰ੍ਬਲਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਰਾਜਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਸਮਾਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਪੁਨਃ ਸਬਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਯਾਯੋਪਦਧਾਤਿ ਹਿ । ਦਾਤਾਰਂ ਯਾਚਕਂ ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਸਮਯੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਸਮਾਂ ਉਸਨੂੰ ਫੇਰ ਤਾਕਤਵਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦਾਤਾ ਤੇ ਮੰਗਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਦੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਂ ਧਨਦਾਤਾਰਂ ਕਰੋਤਿ ਸਮਯਾਨ੍ਤਰੇ । ਵਿष੍ਣੁਃ ਕਾਲਵਸ਼ੇ ਨੂਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਤਿਃ
ਕਦੇ ਸਮਾਂ ਮੰਗਤੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਾਂ ਪਾਰਬਤੀਪਤੀ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਸ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਜਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਲ ਏਵ ਪ੍ਰਭੁਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਵਿਪਰੀਤਂ ਤਵਾਧੁਨਾ
ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹੀ ਵੱਸ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ।
ਸਮ੍ਮੁਖੋ ਦੇਵਤਾਨਾਞ੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਹੇਤੁਕਃ । ਏਕੈਵ ਚ ਗਤਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਾਲਸ੍ਯ ਕਿਲ ਭੂਪਤੇ
ਸਮਾਂ ਹੀ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਾਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਮ੍ਭਵੋ ਨॄਣਾਂ ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਲਯਸ੍ਤਥਾ
ਸਮਾਂ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਉਤਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਨਾਸ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਹੇਤੁਃ ਕਾਲੋऽਨ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਯਹੇਤੁਸ੍ਤਥਾਪਰਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਉਤਪਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਨਾਸ ਦਾ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ—
ਕਰਦਾਸ੍ਤੇ ਕृਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਾਲੇਨ ਸਮ੍ਮੁਖੇਨ ਚ । ਤੇਨੈਵ ਵਿਮੁਖੇਨਾਦ੍ਯ ਬਲਿਨੋऽਬਲਯਾਸੁਰਾਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਸਮੇਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਰਦਾਤਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ, ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਨੇ ਪਿੱਠ ਫੇਰ ਲਈ, ਤਾਂ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਨਿਹਤਾ ਨਿਤਰਾਂ ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਚ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍ । ਨੈਵਾਤ੍ਰ ਕਾਰਣਂ ਕਾਲੀ ਨੈਵ ਦੇਵਾਃ ਸਨਾਤਨਾਃ
ਸਮਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਕਾਲੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ।
ਯਥਾ ਤੇ ਰੋਚਤੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ । ਕਾਲੋऽਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਹੇਤੁਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਤਥਾ ਪੁਨਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਸੋ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਕਰ। ਇੱਥੇ ਸਮਾਂ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ।
ਤ੍ਵਦਗ੍ਰਤੋ ਗਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਭਗ੍ਨਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਨਿਰਾਯੁਧਃ । ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ਧਨਦੋ ਯਮਃ
ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੰਦਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇੰਝ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦਰ, ਵਰੁਣ, ਧਨਪਤੀ ਤੇ ਯਮ ਵੀ।