ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਪਾਮਰਾ ਯੂਯਂ ਪਾਤਾਲਂ ਵਾ ਜਲਾਰ੍ਣਵਮ੍ । ਜੀਵਿਤਾਸ਼ਾਂ ਸ੍ਥਿਰਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਰੈਵਾਯੁਧਾਨਿ ਚ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪੀ ਪਾਤਾਲ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਜਿੰਦ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖੋ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਇਥੇ ਹੀ ਰੱਖ ਦਿਓ।
ਅਥਵਾ ਮਚ੍ਛਰਾਘਾਤਹਤਪ੍ਰਾਣਾ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੁ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਜੇ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਰ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਮੁਕਾ ਕੇ ਸੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਖੇਡੋ।
ਕਾਤਰਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ੂਰਤ੍ਵਂ ਨ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਦਦਾਮ੍ਯਭਯਦਾਨਂ ਵੈ ਯਾਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਡਰਪੋਕੀ ਜਾਂ ਬਹਾਦਰੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਸਭ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲੇ ਜਾਣ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਖਡ੍ਗਮਾਦਾਯ ਚਰ੍ਮ ਚੈਵਾष੍ਟਚਨ੍ਦ੍ਰਕਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਮਾਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਅੱਠ ਚੰਦ ਵਾਲੀ ਢਾਲ ਚੁੱਕ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਧਾਵਮਾਨਸ੍ਤੁ ਤਰਸਾਸਿਨਾ ਸਿਂਹਂ ਮਦੋਤ੍ਕਟਮ੍ । ਜਘਾਨਾਤਿਬਲਾਨ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਭ੍ਰਾਮਯਞ੍ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍
ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮਾਤਾ ਅੰਬਿਕਾ ਵੱਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਵਧਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਗਦਯਾ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾਸਿਪਾਤਨਮ੍ । ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਤਂ ਬਾਹੋਰ੍ਮੂਲੇ ਪਰਸ਼ੁਨਾ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਦਾ ਵਾਰ ਟਾਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੁਹਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਘਾ ਲਾਇਆ।
ਖਡ੍ਗੇਨ ਨਿਹਤਃ ਸੋऽਪਿ ਬਾਹੁਮੂਲੇ ਮਹਾਮਦਃ । ਸਂਸ੍ਤਭ੍ਯ ਵੇਦਨਾਂ ਭੂਯੋ ਜਘਾਨ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਤਦਾ
ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਬਾਂਹ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦਰਦ ਨੂੰ ਦਬਾ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਚੰਡਿਕਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਸਾਪਿ ਘਣ੍ਟਾਸ੍ਵਨਂ ਘੋਰਂ ਚਕਾਰ ਭਯਦਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਪਪੌ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਪਾਨਂ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤੀ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਘੰਟੀ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੀਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਏਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੂਵਾਤਿਭਯਪ੍ਰਦਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਞ੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਜਯੈषਿਣਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।
ਪਲਾਦਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਕ੍ਰੂਰਾਃ ਸਾਰਮੇਯਾਸ਼੍ਚ ਜਮ੍ਬੁਕਾਃ । ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਤਿਸਨ੍ਤੁष੍ਟਾ ਗृਧ੍ਰਾਃ ਕਙ੍ਕਾਸ਼੍ਚ ਵਾਯਸਾਃ
ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਜੰਗਲੀ ਕੁੱਤੇ, ਲੋਮੜੀਆਂ, ਗਿੱਧ, ਕਾਂ ਤੇ ਚੀਲ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਣਭੂਰ੍ਭਾਤਿ ਭੂਯਿष੍ਠਪਤਿਤਾਸੁਰਵਰ੍ष੍ਮਕੈਃ । ਰੁਧਿਰਸ੍ਰਾਵਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਗਜਾਸ਼੍ਵਦੇਹਸਂਕੁਲਾ
ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਤਿਤਾਨ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋऽਤਿਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਦਾਰੁਣਾਮ੍
ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚੰਡਿਕਾ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਸਿਂਹਂ ਜਘਾਨ ਗਦਯਾ ਮਸ੍ਤਕੇ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਹृਤ੍ਯ ਚ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵੀਮਤਾਡਯਤ੍
ਘਮੰਡ ਵਿਚ ਚੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੱਡੇ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਹੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਾਤਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸਾਪਿ ਤਂ ਕੁਪਿਤਾਤੀਵ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਂ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਦੇਵੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਾਤਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਏ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਤਿष੍ਠ ਮਨ੍ਦਮਤੇ ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਤ੍ਖਡ੍ਗਮਿਦਂ ਤਵ । ਗ੍ਰੀਵਾਯਾਂ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮ੍ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਓ ਮੂਰਖ, ਥੱਲੇ ਰਹਿ ਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਹ ਤਲਵਾਰ ਤੇਰੀ ਗਰਦਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਵਾਰ ਲੈਂਦੀ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ।"
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਰਸਾ ਦੇਵੀ ਕृਪਾਣੇਨ ਸਮਾਹਿਤਾ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਸ੍ਤਕਂ ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭਸ੍ਯਾਥ ਚਣ੍ਡਿਕਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਚ੍ਛਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤਕੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਕਬਨ੍ਧੋऽਤੀਵ ਦਾਰੁਣਃ । ਬਭ੍ਰਾਮ ਚ ਗਦਾਪਾਣਿਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਦੇਵਤਾਗਣਾਨ੍
ਮਾਤਾ ਵਲੋਂ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਸਿਰ-ਵਿੱਹੂਣਾ ਧੜ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਗੱਡਾ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਫਿਰਿਆ।
ਦੇਵੀ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚਰਣੌ ਕਰੌ । ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਤਤਃ ਪਾਪੀ ਗਤਾਸੁਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਃ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਹੱਥ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਪੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੇ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮੇ । ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯੇ ਭਯਕਮ੍ਪਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾऽऽਯੁਧਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸੈਨਿਕਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤਜਾਪ੍ਲੁਤਾਃ । ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਬੁਮ੍ਬਾਰਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਰਾਜਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਚਾ-ਉਚਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਾਨਾਗਤਾਨ੍ਸੁਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੁਮ੍ਭਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿषੂਦਨਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕ੍ਵ ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋऽਸੌ ਕਥਂ ਭਗ੍ਨਾਃ ਪਲਾਯਿਤਾਃ ॥ ੪੨ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਪ੍ਰਣਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਰਾਜਂਸ੍ਤੇ ਨਿਹਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ੇਤੇ ਸਮਰਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁੰਭ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, "ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ ਹੋ?"
ਤਯਾ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਯੇ ਚ ਤੇऽਪ੍ਯਨੁਜਾਨੁਗਾਃ । ਵਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਿਤੁਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਪਾਹੀ ਜੋ ਬਹੁਤ ਨਿਵੇਂ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੈ।"
ਨਿਸ਼ੁਮ੍ਭੋ ਨਿਹਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਯਾ ਚਣ੍ਡਿਕਯਾਧੁਨਾ । ਨ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਕਾਲੋऽਦ੍ਯ ਤਵ ਰਾਜਨ੍ ਰਣਾਙ੍ਗਣੇ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਵੀ ਮਾਤਾ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਣ ਆਏ ਹਾਂ।
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕਾਪੀਯਂ ਪਰਮਾਙ੍ਗਨਾ । ਹਨ੍ਤੁਂ ਦੈਤ੍ਯਕੁਲਂ ਨੂਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਤਿ ਪਰਿਚਿਨ੍ਤਯ
ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਹੁਣੇ ਹੀ ਚੰਡਿਕਾ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਰਾਜਨ, ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ।
ਨੈषਾ ਪ੍ਰਾਕृਤਯੋषੈਵ ਦੇਵੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਨੁਤ੍ਤਮਾ । ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਚਰਿਤਾ ਕ੍ਵਾਪਿ ਦੁਰ੍ਜ੍ਞੇਯਾ ਦੈਵਤੈਰਪਿ
ਇਹ ਕੋਈ ਆਮ ਔਰਤ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਮਾਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਅਣਪਛਾਤੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਾਤੀਵ ਮਾਯਾਮੂਲਵਿਸ਼ਾਰਦਾ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਭੂषਣਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਧਰਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਇਹ ਮਾਤਾ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਗਹਣੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਗਹਨਾ ਗੂਢਚਰਿਤਾ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰਿਰਿਵਾਪਰਾ । ਅਪਾਰਪਾਰਗਾ ਪੂਰ੍ਣਾ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾ
ਇਹ ਮਾਤਾ ਗੁੱਝੀ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਕਾਲਰਾਤਰੀ ਵਰਗੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਅੰਤ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤ੍ਯਕੁਤੋਭਯਾਃ । ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਞ੍ਚ ਕੁਰ੍ਵਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵੀਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਾਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਡਰ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਮਾਤਾ ਹੈ।
ਪਲਾਯਨਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦੇਹਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਕਿਲ ਦੇਹੇਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇऽਸ੍ਮਤ੍ਸੁਖਤਾਙ੍ਗਤੇ
ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੱਜ ਜਾਣਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਸਰੀਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਹੀ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਿਜਯੋ ਰਾਜਨ੍ ਭਵਿਤਾ ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕਾਲਃ ਕਰੋਤਿ ਬਲਿਨਂ ਸਮਯੇ ਨਿਰ੍ਬਲਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਰਾਜਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਸਮਾਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।